Zeekajakken

Medemblik - Buurtjes Haven

2012-01-28T22:30:00.002+01:00

Zaterdag 21 januari 2012
Wind west zuidwest 6 Bft
Bewolkt met buien

Een paar dagen geleden kwam er een mail. Lang geleden dat ik gevaren heb, drukte daarna 5 weken vakantie en nu weer druk. Ik heb zin om te varen. Het doet me goed om na zo’n lange tijd weer eens iets van Rob te lezen.
Zelf vaar ik nog iedere week, klein binnenwater maar toch genoeg om de conditie op peil te houden. Ik pak de getijden tabel erbij om eens na te gaan wat de mogelijkheden zijn. Al snel blijft Het kuitje naar Huisduinen over. De voorspellingen voor het weer zijn niet gunstig maar aangezien men het weer maar moeilijk ver vooruit kan voorspellen neem ik een afwachtende houding aan. Op mijn beurt stuur ik een mail rond met een uitnodiging aan een aantal mensen om mee te varen.
Zodoende staan op zaterdag Bart, Rob en Nico in Medemblik klaar om het water op te gaan.
De ongunstige voorspelling is uitgekomen en het is niet verstandig om de zee op te gaan.
We wilden op de heenweg schuin tegen de wind invaren maar de aangegeven west zuidwesten wind is duidelijk een west noordwest geworden. Uit de beschutting van de haven voelen we de wind flink in de rug duwen. Golven waarop het door de hoogte goed surfen is maken het feest compleet en binnen het uur leggen we de 3 Nm. af om op het zand van Buurtjes Haven veilig aan land te gaan.
We maken de pauze niet lang om niet teveel af te koelen. Eenmaal terug op het water voelen we dat de wind sterk is toegenomen. Op hetzelfde moment besluiten we alle drie om dicht onder de wal te blijven. In dit gedeelte van het IJsselmeer zijn een aantal eilandjes aangelegd we kunnen ze mooi gebruiken om uit de wind te varen.
De zon was eerst nog te zien maar al snel pakken de wolken zich samen tot een gitzwarte lucht. We varen even niet in de beschutting van een eiland als de hemelsluizen opengaan en de wind tot stormachtig aantrekt. We maken ons zo klein mogelijk en peddelen noest door maar een blik opzij leert ons dat we eerder achteruit gaan dan vooruit.
We hoeven niets te zeggen maar begrijpen alle drie dat we beschutting moeten zoeken. Met een uiterste krachtsinspanning weten we het volgende eiland te bereiken.
Enigszins beschut komen we iets beter vooruit dit gedeelte blijkt doodlopend te zijn terug gaan is geen optie wetende dat we daar weer volop aan de elementen bloot zullen staan.
Gelukkig is er een plek waar we redelijk goed kunnen uitstappen. We trekken de boten bij de dijk op en moeten onze nederlaag erkennen, of toch niet. Tijdens de discussie of we terug gaan lopen of dat we een taxi moeten bestellen trekt de bui over en luwt de wind aanzienlijk. Een 100 meter verder kunnen we de boten op een zandstrand eenvoudig te water laten. Zo gezegd zo gedaan en een half uur later zitten we weer onder een waterig zonnetje op het water.
Er is veel veranderd in Medemblik er wordt een nieuwe haven aangelegd er is veel zand en klei gestort we laveren door ondieptes. Uiteindelijk moeten we toch via de vaargeul die met felle rode en groene tonnen wordt gemarkeerd onze weg vervolgen.
Bij het eindpunt kan Rob het niet laten even te scullen. Ik heb het gehad het water is me te koud.
Het blijft in mijn hoofd spelen dat we de juiste beslissing hebben genomen niet te ver uit de kust te varen. Met stormachtige wind blijft het IJsselmeer verraderlijk. Gelukkig hadden we genoeg escapes en hebben op tijd besloten daar gebruik van te maken.

Doorvaren maar!!

2012-01-20T22:31:00.001+01:00

Zoals ik in de meeste winterseizoenen doe, vaar ik ook dit winter seizoen gewoon door. Bij gebrek aan ijs lukt dat dit jaar aardig.
Op de woensdagavond het inmiddels bekende rondje over het kanaal Alkmaar – Kolhorn naar het noorden en dan na de overdraag via de polder het Duizend Eilanden Rijk weer terug naar het begin punt. Het clubje mensen waar ik mee vaar is de meeste avonden van dezelfde samenstelling en gemiddeld zijn we met vier mensen.
Soms krijg ik de opmerking “is het niet saai en koud zo s ’avonds in het donker”. Het antwoord is zowel simpel als duidelijk, nee!!
Om te beginnen is je perceptie van de omgeving volledig anders in het donker dan bij daglicht. Afstanden zijn lastiger in te schatten in de donkere polder. Als we door de bewoonde wereld varen is tijdens de feestdagen de omgeving feeëriek verlicht door kleine fonkelende lampjes.
Ook de steeds veranderende weersomstandigheden zorgen voor afwisseling. Op een avond staat er een dikke west zuidwest van 8 Bft met uitschieters. De golven op het kanaal rollen over het dek en spatten ruig op. Het is heerlijk om met de wind op je peddel en de golven te spelen. Het kan niet uitblijven en er gaat een peddelaar om. We breken het spelen af en gaan in de kantine een warme chocomelk drinken, weer een sterk verhaal rijker.
Maar ook een windstille avond kan voor een verrassing zorgen. Over het kanaal naar het noorden, we zijn maar met z’n drieën. We stoppen bij de overdraag en halen de kano’s uit het water. Hoe ziet het er aan de andere kant uit. Een vraag uit het donker. Ik zie een glinstering, vloeibaar denk ik, roep ik terug. De boot glijd over het natte gras de dijk af. Toch probeer ik even met de peddel of het wel echt vloeibaar is. Ik voel weerstand. IJs. Een dikke laag spiegel glad bevroren water weerhoudt ons ervan via de polder terug te varen. Het gebeurd niet vaak dat we dezelfde weg terug moeten. Het kan verkeren. Toch een paar uur lekker kunnen varen en de conditie op peil houden. Dit zouden meer mensen moeten doen.

Rondje IJsselmeer

2011-09-09T23:01:00.003+02:00

De eigenlijke naam van de tocht is “Trektocht om de Kreupel” althans zo is de vermelding in het boekje van PeddelPraat. Een week voor de tocht komt er een vraag over de mail of er iemand kan invallen als tocht begeleider. De zondag heb ik tijd en de zaterdag kan ik vrijmaken. De totale afstand over 2 dagen is 65 km. Ik realiseer me te laat dat de afstand op het IJsselmeer altijd echte kilometers zijn, je hebt geen stroomvoordeel en net als vroeger op de fiets altijd wind tegen.

Zaterdag 3 september
Wind: westzuidwest 2-3 Bft
Zon 18 tot 20 graden

Verzamelen 08.30 uur bij De Oude Zeug in de Wieringermeer. Als ik, voor tijd, arriveer, staan er al een paar mensen klaar. Dit wordt een lastig weekend realiseer ik me. Een snelle groep. Nog voor de officiële starttijd van 09.30 uur zitten we al op het water klaar voor de oversteek naar Stavoren alwaar het Vrouwtje reikhalzend naar ons uitkijkt. Al na een half uur is de kust achter ons uit het zicht. Het is namelijk behoorlijk heiig. In de briefing voor vertrek heeft Kees aangegeven dat we een koers van 80 graden moeten varen. Gehoorzaam als we zijn doen we dat ook en zo koersen 5 mannen en 1 vrouw blind, op een prachtige zaterdag in september op het licht golvende water richting Stavoren.
In een rap tempo worden de 8 Nm afgelegd toch duurt het nog lang voor het silhouet van de kust zichtbaar wordt. Uit de mist doemt af en toe een zeilschip op dat langs de horizon zijn weg zoekt. Ook duiden de schepen erop dat er land in de buurt moet zijn. Langzaam maar zeker doemt Stavoren uit de mist. Op een klein standje naast de havenmond leggen we aan en nemen een pauze van een uur in een heerlijk zonnetje.
De plicht roept, we moeten verder. Er wordt en koers van 210 graden gezet richting Enkhuizen. 11 Nm. Het is behoorlijk druk geworden met de pleziervaart het is uitkijken om alle zeilschepen te omzeilen. We hebben nu behoorlijk tegen wind. Als referentie kunnen we nu een boeienlijn volgen. Spoedig doemen de ST 3 en de ST 1 op vervolgens de kardinale west. Als we de koers goed hebben uitgezet komen we als laatste de LC 12 tegen. Gelukkig, het klopt. Hier nemen we een korte drijfpauze en dan wordt het laatste rak ingezet. In vroeger dagen gebruikten de schippers de toren van de St. Pancras of Zuiderkerk als baken om naar Enkhuizen te varen. Ook nu blijkt het ook nog goed te werken. De toren is nog voor vuurtoren De Ven duidelijk waarneembaar. Overigens is vuurtoren De Ven een van de oudste van Nederland en stond in vroeger dagen als eerste van drie lichtopstanden voor schepen die van af het wad naar Amsterdam wilden varen.
Rond de klok van vijf landen we op het strand van de camping Enkhuizer Zand. Kees zorgt voor de administratie en wij kunnen onze tentjes opzetten op een mooie plek in de zon.
Dat kajakkers een beetje zuinig zijn moge duidelijk zijn na een lange dag varen moet er worden gekookt gelukkig kan er nog wel een ijsje af. De stad Enkhuizen staat bekent om de ijssalon van de IJskoninginnen. Na een prachtige stadswandeling die ons langs plekjes voert die Anton Piek tot inspiratie moet hebben gediend komen we uit bij de beroemde ijssalon. Er is niets teveel gezegd, je eet je vingers erbij op. De avond wordt afgesloten bij de tochtleider thuis die op nog geen vijf minuten lopen van de camping af woont.
Onder een gestaag neervallende regen val ik in een weldadige slaap en droom weg met de beelden van een prachtige dag.

Zondag 4 september
Wind: zuid 4 Bft
Bewokt

De harde werkelijkheid is weer daar. Lang slapen op een dun matje is een kunst die ik niet versta. Gelukkig is het droog en dat is wel zo comfortabel om het ontbijt naar binnen te werken. Het strakke schema zegt dat we om 09.30 uur op het water moeten zitten. Het is een snelle groep dus voor tijd is iedereen klaar voor vertrek. We groeten De Ven en zetten een koers van 330 graden om zo na 6 Nm op De Kreupel de belanden.
Er hangt een zware bewolking maar toch is er een beter zicht. Volgens de afspraak van het KNMI zou de wind zuid moeten zijn maar afspraken maak je om ze te breken en zo is de wind west zuidwest opnieuw zijwind dus. Nog voor we de haven van De Kreupel in varen vliegen er honderden vogels op. Het is een imposant gezicht maar het is ook enigszins beangstigend omdat een opvliegende vogel ook wel eens iets laat vallen wat je liever niet op je hoofd krijgt. Zonder bevlekkingen weten we aan te landen voor de lunch en een korte wandeling.
De laatste etappe is aanstaande nog 6 Nm zijn we verwijderd van het beginpunt. Met een koers van 300 graden moeten we weer goed uitkomen. Het zitvlak en de rug beginnen toch wel iets te protesteren en ik vraag me af waarom de kajakbouwers niet meer aandacht schenken aan een iets luxere zetel in hun boten. Daar is het doel De oude Zeug de vluchthaven vernoemt naar het vaarwater. Natuurlijk kan ook deze tocht niet eindigen zonder te rollen. Als je moe kunt rollen kan je altijd rollen wordt er wel eens gezegd. Nou daar gaat hij dan eerst links en dan ….. ja rechts lukt ook.
Dat een tocht valt of staan met de groep mensen waarmee je op stap bent moge duidelijk zijn. Gelukkig was dit een super groep met een super leiding. Dit weekend was meer dan genieten.

Strand toneel

2011-08-26T16:46:00.004+02:00

Zondag 14 augustus.
Hoogwater Hoek Van Holland 16.26 uur.
Zon 18 tot 20 graden.
Wind west zuidwest 3-4 Bft.
Afstand 11 Nm.

We varen zelden langs de kust omdat dit saai zou zijn, echter niets is minder waar. Dat blijk ook deze zondag als we met 7 personen om 11.00 uur klaar staan op de parkeerplaats in Hargen aan Zee. Het water is op een kleine branding na rustig. Soepel varen we door de branding richting Egmond aan Zee. Tot aan de Kerf hebben we te maken met strekdammen en varen we iets verder uit de kust. Na De Kerf kruipen we dichter op het strand om in de brekende golven te spelen en de steunen te oefenen. De Kerf is een niet onbetwist fenomeen op zich. Er is in het verleden nogal wat weerstand geweest om de stoere duinenrij de doorbreken om zo de zee met een storm en springvloed het water diep in de duinen te laten brengen hierdoor moet er een milieu ontstaan waar in bepaalde planten goed kunnen gedijen. Een enkele keer weet een golf je te verrassen het blijft oppassen geblazen. Op een goed moment weet een golf Henk te pakken, hij gaat om en moet uit zijn boot. Zo dicht onder de kust gaan we niet over tot een redding dus moet er naar de kust gezwommen worden. Bart vaart door de branding en gaat Henk ophalen. De kustlijn zorgt steeds voor een ander beeld. De zon werpt een licht die het zand het strand en de branding steeds van kleur doet veranderen. Het is een schouwspel dat nooit doet vervelen. We zijn weer compleet en varen rustig verder. Het prachtige weer heeft veel mensen geactiveerd die nu het strand bevolken. Een paar paviljoens en strandhuisjes markeren Bergen aan Zee.
Het is iets harde gaan waaien en de golven worden nu echt leuk om in de spelen, af en toe een lange surf richting kust om vervolgens met wat krachtsinspanning terug het ruime sop te kiezen.
Tussen de catamarans door zoeken we het strand van Egmond op voor de lunch. Op het strand krijgen we ruim aandacht van dagjesmensen een vervelende wespen die er voor zorgen dat je bij iedere hap die je neemt je moet uitkijken dat je niet zo’n steekbeest naar binnen lepelt.
Rond 14.30 uur varen we terug. Opnieuw zoeken we de golven op af en toe wordt een surf gevolgd door een bongo.
Tegen het eind volgen er de onvermijdelijke reddingen rollen en andere capriolen die er voor moeten zorgen dat je vaardigheden op peil blijven.
Het strand bij Hargen aan Zee is behoorlijk druk geworden er zijn zelf een aantal zwemmers. Bart gaat als eerste aan land om er voor te zorgen dat de rest zonder een aanvaring met een zwemmer te krijgen kan landen.
En natuurlijk is er aan het eind een biertje met een bittergarnituur in het paviljoen bij de strand opgang. Niet goed voor de lijn maar wel lekker
Strand toneel

Sturm-Regen und Gegenwind

2011-07-24T11:07:00.020+02:00

De plannen om met de kajak nog eens de Duitse Waddeneilanden te bezoeken, na het afbreken van de tocht in 2009, lagen er al enige tijd. Je moet dan gewoon weer eens een keer een datum prikken. Dat werd de week van zaterdag 9 juli tot en met zondag 17juli. We kwamen er deze week achter dat tegenwind zowel letterlijk als figuurlijk kan worden opgevat en dat een zeekajakker zeer flexibel en vindingrijk mens moet zijn. Op vrijdagavond, de avond voor vertrek verneem ik via de mail dat een goede vriend is overleden. Om 23.00 uur bel ik Rob en Thierry op om even te praten en mijn gedachten te ordenen. Er wordt besloten om zaterdag ochtend bij elkaar te komen en door te nemen wat te doen. Onder het genot van een flinke appeltaart en een sterke bak koffie wordt er een nieuwe tocht planning in elkaar gezet zodat ik op maandag naar de herdenkingsbijeenkomst van mijn vriend kan gaan. Aangezien ik op de bewuste maandag in Groningen moet zijn besluiten we om al op zaterdagmiddag naar Lauwersoog te rijden zodat we op zondag nog even naar Schiermonnikoog kunnen varen.

Zondag 10 juli.
Hoogwater Delfzijl 07.35 uur.
Zon 20 graden.
Wind 2-3 Bft.

Rob arriveert rond 09.00 uur in de haven van Lauwersoog en begint zijn boot in te pakken. Kort daarop zetten we koers naar het geultje over het Brakzand. De haven van Schiermonnikoog is eigenlijk 1 uur voor en 1 uur na hoogwater goed bereikbaar dus zijn we veel te laat. Dat we met de neus op de feiten gedrukt worden blijkt bij de BZ 9 waar we tekort water onder de boot hebben om goed te kunnen varen. De koers wordt verlegt naar het westen om de grote geul op te zoeken. We varen over het Roode Hoofd om bij de GvS 5 – GL 4 de geul naar de haven op te zoeken. Het droogvallende wad is prachtig. De vogels zijn druk aan het foerageren. Een schipper die zijn boot laat droogvallen groet ons met een lange armzwaai. De rust wordt verstoord door een krakende marifoon. Een zeilboot die net achter ons de geul binnenvaart vraagt aan de verkeerspost of hij de haven nog kan halen. Wij weten beter, af en toe schraapt de peddel over de bodem, de rode tonnen liggen als geknakte bloemen op hun kant bij gebrek aan water. Dan lopen ook wij vast en zien ons genoodzaakt een honderd meter te lopen. Ook deze ervaring had ik niet willen missen, het ene moment is het zwaar lopen door de zwarte slik om vervolgens soepel op het harde zand verder te stappen. Dan kunnen we weer instappen en verder varen, het land ligt op sommige plaatsen een meter hoger het gevoel bekruipt me dat ik door een polderlandschap vaar. De haven komt in zicht. Uitstappen op de trailerhelling is uitgesloten vanwege de hoogte en de massa zwarte glibberige slik die erop ligt. Een steiger naast een luxe jacht is een betere optie. Ooit heb ik een keer terloops opgemerkt dat hoe groter de jachten zijn hoe sacherijniger de eigenaar. Dat deze opmerking bewaarheid zou worden bleek snel toen we net de wielen onder de kajak wilden zetten. Een nors uitziende grijze dame moppert dat het geen stijl is om op de steiger de boten neer te leggen verdere bewoordingen ontgaan mij maar de strekking is duidelijk. Ik antwoord wat fel, dom natuurlijk, hierop stapt ze uit en met een flinke pas beent ze weg. Waarheen, niemand weet het. Wij gaan op zoek naar onze stede “camping Springfield”

Maandag 11 juli.
Hoogwater Delfzijl 08.34 uur.
Zon 20 graden.
Wind 2-3 Bft.

Ai, wie had dat kunnen vermoeden, een groep zit tot 03.00 uur luid te praten weinig nachtrust dus. Het is een prachtige ochtend en rond 08.00 uur kiezen we het ruime sop. Het is nog windstil het water is vlak.

De staken werpen een scherp spiegelbeeld in het water. Na een uur varen landen we op het strandje in de hoek van de haven van Lauwersoog. We zoeken een plekje voor de nacht op “camping De Bouwte” in Midwolda.

Dinsdag 12 juli.
Hoogwater Helgoland 09.32 uur.
Half bewolkt 18-19 graden.
Wind zuidoost 2-5 Bft.

Vandaag gebruiken we om naar Norddeich te rijden en 2 auto’s op het eindpunt te zetten in Harlesiel en om naar Norderney te varen. Het afgaande tij loopt al flink en een groot deel van de haven ligt droog. Het weer is redelijk en rond de klok van half 3 stappen we in en zetten koers naar Noorderney. 1 Nm loopt tussen 2 hoge strekdammen van basalt. Dikke stammen markeren de te volgen route.

We wilden een koers nul varen maar dat lukt niet daar grote delen van het wad liggen droog. Verstandig als we zijn houden we de vaargeul aan. Bij de B 14 willen we toch een stuk gaan afsnijden omdat we anders vlak onder de kust van Juist moeten varen en vervolgens weer naar Noorderney hetgeen ons flink tegenstroom zou opleveren. De Steinplate ligt echter droog dus lassen we daar een pauze in om op de kentering te wachten. Een klein stukje lopen met een nog net drijvende kajak brengt ons aan de andere kant van de plaat en na een drie kwartier kunnen we de tocht vervolgen naar de haven.

Het is in Duitsland niet meer toegestaan om in de haven een tentje op te zetten. Volgens de havenmeester moeten we maar een plekje aan de kust of tussen de dijk en het industrieterrein uitzoeken. Als ik jullie niet zie dan is het goed. We krijgen een pas mee om gebruik te kunnen maken van het toiletgebouw en we gaan op zoek naar een plekje. De wind begint aan te trekken en de voorspellingen zijn niet best. Een plekje aan de kust lijkt ons geen optie. Dus dan maar achter de dijk. Op een mooi stukje gras een leuk plekje voor drie. Nadat we in de stad hebben gegeten lopen we langs de kade terug naar ons plekje. Er ligt een Nederlandse sleepboot en Rob spreekt de schipper aan. Er ontstaat een leuk gesprek en natuurlijk komt het weer aan bod. Zijn jullie zeilers? Nee we zijn zeekajakkers. Waar gaan jullie naar toe. Morgen naar Langeoog. Zijn jullie levensmoe. Waarom denken jullie dat wij hier liggen. Stuur, geef het actuele weerbericht eens aan. Een papier gaat van hand tot hand. Jij ben de verstandigste en de kapitein van de “Baloe” geeft het A4 aan Rob. De voorspelling is duidelijk. Er is een zware storm op komst met veel regen. Het vlugschrift spreekt over een noordoostelijke wind van 7 Bft en in buien 8-9 Bft de voorspelde golfhoogte voor het zeegat tussen Noorderney en Baltrum staat op 2,40 m. Gooi die boten van jullie maar hier aan boord dan gaan we de stad in. De vooruitzichten op een kater na veel drank doet ons beslissen de boten te laten waar ze zijn en in de kroeg aan de haven nog 1 pintje te pakken en vroeg de slaapzak in te kruipen. De windmeter in de haven geeft nu al noordoost 7-8 Bft aan. Woensdag 13 juli. Hoogwater Helgoland 10.40 uur. Regen 15 graden. Wind noordoost 7 en in buien stoten van 8 Bft. De dijk geeft niet veel luwte. Het is een gebulder en geraas. De wind rukt aan onze tenten en de slagregens kletteren oorverdovend op het tentdoek. Om 03.00 uur word ik voor de zoveelste keer waker. Ik heb Rob al een paar keer met een steen zijn haringen opnieuw in de grond horen slaan. Mijn schoren staan niet goed en harde vlagen doen de stokken vervaarlijk buigen, dit kan niet langer doorgaan. Ik trek mijn jas en schoenen aan en kruip de tent uit het geweld in. De haringen zet ik nu zover als mogelijk weg en diep de grond in. Alles staat nu weer goed vast ook de tent van Thierry staat nog als een huis. Om 06.00 uur zouden we moeten vertrekken naar het volgende eiland. De storm is nog niet minder geworden en we besluiten om de gok niet te wagen. Conclusie, we zitten weer vast op Noorderney. De eerstvolgende mogelijkheid om te gaan is om 14.00 uur we hebben dan wel tegenstroom maar het moet te doen zijn. We kruipen nog maar even de warme slaapzak in. Rond 09.00 uur zijn de omstandigheden onverminderd slecht. Als een stel verzopen katten zoeken we beschutting in het havenrestaurant. De koffie smaakt goed en er wordt een super ontbijt klaar gemaakt. Hierna voelen we ons weer wat beter. Rob vindt dat zijn tent niet goed staat en loopt erheen om alles te controleren. Even later komt hij terug en weet te melden dat zijn tentdoek alleen nog maar aan de middenstok vast stond en voor de rest los in de wind heen en weer sloeg. Er worden extra haringen gezocht om alles opnieuw vast te zetten. Tegen 11.00 uur wordt het droog en lopen we naar de Noordzeekust. Het is er erg ruig en de golven beuken op de kust.

Om 14.00 uur varen gaat zeker onder deze omstandigheden niet lukken. Later op de dag geeft de Radio Seefunc 708 op kanaal 28 een afnemende wind door.

Donderdag 14 juli.
Hoogwater Helgoland 11.35 uur.
Onbestendig later opklaringen 15-16 graden.
Wind zuidwest 5-6 Bft.

Afgelopen nacht weer veel wind en regen. Het is lastig om je spullen goed in je boot te krijgen. Ik wil mijn binnentent droog houden en verzin dus een manier om de binnentent in te pakken alvorens de buitentent af te breken. Na enig puzzelen lukt het wonderwel. Om 06.30 zitten we op het water. Onder begeleiding van een fikse bui en met de wind in de rug varen we richting Baltrum.

Doordat we de stroom en de wind in de rug hebben schieten we goed op en in een record tijd komt Baltrum in zicht. We kunnen de haven nog niet in omdat een baggerschip en de veerboot naar buiten komen zetten. De grote jongens zijn sterker als wij, dus wachten we gelaten tot er voldoende ruimte is om aan land te gaan. Omdat we onder miserabele omstandigheden moesten inpakken heb ik vanmorgen niet veel gegeten. Gelukkig is er aan de haven een klein cafeetje dat net open is. We zijn de enige klanten en in een rap tempo wordt er koffie gezet en pannenkoeken met honing klaar gemaakt. Met een volle maag kunnen we beter tegen de kou en hebben we meer energie om te varen. De windmeter op Baltrum geeft een windje van 6 Bft aan. We volgen de vaargeul over het Baltrumer Wattenfahrwasser. Vanaf de B24 steken we op naar de A12. Het getij is gekenterd en we willen niet het wad op spoelen. Het zeegat is behoorlijk ruig vooral op de Noordzee zijn de schuimkoppen van de brekers duidelijk waarneembaar. We traverseren naar de Flinthorn om daarna met de stroom mee naar de haven te varen. De hoge kademuren zorgen voor een flinke reflectie van de golven we moeten duidelijk even scherp blijven.
Even later trekken we de boten op de steiger de wielen gaan eronder en even later staan we op een vertrouwt plekje bij de Kajutte alwaar we in 2009 ook al stonden. De handeling zijn dezelfde. Sleutel halen bij de haven meester, lekker douchen en na een flinke wandeling de stad in. Rob heeft een prachtige plek gevonden voor de nacht. Een plek tussen de dijk en een groep bomen, uit het zicht en in de luwte. Het is vreemd om in je slaapzak te liggen en niets te horen dan alleen het getsjilp van de vogels.

Vrijdag 15 juli.
Hoogwater Helgoland 12.24 uur.
Regen 16-17 graden.
Wind noordwest 6-7 in buien stoten tot 8 Bft.

Een waterig zonnetje doet me vroeg opstaan en een paar foto’s maken. Ik doe rustig aan we hoeven pas 3 uur voor hoog te vertrekken, tijd genoeg dus. We pakken de boel in en lopen naar de toiletruimte om onze natte kleren toch nog een beetje warm aan te trekken. Één maal uit de luwte van de dijk blijkt er tocht nog een puist wind te staan die in de tijd ook steeds meer aantrekt. Op de steiger waar we te water willen gaan ligt ook een rondvaartboot. De kapitein staat in de stuurhut en kijkt ons vragend aan. Wohin gehst du, Bootfahren. Nach Spiekeroog antwoorden we in koor. Hij komt uit zijn stuurhuis en begint een verhaal af te steken. (hij blijkt ook schipper van de reddingsboot te zijn) Vrienden dat gaat niet lukken. Op de Noordzee staan golven van 4 meter die breken op het Südersiff hierdoor ontstaan er tot ver in het wad grondzeeën. Ik durf daar met deze boot niet door te varen. En met een armbeweging wijst hij naar het schip dat veel groter is dan onze bescheiden kajaks. Wij zijn onder de indruk van het verhaal. En een verhaal van een local weegt altijd zwaar en is dus doorslaggevend. We varen niet naar Spiekeroog. We plannen nu een overtocht naar het vasteland en willen eerst naar de dichtstbijzijnde haven varen. Bensersiel, we kunnen onderweg altijd nog koers verleggen en oostelijker varen. Onder belangstelling van een aantal booteigenaren gaan we te water. Nog in de haven is de kracht van de wind te voelen. We varen tussen de betonnen havenhoofden door en varen een koers van 140 graden. Het water is ruig en wild. Opgepakt door hoge golven maak ik af en toe een surf waar geen eind aan lijkt te komen. Het is even wennen en daarna volop genieten. We varen om veiligheidsredenen ruim uit elkaar, dit houdt we in dat je regelmatig moet kijken of iedereen nog in zijn boot zit. De snelheid is zo hoog dat in een rap tempo de kust in zicht komt dus besluiten we een meer oostelijke koers te gaan aanhouden. Dit houdt in dat de wind nu schuin links achter je staat.

Brekende golven spoelen zo nu en dan over het dek het is opletten nu om niet verrast te worden en om te gaan. Met deze koers komen we uit in Neuharlingersiel. In ruim een uur leggen we de 8 Nm af. Een lijn van 1 Nm hoge staken geeft de ingang van de haven aan. We willen tussen de staken door varen om naar de havenmond te gaan als Rob opmerkt dat er golven breken tussen de staken. Een snelle blik op de kaart leert dat er een dam ligt we nemen geen risico om lek te varen en koersen af op een piepklein strandje in de hoop dat er geen stenen liggen. Één voor één maken we tussen de aanstormende golven door een veilige landing. Snel worden de boten in veiligheid gebracht en gaan we opzoek naar een beschutte plek om ons om te kleden. Boven op de dijk kunnen we ons met moeite in de razende wind staande houden ik ben bang dat zelfs de zware kajak die nu op wielen staat omgeblazen gaat worden. Bij een oude loods van de reddingsbrigade vinden we een luw plekje om ons om te kleden waarna we in het prachtige smaakvolle havenstadje opzoek gaan naar iets te eten. Het is natuurlijk of de duvel ermee speelt. Na een paar uurtjes breekt de zon door en neemt de wind af naar een 4-5 Bft. We spelen met de gedacht om alsnog naar Spiekeroog te varen, maar…….. We hebben besloten de toch af te breken en naar Harlesiel te lopen en de auto’s op te halen. De wandeling van 7 km over de dijk is prachtig. De flora en fauna van een waddengebied blijft imponeren. Het uitzicht vanaf de hoge dijk is prachtig de wind doet het hoge gras heen en weer wuiven zwaluwen scheren laag over en happen naar de talloze vliegjes en genieten van een lekker maal.

Zaterdag 16 juli.
Hoogwater Helgoland 13.09 uur.
Zon 20 graden.
Wind zuid 4-5.

We nemen de eerste boot naar Spiekeroog. Dat meer mensen die gedachte hadden blijkt uit de lange rij de voor de kassa staat. De boot wordt volgepropt met toeristen. In het vooronder is nog een plekje om te zitten een klas joelende schoolkinderen rent door het schip en maakt het verblijf in de bedompte ruimte niet prettiger. Er staat nog weinig wind en de zee is zo vlak als een spiegel. Deze aanblik is een heel verschil met gister. De overtocht duurt niet lang. Na het afmeren wachten we nog even om de meute zich te laten verspreiden. Het enige dorpje op het eiland doet vriendelijk aan. De oude huizen met bloementuinen lijkt sterk op de Engelse cottage garden. We nemen de hele dag om het kleine eiland te verkennen. Later op de dag neemt de bewolking toe maar vooralsnog blijft het droog. Op de terugtocht wordt de boot nog voller gestouwd. Als Rob een opmerking maakt tegen een bemanningslid dat er maar 750 personen aan boord mogen loopt deze lachend weg. Het achterdek is verboden gebied maar om toch wat ruimde te creëren wordt de ruimte opengesteld. Vanaf deze plek is het zeegat tussen Langeoog en Spiekeroog duidelijk te zien. Het is bijna niet voor te stellen dat het hier een dag eerder zo spookte. Kleine zeilbootjes glijden er nu rustig heen en weer. Gelukkig begint het rond een uur of zes weer te regenen. Het was alweer zolang droog geweest.

Zondag 17 juli.
Hoogwater Helgoland 13.52 uur.
Regen 17 graden.
Wind zuidwest 4-5.

De Camping Harlesiel is geen aanrader. http://www.carolinensiel.de/campingplatz-an-der-nordsee/campingurlaub.html Het is een troosteloos en kaal gebeuren wat meer op een strafkamp dan op een camping lijk, helemaal nu het weer regent. Dat Duitsers van regeltjes houden hebben we afgelopen week al een paar keer gemerkt maar gisteravond sloeg alles. Om het terrein op te komen moet je met een pasje een tourniquet bedienen. Nu lagen onze pasjes in de auto op het terrein. Geen punt want je kunt heel eenvoudig onder de slagboom door. Niet nu er een stevige kerel de wacht staat te houden. Terug? Ja maar de pasjes liggen in de auto. Terug dan doe ik de poort open. Waar gaat dit over. Rob loopt om, de poort gaat niet open. De stoere kerel gebaard nu om toch maar onder de slagboom door te komen omdat hij zijn sleutel vergeten is. Ja waar gaat dit over. Ik had het over regen. We pakken de boel in en verlaten het troosteloze oord. Wind zuidwest, over tegenwind gesproken.

Afscheidsrollen zeekajakken

2011-06-21T13:43:00.000+02:00

Na 6 jaar varen op zee heb ik het zeekajakken even opzij gelegd. De tijden zijn erg veranderd voor mij waardoor ik keuzes moet maken. Afgelopen jaar kon ik door omstandigheden helaas niet meer op zee kajakken. Na lang beraad heb ik de knoop doorgehakt en bedacht dat ik mijn kajak ga verkopen. Het is zonde als zo'n prachtige NDK stil op de kant ligt. Dat is een boot die nou eenmaal moet varen.

Wat natuurlijk het meest jammer is dat is dat ik niet meer op stap kan met mijn zeekajakmaatjes Nico & Rob! We hebben toch veel mooie tochten en expedities gedaan. En vorig jaar is Thierry bij de zeekajakkers gekomen en jammer genoeg heb ik nog niet eens een toch mee kunnen doen. Thierry is ook een topgozer dus die past perfect bij het team.

Maar goed, beslissing is genomen en het was dus tijd om afscheid te nemen van mijn boot. Rob gaat vanaf nu in mijn boot varen wat weer erg leuk is dat ik de boot nu en dan nog eens zal zien. We hadden een avond gepland om gezamenlijk nog een keer een speelavond te houden ter ere van het afscheid. Helemaal top. Veel rollen en nat worden. Na afloop hadden we nog een heerlijk koud biertje om mee te proosten:-)

Maarrrrrrrr.......... ik heb geen afscheid genomen van het varen op zich. Ik wil meer tijd met Margriet doorbrengen en kwam op het idee om een Canadese kano te kopen. Dan kan ik samen met haar op pad en genieten van alle waterwegen in Nederland. Bushcraft en survival vind ik erg interessant en daar past een canadees perfect bij. Na veel uitzoekerij heb ik nu een Mad River kano waarmee we alle kanten op kunnen. Een andere beleving dan het kajakken op zee maar het kan toch erg avontuurlijk zijn. Dus voor mij begint hier weer een nieuwe periode.

Nico, Rob & Thierry, ik wens jullie supermooie tochten toe en ik ga veel aan jullie denken en mijmeren over de mooie vaartijd die ik heb gehad. Zodra het kan zal ik vast weer beginnen met op zee varen.

Groeten, Ruud

Huisduinen - Oudeschild

2011-06-03T21:20:00.001+02:00

Zondag 10 april
Wind: noordoost 2-4 Bft
Zonnig
Laagwater Den Helder 5:45 uur

Jak? Wat is er Ka!
We zijn verkeerd. Hoe bedoel je Ka, we zijn verkeerd! Nou ik bedoel, ik sta hier op de dijk maar ik zie geen weide. Nee natuurlijk niet Ka, de Breewijd is geen weide maar een zeestraat.
Nou begrijp ik er helemaal niets meer van Jak, ik zie geen asfalt ik zie geen stenen kortom ik zie geen straat. Ooooo Ka, kom op we gaan wel weer fietsen.

Ruim voor 10.00 uur is de club gereed voor vertrek. We moeten echter even wachten op een groep uit Friesland. “Onder de Wadden” staat ook gereed en die laten we even voorgaan.
De tochtleiding besluit dat Ka en Jak niet mee kunnen varen. Hun voorbereiding was niet op orde. Gelukkig is op de uitrusting van onze groep niets aan te merken. Maar buiten dat je, je uitrusting op orde moet hebben is het ook leuk en verstandig de te varen tocht voor te bereiden. Dit houdt in dat je thuis de kaarten er eens op naslaat en je er eens in verdiept hoe het met de stroming zit. De voorpret is natuurlijk leuk maar het is nog leuker dat je de tocht actief gaat meevaren. Dit houdt in dat je de route actief gaat volgen en dat je het getij in de gaten gaat houden. Dit maakt een tocht dubbel zo leuk.

De start begint al goed. Het strandje wat normaliter bij Huisduinen ligt is er even niet. Volgens een passant is het tijdens een herfststorm verdwenen en daarna niet meer gezien. Het wordt dus kniediep instappen. Peddel Praat zou Peddel Praat niet zijn als we elkaar niet even zouden helpen natuurlijk wordt de bekende Berbee instap toegepast. Even later zit iedereen goed in zijn of haar boot klaar voor de oversteek. Ik heb even contact met de verkeers centrale. Geen bijzonderheden met betrekking tot de scheepvaart we kunnen op weg. We zijn echter wel ruim een half uur te laat vertrokken.
De koers wordt op ongeveer 280 graden gehouden, Thierry wil op de Razende Bol nog even de benen strekken.
Dames en heren 10 minuten pauze. Even een plas wat foto’s maken en babbelen. De tien minuten duren wel erg lang, er wordt nog meer tijd verloren.
Op de noordoost punt van Noorderhaaks staan leuke kruisgolven. Ik kan het niet nalaten er even doorheen te varen. Altijd een leuke ervaring. Een groot deel van de groep blijft echter op ruime afstand van de hoog opspattende golven. Het water is ook best nog wel fris maar omgaan is hier geen punt je kunt overal staan. Vanaf hier gaan we richting De Hors. Het tempo is aan de lage kant en ik begin me af te vragen of we Oudeschild wel gaan halen. Er zijn gelukkig voldoende escapes.
Als we de MokBaai passeren hebben we nog stroom mee al is de gang er wel uit. Thierry heeft besloten in ieder geval naar Oudeschild te varen. De tegenstroom is nu voelbaar dus kruipen we dichter onder de kust. De haven komt in zicht en niet veel later worden de kajaks op de steiger gelegd. Heerlijk in de zon nuttigen we de lunch. Het verbaast me dat er niemand voor een visje gaat. Zelf ben ik door schade en schande wijs geworden, zo’n visje eet ik de hele terugweg.
De groep van Onder de Wadden zit er al geruime tijd en kiest als eerste weer het ruime sop. Na enige tijd volgen wij. De koers ligt nu ten oosten van de marine haven. We kruisen de haven en de veerboot. Op het Marsdiep loopt de snelheid flink op. Niet veel later is Huisduinen alweer in zicht. In de aankondiging stond het al “aan het eind van de tocht is er gelegenheid om te oefenen”. Er is geen ontkomen aan. Even links en rechts rollen, scullen en de boel kan weer kletsnat de auto in. Er wordt zelf nog een redding gedaan. Ik heb het idee dat de theorie tijdens de redding uitvoerig besproken moet worden. Het tweetal dreigt de landingsplaats voorbij de spoelen. Ik moet ze tot enige actie manen. Het is hier geen pretje tegen de stroom in te moeten varen.

Rondje Marken

2011-04-21T19:17:00.001+02:00

Zaterdag 26 maart
Temperatuur 6,5 graden
Wind noord oost 2-3 Bft aantrekkend 4-5 Bft
In de ochtend mogelijk een enkele lichte bui later opklaringen
Watertemperatuur 10,5 graden

Het is genoegzaam bekent dat Het Rondje Marken als seizoens opener tot de klassiekers behoord.
Er wordt dan ook door menigeen hals reikend naar uitgekeken. Zaterdag 26 maart was het dan zover. De officiële opening van het Peddel Praat vaarseizoen 2011. Maar liefst 38 deelnemers hebben zich opgegeven om dit grootse evenement mee te maken.
Het beginpunt is ook dit jaar weer bij de vluchthaven De Nes aan het begin van de dijk naar Marken. Het weerzien na de winterslaap is hartelijk en de stemming zit er gelijk goed in. Marianne geeft een korte inleiding en Anita licht het door haar opgestelde vaarplan toe. Soepel stapt een ieder in op het kleine strandje en zetten we koers naar “Het Paard van Marken”, het stoere kenmerk van Marken dat als een rots in de branding staat. Het boegbeeld is reeds van verre te zien. Dat deze rots in de branding van zijn plek te krijgen is bleek in 1971 toen het kruiend ijs het enkele centimeters van zijn plaats drukte.
Na een korte stop zetten we koers langs de strekdam naar Volendam. Deze plaats behoeft geen verdere toelichting. Het blijft altijd leuk om even over de dijk te wandelen en toerist te spelen. Een enkeling waagt het zelfs een visje te verslinden. Uit ervaring weet ik dat ik dit beter niet kan doen, dat visje verslinden bedoel ik. Bij het varen eet ik de genuttigde maaltijd meerdere keren, het visje blijft maar zwemmen. Na Volendam varen we naar Marken om daar naast het haven hoofd nogmaals aan land te gaan voor een korte pauze.
Tijdens de oversteek dacht ik het al gezien te hebben. Een klein geel zeil op….. ja op wat eigenlijk. Eerst meende ik dat het een kleine zeilboot moest zijn maar later bleek het Axel te zijn die het zeil vernuftig op de voorkant van zijn kajak gemonteerd had. Door de stevige bries hoefde hij maar weinig te peddelen. Je ziet het, ook in de kajaksport gaan de innovaties door.
Na de stop op Marken varen naar het dagrecreatie terrein alwaar de auto’s geparkeerd staan. Natuurlijk mag zo’n geweldige tocht niet droog eindigen dus worden er tegen het eind van de trip nog wat natte oefeningen gedaan en was er de mogelijkheid daar om te ervaren wat koud water met je doet. Na het rollen en de reddingen even drijven in het water en ervaren hoe lang het duurt voordat het onaangenaam wordt. Het is vreselijk te voelen hoe het koude water je neo-preen pak in loopt. Voor een aantal mensen is dit een eye opener. We kleden ons maar al te vaak op het weer en niet de watertemperatuur. Gelukkig zien we het aantal droogpakken gestaag toenemen. Na deze ervaringen worden de boten door de vele handen snel aan land gebracht. Omkleden, opladen even napraten en gedag zeggen en de opening zit erop.
Het smaakt naar meer.

In geval van nood komen alle oefeningen samen.

2010-09-26T20:18:00.004+02:00

Zaterdag 25 september 2010.
Tocht lengte 11 Nm
Wind noordwest 5-6 Bft.
Temperatuur 16 graden.
Half bewolkt met af en toe een bui.

We zouden zaterdag 25 september een tocht varen van Roptazijl naar Vlieland maar omdat het marifoonweerbericht een windvoorspelling doorgeeft van 6-7 Bft afnemend naar 5-6 Bft, gaat dit plan niet door.

Aangezien ik nu een dag “over" heb spreek ik met Bart af om om 10.00 uur bij OSSA te zijn en dan een plan te maken wat te doen.
Op zaterdagochtend is het weer redelijk en spreken we af naar “de Kreupel" te varen.
Om 11.15 uur staan we klaar op het strandje bij Medemblik voor vertrek. We gaan van wal en buiten de haven houden we een koers aan van 60 graden aan.
De stevige wind stuwt de golven flink op. We varen dwars op de golven, toch maken we flink vaart en met een uur en een kwartier ronden we “de Kreupel” aan de noordzijde en surfen naar de havenmond. We trekken de kajak op de houten steiger en zoeken een beetje luwte op voor de lunch.
Na een korte pauze varen we de haven uit naar het zuiden om aan de lijzijde naar het noorden te varen en dan koers te zetten naar Medemblik. Nog voor we op ruimwater zitten trekt een bui met veel wind en regen over en besluiten we om terug op de Kreupel beschutting te zoeken. Door de zware regen is het zicht nihil.
Na 10 minuten is de bui overgetrokken en zetten we opnieuw koers naar Medemblik. Op de heen reis moesten we al iets koers verleggen om niet tussen een groep platbodems verzeild te raken die met een wedstrijd bezig waren. Ook nu houden we de keerboei scherp in de gaten en zorgen we ervoor op ruime afstand van de snelvarende bruine vloot te blijven. Opnieuw betrekt de lucht er is weer een bui op komst de regen blijft op afstand maar het windveld treft ons hard. Het is altijd lastig in te schatten maar ik denk dat we met een dikke 7 Bft te maken hebben.

Op een goed moment geeft Bart aan dat er een catamaran om ligt en wil gaan kijken of hij hulp nodig heeft. We verleggen koers maar precies op dat moment richt het vaartuig zich op en vaart niet koersvast op ons aan. We houden hem scherp in de gaten. Toch weet de schipper al gebarend en luid schreeuwend op ruime afstand langs ons te varen. Even later valt het vaartuig opnieuw om. We varen nu in de aangegeven richting. Er drijft iets in het water, het lijkt een zak kleding maar als we dichterbij komen blijkt het om een persoon te gaan. Het niet goed passende zwemvest dreigt over het hoofd te schuiven. Er zit niet veel actie meer in de persoon die een vrouw blijkt te zijn. Ik vaar naar haar toe en maak haar duidelijk dat ze aan de voorpunt van de kajak moet gaan hangen. Ze doet een greep naar de belijning, “Hé kijk me aan, doe je armen om de punt en aan iedere kant een been”. Moeizaam doet ze wat ik zeg.
Inmiddels heeft Bart op enige afstand een tweede persoon ontdekt en vaart daar heen voor een soortgelijke actie.

De dame die nu aan mijn punt hangt heeft het duidelijk koud haar gezicht is bleek, zo te zien is ze niet goed gekleed. Op mijn vragen komt weinig reactie.

Bart wil met zijn drenkeling naar de catamaran varen en daar de drenkeling afleveren. Ik wil echter dat hij bij mij in de buurt blijft. Varen met een drenkeling aan de punt van je boot in golven van 60 cm valt niet mee.

Na een kort overleg besluiten we een Pan Pan op kanaal 16 uit te laten gaan. Snel is er een reactie van de kustwacht Den Helder. Duidelijk uitgelegd wat er aan de hand is. Dan komt de vraag “wat is jullie positie” goede vraag, ik heb geen gps aan boord, lastig antwoord dus. 1 mijl oost van de haven Medemblik is mijn antwoordt. Sinds 13 juni heb ik een flair in mijn zwemvest. Ik haal het signaal uit mijn zwemvest en leg het voor op mijn dek, ik redeneer dat als ik de reddingsboot zie hem met de flair de juiste positie kan geven.

Bart heeft op dat moment de aandacht van een zeilboot kunnen trekken. Snel worden de zeilen gestreken en vaart de boot op de motor terug naar ons.

Het gaat niet goed met de dame aan mijn punt. Ze is verward en krijgt regelmatig een golf over haar gezicht. Het zwemvest blijft maar omhoog schuiven. Een paar keer vraagt ze of de reddingboot er al is.

Ik gebaar naar het jacht dat ze "nu" het water uit moet. Voorzichtig manoeuvreren we naar elkaar toe. Het zeiljacht is hoog en stuitert vervaarlijk op de golven. Ik kan tot op 1 meter komen en dan krijgt de wind vat op ons. Er wordt een lijn geworpen. Mis. Tegen de wind in gooien schreeuw ik. Dan komt de lijn boven op mijn dek en kan ik me voorzichtig naar het schip toe trekken. Aan de achterzijde van het jacht hangt een trap in het water. Ik wil daar eigenlijk niet zijn, als het schip door een golf wordt opgetild zie ik een gat van een meter even later is er geen gat meer. Ik moet daar niet tussen komen. Ik wil dat de drenkeling me los laat en via de grijplijnen naar het jacht gaat. Ze weigert. Grijp de lijn. Nu grijpt ze de lijn die van het jacht is toegeworpen. Snel wordt ze aan boord getrokken. Ik doe mijn best om vrij van de achtersteven te blijven en vaar dan naar Bart.

Bart.
Mijn slachtoffer heeft het koud, omhoog kijken en regelmatig een kwak water over het hoofd doet geen goed natuurlijk. Mijn mededeling dat haar vriendin veilig is helpt gedeeltelijk, ik denk een reddingsboot uit Enkhuizen te zien aankomen, helaas is het een gewoon snelvarend jacht die geen oog heeft voor ons. Gelukkig komt er ook een klein oranje bootje aan met zwaailichten. Slachtoffer wil opgeven en loslaten, daarvan raak ik ook wel iets in paniek om eerlijk te zijn. Ik begin af te tellen dat het minder dan een minuut gaat duren. Gelukkig is dat ook waar. Maar dan: De reddingsboot gaat met een ander ritme op en neer als wij, drie man hangen over de zijkant van de reddingsboot, slachtoffer wil niet loslaten op mijn verzoek (kan ik me wel iets bij voorstellen maar lastig is dat wel). Ik stuur langs de reddingsboot en drie man pakt haar vast waarop ze mijn boot los durft te laten, ondertussen heb ik met mijn peddel iets afstand weten te houden van de reddingsboot, na het loslaten peddel ik met volle kracht achteruit.
Na het aan boord halen verzoek ik de jongens van de KNRM toch even langs de cat te varen om daar te zien hoe daar de zaken er voor staan. Achteraf bleek die al een opstapper van hun vereniging aan boord te hebben.

Het ene moment hectisch het volgende moment rust. De reddingsboot en het jacht gaan richting haven om de drenkelingen naar een gereedstaande ambulance te brengen. Wij varen terug naar het strandje waar we ingestapt zijn.

Je vraagt je altijd af. Wat kan beter en wat moet anders?
In dit soort gevallen niet wachten maar direct een noodoproep doen.
Zorg dat je een GPS aan boord hebt zodat je je positie goed kan doorgeven.

Wat me is opgevallen:
Er was behoorlijk veel scheepvaart maar slechts 1 zeiljacht is ons te hulp geschoten. Waarom?

Leermoment:
Zorg dat je kleding is aangepast op de watertemperatuur en wees daar nooit laks in.
Maak dat je uitrusting altijd compleet is wat voor tocht je ook vaart.
In alle omstandigheden oefening baart kunst

Verhaal van de reddingsboot 'Span.

ANDIJK - Zaterdagmiddag krijgt de bemanning van reddingboot 't Span de verontrustende melding van een surfer in problemen. Na snel uitvaren wordt duidelijk dat het geen surfer betreft, maar dat 2 catamaranzeilers overboord geslagen waren die hulp nodig hadden.

De catamaran van beide slachtoffers was omgeslagen en de zeilers waren niet meer in staat om deze zelf overeind te krijgen. Als gevolg daarvan komen beide personen verder in de problemen, raken vermoeid en de onderkoeling slaat toe.

Kayakkers
Gelukkig zijn er een paar kayakkers in de buurt die te hulp schieten. Zij kunnen één van de slachtoffers over de punt van de kayak leggen, en varen zo richting de kust. De andere zeiler wordt door een passerend zeiljacht aan boord genomen.
Eén en ander speelt zich ongeveer een mijl buiten de haven van Medemblik af. Na alarmering is reddingsboot de Gooier dan ook snel ter plaatse en kan het eerste slachtoffer overnemen van de kayakker. Als duidelijk wordt dat deze persoon onderkoeld is wordt een ambulance gevraagd voor medische assistentie. Deze gaat naar het Regatta Centre bij Medemblik waar het slachtoffer naar toe wordt gebracht.

Eerste hulp
Reddingboot 't Span is inmiddels naar het tweede slachtoffer gegaan aan boord van het zeiljacht. Ook dit slachtoffer heeft medische assistentie nodig vanwege onderkoeling. Twee bemanningsleden van reddingsboot 't Span stappen over op het zeiljacht en verlenen meteen eerste hulp om het slachtoffer te behoeden voor verdere onderkoeling. Besloten wordt om het zeiljacht met slachtoffer door te laten varen richting de haven van Medemblik waar zij 5 minuten later arriveren, onder begeleiding van reddingsboot 't Span. Hier wordt het slachtoffer stabiel gehouden in afwachting van de geallarmeerde ambulances. Gelukkig zijn deze snel ter plaatse en kunnen zij de slachtoffers overnemen van de reddingsboten.

denemarken2

2010-09-26T20:17:00.000+02:00

wordt vervolgt

Vemmetofte Strand - Stege

2010-09-26T20:16:00.004+02:00

Dag 7
Donderdag 24 juni.
Afstand etappe: 18,8 Nm.
Totale afstand: 93,2 Nm.
Weerbericht: west - zuidwest 2-3, zon 19-22 graden.

Het dromen over sprookjes is weer voorbij, er moet weer gevaren worden. Zoals gewoonlijk zijn we vroeg opgestaan en door de opgedane routine van de afgelopen tijd zijn de boten snel ingepakt. Het is nog windstil. We hebben besloten een zo kort mogelijke route te varen. Vanaf het Vemmetofte Strand houden we een koers van 200 graden aan om na 8,5 Nm op de kust bij Bøbsvig Jungshoved aan land te gaan voor een vroege lunch. Er is bijna geen wind en het water is rustig. Tussen het riet in de luwte is het bijna te warm en zoeken we verkoeling in het water. Van Bøbsvig Jungshoved koersen we aan op het eiland Nyord. De zon staat hoog aan het zwerk de temperatuur loopt op het water is als een spiegel. We besluiten de haven van Nyord aan te doen en te kijken of er een camping is, dit bespaard ons een stuk omvaren via Stege. De ingang van de haven wordt versperd door een dikke laag stinkend rottend zeegras. We moeten even stevig aanzetten om erdoor te komen. Zoals overal is het ook hier stil. Gelukkig is er sanitair aanwezig waar ik dankbaar gebruik van maak. We besluiten een korte wandeling door het dorp te maken. We zien geen mens het enige geluid wat tot ons door klinkt is het gesjilpt van de mussen en het gebeier van een klok. Midden in het dorp staat een kerk met daarvoor een klokkenstoel, een stevig gebouwde dame trekt aan een touw om de klok in beweging te houden. Er blijkt een begrafenis te zijn. Geen wonder dat we niemand tegen komen, iedereen zit in de kerk. We kunnen geen camping vinden dus moeten we doorvaren naar Stege. Deze oversteek is een 5,5 Nm. De warmte begint ons parten te spelen en het varen gaat niet meer zo makkelijk. Na verloop van tijd komt de stad Stege in zicht. Via een soort zwembad waar de jeugd van Stege zich in het water vermaakt varen we de haven in. Uit navraag blijkt dat er in de haven niet gekampeerd mag worden maar een stuk terug blijkt een boten helling te zijn van waaruit de camping eenvoudig te bereiken moet zijn. De botenhelling is snel gevonden en de uitstap is zowel simpel als stankvol. We staan tot onze knieën in een stinkende laag drab. Vanuit hier moet onze overnachtingsplek eenvoudig te vinden zijn. Langs het hotel, dat duidelijke betere tijden gekend heeft, de weg over en dan net achter de brandweergarage. In het groen onder de bomen vinden we een prachtige plek en laten we ons een koel biertje heerlijk smaken. We rekenen alvast af bij een oude heer die de campingbaas blijkt te zijn, en nee we krijgen geen bonnetje dat is handiger voor de belasting. Na een heerlijke douche die de laatste geurresten weg spoelt gaan we de stad verkennen en iets te eten zoeken. We belanden bij een oude brouwerij, op het terras bestellen we iets te eten. In keurig Nederlands worden we te woord gestaan. De ober blijkt een Deen te zijn die in Nederland gewoond heeft maar weer gekeerd is naar zijn roots. Hier probeert hij met zijn vriendin een bedrijf op te zetten. www.staysail.eu Een bed en breakfast annex zeilschool. Na een heerlijke avond lekker eten en een paar biertjes is het goed rusten. Nyord

Vemmetofte Strand – Stevns Klint – Vemmetofte Strand

2010-08-29T20:12:00.007+02:00

Dag 6
Woensdag 23 juni.
Afstand etappe: 17,9 Nm.
Totale afstand: 74,4 Nm.
Weerbericht: west - zuidwest 4-5, zon 19-20 graden.

Een strak blauwe lucht een spiegel gladde zee en een strand net ontdaan van de in ontbinding zijnde zeegrassmurrie. Wat wil je nog meer. Dit kan niet anders als het begin van een prachtige tocht zijn. Om 09.00 uur zijn we start klaar en keizen we het ruime sop. Het is heerlijk koel en de heldere lucht werkt verkwikkend. Er word bijna niet gesproken een ieder is met zijn eigen gedachte bezig.
Na anderhalf uur komt Rodvig in zicht, de stad waar we op de terugweg zullen foerageren. Iets voorbij de havenmond komt de klint al in beeld. We varen dicht onder de kust en raken diep onder de indruk van het natuurschoon wat ons omringt. Hier en daar heeft het water door de tijd heen holtes in het gesteente uitgeslepen. Ik realiseer me dat is proces al eeuwen aan de gang is en na ons nog eeuwen zal doorgaan. Dit maakt dat ik me nog nietiger voel in de nabijheid van al die robuuste rotsen. Op een enkele plek zijn de uithollingen zo diep dat je er met de kano in kan varen. U begrijpt het, als het kan dan doe je het ook en voorzichtig vaar ik naar binnen.
Er is geen deining dus is er geen probleem de holte te verkennen. Een paar duiven die hier nestelen schrikken op en vliegen laag over me heen de weide wereld in. Verder is er niet zoveel te zien dus peddel ik weer voorzichtig achteruit. Even later komen we een collega kanoër uit de tegengestelde richting tegen. Zij is in Kopenhagen gestart en doet een meerdaagse tocht langs de kust. Na ons gesprek met haar laten we de intentie om Kopenhagen aan te doen maar vallen. Het is een mooie stad maar net iets te ver weg. Even later komen we nog vijf kajakkers tegen die we op enige afstand passeren. Dan komt de kapel in zicht die hoog op de rotsen staat. We varen nog even verder en dan komt er een lelijke loskade in zicht.
Hierop besluiten we terug te varen en bij de kapel te gaan lunchen.
Een lange klim brengt ons bij de Højerup Gamle kerk. Het gebouw stamt uit 1250 op 16 maart 1928 stortte een groot deel van de kerk in zee. Sinds dien is de voet van de kerk versterkt en is het een toeristische trekpleister geworden.
In ons neopreen lopen we in de warme kapel de fresco’s te bekijken als een moeder met haar zoon, met een opgetrokken neus naar buiten vlucht. Duidelijk hoorbaar mompelt ze “han stinker” wat dat betekent laat niets te wensen over.
Waar vroeger het koor was is nu een balkon vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over het klif en de zee. Met moeite rukken we ons los uit de betovering van het uitzicht. Het is tijd om terug te gaan.
Zoals elke dag is ook nu de wind weer aangetrokken en staan er weer flinke golven. Na enige tijd scheppen komt Rodvig in zicht. In de haven is een botenhelling waar de wind recht op staat, de uitstap wordt kniediep om te voorkomen dat de boten op het harde beton slaan. De kajakken liggen nog maar nauwelijks op de houten vlonder als een omvangrijke dame, in bloemetjes jurk, haar piep kleine hondje juist op die plek wil uitlaten. Ze gaat tekeer tegen haar man waaruit wij weer opmaken dat we ruimte moeten maken. Ach wij zijn de kwaadste niet.
Even later staan we in de supermarkt achter het station en doen onze inkopen. Er is veel en het ziet er lekker uit.
Bij het inladen van mijn boot bega ik een beginnersfout door voor de makkelijkste weg te kiezen en alles voorin op te bergen. Nog voor ik de haven uit ben merk ik mijn fout op, nu bega ik de tweede fout door niet terug te gaan voor een herschikking. De straf is anderhalf uur zwaar peddelen tegen de wind en golven met een boot die op een onderzeeër lijkt die net niet wil duiken.
Het is ons de laatste dagen al meer opgevallen dat er op het strand grote stapels hout en takken worden neer gelegd. Later in de avond is het een drukte van belang op het strand en wordt de stapel aangestoken.Een man oreert Lang en luid in een microfoon, de versterking galm lang na in de prachtige zonsondergang.
Navraag leert ons dat het vandaag de feestdag van Sankt Hans is ofwel het midzomer nacht feest. Al eeuwen lang viert men dit feest met grote vreugdevuren. De vuren werden en worden ontstoken om heksen en boze geesten te verdrijven.
De jeugd gebruikt het Sankt Hans kruid om er achter te komen of hun geliefde wel de juiste is.
Op de camping ontsteken we ons eigen vuur en laven ons aan de drank die we uit Rodvig hebben meegenomen. Het smaakt weldadig in de wetenschap dat ik er zwaar voor heb moeten scheppen in een boot die net geen onderzeeër was.
Het blijft nog lang onrustig de opgejaagde trollen, heksen en elfjes houden ons uit de slaap.

Ulsvhale Strand – Vemmetofte Strand

2010-07-28T21:44:00.006+02:00

Dag 5
Dinsdag 22 juni.
Afstand etappe: 15,4 Nm.
Totale afstand: 56,5 Nm.
Weerbericht: west - zuidwest 4-5, zon 18-19 graden.

Tien, honderd, duizend, het waren er in ieder geval veel. Zoveel dat we gisteravond op de vlucht geslagen zijn en onze toevlucht hebben gezocht tot het strand om nog even rustig te zitten. Gelukkig heb ik er nooit zoweel last van maar ik zag Thierry en Rob al een tijdje van die vreemde afwerende bewegingen maken. U begrijpt het, ik heb het over de Culicidea. Oké de steek mug. Ulsvhale, een prachtige plek maar niet te lang. Eigenlijk vliegensvlug.
Vandaag steken we over naar Sjaelland. Het is even plannen wat we willen het is namelijk een behoorlijk stuk over open water. Om 09.00 zitten we in de boot en nemen afscheid van Møn niet met een bloedend hart maar wel met jeukende bulten. Het is helder en de zon is al behoorlijk warm, de zee is zo vlak als een spiegel, dit gaat een prachtige vaardag worden.
Wat wij niet op de kaart van 2009 hebben staan maar wat we wel op de camping hebben door gekregen is dat er voor de kust een groot verboden gebied is waar niet gevaren mag worden. Dit gebied, Aegholm sand, wat ook droogvallend is met laagwater, is een vogel rust gebied. Het gebied is aan de kant van Møn met palen en borden goed aangegeven. Het water is hier plaatselijk zeer ondiep en af en toe schraapt de peddel over de bodem, het is helder en de kleine vissen en de vele waterplanten zijn prachtig te zien.
Op de zandplaten en de kleine eilandjes is het druk met vogels die zich af en toe luidruchtig laten horen. Op ruime afstand passeren we het eiland Aegholm om dan koers te zetten naar Bønsvig Jungshoved op 320 graden.
We stappen aan de kust in het ondiepe water uit en maken een plek in het ruige riet vrij voor een sanitaire stop en een hapje, de komende 10 Nm kunnen we niet meer uit de boot omdat we besloten hebben noord te koersen naar Fakse Ladeplads Het is weer de wind die het lastig maakt. Zo windstil als het bij het vertrek was zo vasthoudend is hij nu. We hebben hem schuin tegen. De voorspellingen moet je altijd met een korrel zout nemen. Als Fakse Ladeplads in zicht komt besluiten we de koers te verleggen richting Rødvig om zo dichter bij Stevns Klint een camping plek te zoeken. Het voordeel is wel dat we de wind nu schuin voor hebben. Ik weet van het internet dat er 4 Nm voor Rødvig een leuke camping aan het strand moet zijn we besluiten voor het zekere te gaan en daar naar toe te varen. Op het strand aangekomen dat volgens ons, de plek moet zijn, stappen we uit. Er liggen een paar mensen in de zon, wat ik niet erg begrijp omdat het er vergaat van de stank van rottend zeegras. Is hier een camping, het is of we Russisch spreken en nee er is geen camping. Even verder is een restaurant we stappen het terras op. Een uiterst vriendelijk serveerster en de kok komen op ons af “we zijn gesloten” roepen ze ons in het engels toe. Oké, maar is er een camping. Gelukkig, die is er, en even later lopen we door de hoofdingang het terrein op.
www.vemmetofte.dk/camping.htm Door een vriendelijke volumineuze heer wordt ons een prachtig plekje toegewezen voor de komende 2 nachten. Het is een prachtige camping met super sanitair maar het seizoen is nog niet echt begonnen dus is de winkel nog gesloten en een dorpje in de buurt, nou ja in de buurt 5 of 6 km lopen. Dat is niet echt een optie. Voor het eten diepen we iets op uit het vooronder. Morgen doen we inkopen in Rødvig.
.Het veldje waar we op staan heeft een prachtige vuurplaats. We sprokkelen hout uit het bos en niet veel later knappert er een prachtig vuur.
We kunnen gelukkig heerlijk genieten van onze warmtebron de stekende vrienden zijn aan de andere kant van Fakse Bugt gebleven.

Klintholmhaven – Ulsvhale Strand

2010-07-22T21:45:00.005+02:00

Dag 4 Maandag 21 juni.
Afstand etappe: 15,3 Nm.
Totale afstand: 41,1 Nm.
Weerbericht: zuidwest 3-5, lichte bewolking - zon 18-19 graden.

Het heeft afgelopen nacht flink geregend. De tent is behoorlijk nat. Gelukkig is de zon er nu weer en zal de tent wel snel drogen. Er is geen wind en de zee is opnieuw vlak. Om 09.00 uur staan we klaar voor vertrek richting Møns Klint. Na ongeveer 1 mijl komen we de eerste grote rotsblokken van vandaag tegen. Opnieuw is de kust prachtig groen, heuvels met hoge bomen steken scherp af tegen de fel blauwe lucht die gelardeerd is met witte wolken. Het is alsof er watten in de lucht hangen. Langzaan rijst de kust hoger uit de zee, het is alsof er een groene muur staat die het water verbied het land te betreden. Op een goed moment wordt het groene doek opgetrokken en wordt er een kleine vuurtoren zichtbaar.
De toren is opgetrokken uit gele bakstenen met een rood dak. Het ziet er pittoresk uit. Even later wordt de kust massief wit en rijst Møns Klint stoer uit de zee omhoog. De aanblik is overweldigend. Stil peddelen we verder. Op een paar plaatsen steekt een lange trap zijn treden op naar de top van het klif dat op het hoogste punt 143 meter uit de zee oprijst. Nietig steken we af tegen de achtergrond. Het blijft uitkijken naar de grote stenen die hier en daar net onder het wateroppervlak liggen. Het is alsof de massieve rotsen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons uitoefent of het moet zijn dat we trek in koffie krijgen dus moeten we aan land. Voorzichtig schuift de punt van de kajak over de stenen en komt tot stilstand.
We stappen uit en leggen de boten iets hoger op zodat ze niet op de deining heen en weer bewegen. Er staat hier dicht onder de Klint geen wind en het is behoorlijk warm. Het stinkende neopreen gaat open. Het loopt niet makkelijk over de ronde stenen. Op dit stuk van de kust is ook een trap die door toeristen veelvuldig gebruikt wordt. Een gezin slentert onhanig heen en weer en een paar kinderen gooien verveeld met stenen. Als ze onze boten maar met rust laten. Op sommige plaatsen drupt het water uit de wand die fel glinstert in de zon. Voor de rest is het indrukwekkend stil. Natuurlijk gaan we ook de trap proberen, nou ja een paar treden dan, voor de vorm. Het is eigenlijk een plek waar je niet meer weg wilt. Toch is de ontdekkingsdrang groter en even later zitten we weer op het water. Ongeveer 6 Nm na het begin van de krijtrotsen houden ze ook weer op en gaat het landschap geruisloos over in de groene muur van bomen. De maag begint te knorren en we zoeken de plek waar een kleine rivier is zee zou moeten uitmonden, om te lunchen. Helaas geen rivier, gelukkig wel een lunchplek. Ook hier is geen wind en de koperen ploert staat in een strak blauwe hemel. Een half uur na de lunch steek opeens de wind weer op en die zet aan tot een 4-5 Bft. Opnieuw schuin tegen het is werken tegen de golven. Aan de kustlijn is geen referentie waar we heen zouden moeten varen. Gelukkig heb ik de coördinaten van de camping Ulvshale strand in de gps, 55.02.18.35 noord en 12.17.02.52 oost staan. Opnieuw een prachtige plek aan de kust om de tent op te zetten.

Harbollebro - Klintholmhaven

2010-07-12T16:47:00.012+02:00

Dag 3
Zondag 20 juni.
Afstand etappe: 12,7 Nm.
Totale afstand: 25,8 Nm.
Weerbericht: zuidwest 3-4, lichte bewolking - zon 17-18 graden.

Om 09.30 uur is alles weer ingepakt en staan de wielen weer onder de kajak. We rijden de camping af naar het strand. Door het losse zand van het brede strand valt niet veel te rijden dus moet er getild worden. Wat nemen we toch allemaal mee flitst er door me heen. Een behoorlijk gewicht van de kajak lijkt me arm een centimeter op te rekken. Ook vannacht is de wind gaan liggen. Het water lijkt wel een spiegel zo vlak. Rond 10.00 uur zetten we koers naar Klintholmhaven. We varen niet ver uit de kust. De uitzichten op de kliffen zijn prachtig. Ze zijn niet heel hoog maar zien er toch indrukwekkend uit. Het landschap is sterk wisselend, het ene moment een steile rotskust het andere moment een prachtig groen landschap wat sterk lijk op een enorm golfterrein. Leuke witte huisjes met een rieten dak omzoomd door groen lover en hier en daar een felgekleurde rode beuk.
Het is ook hier eenvoudig aanlanden voor de lunch en om even de benen te strekken. Ik verbaas me er steeds weer over hoe rustig het is. Het woord “rustig” is een understatement, je ziet gewoon niemand.
Zon, zee, strand. Het is erg verleidelijk om de pauze op deze prachtige plek op te rekken, maar we moeten door.
Op de zee staat een lange deining die lekker mee helpt, we varen met een gemiddelde snelheid van 4 tot 4,5 Nm per uur.
De wind is inmiddels weer aangetrokken tot een stevige bries zodat er weer een golfpatroon is ontstaan. Ook de plaatselijke weerman of vrouw heeft gelijk gekregen. De hemel is bijna wolken loos en de zon is warm. Hier op het open water is de watertemperatuur lager als in het begin van de week ik meet hier tussen de 12 en 13 graden.
Klintholmhaven komt in zicht. Het havenhoofd tekent zich af.
Op een steiger staat een man die de havenmeester blijkt te zijn. Uit zijn aanwijzingen kunnen we opmaken dat er achter in de haven een boten helling is waarvan we gebruik kunnen maken. Hij heeft gelijk. Soepel stappen we uit en gaan bij de bewuste man informeren of we in de haven onze tent kunnen opzetten aangezien er in de wijde omgeving geen camping is. De man blijkt nu niet zo vriendelijk en probeert Rob, die niet voor een kleintje vervaard is, onder de voet te lopen. Nee het is verboden te kamperen bast hij op een norse toon zoek maar een plek op het strand. Als ik jullie niet zie is dat toegestaan. We vullen de waterflessen en lopen terug naar de kajak. Onderweg komen we een paar Nederlandse zeilers tegen die de havenmeester ook niet zo vriendelijk vinden. Zit het gelukkig niet in de geur die ons neopreen begint te verspreiden. Een paar honderd meter voorbij de haven varen we door de branding en vinden een prachtige plek voor de nacht. Een pad door het duin brengt ons in slechts 10 minuten lopen in het kloppend economisch centrum van het dorpje.

Dit is net vakantie, een prachtige plek een lekker biertje en s’avonds een maaltijd in de Havnkiosken, wat wil je nog meer.

Er is zelfs met enige fantasie een strandbar.

Bij de ondergaande zon is het heerlijk struinen langs de kust, wat een rust, heerlijk.

Vordingborg - Harbollebro

2010-07-08T21:29:00.008+02:00

Dag 2
Zaterdag 19 juni.
Afstand etappe: 13,1 Nm.
Totale afstand: 13,1 Nm.
Weerbericht: zuidwest 3-4, Licht bewolkt 14-15 graden.

Hoe is het mogelijk, heb je vakantie ben je om 04.00 uur wakker. Ik weet het uit te zingen tot 07.00 uur. Tijd voor een wandeling. De wind is in de nacht afgenomen. Het water is nu vlak. De koele ochtend werkt verkwikkend. Een korte wandeling langs het strand brengt me bij een prachtige plek waar ik een pittoresk plaatje schiet van een vuurtoren.
Stil aan begint het te kriebelen, het is tijd om te kijken of alles in de kajak past en het ruime sop te kiezen. Éénmaal terug op de camping zitten Rob en Thierry aan het ontbijt.
Het is behoorlijk fris en ik overweeg om extra kleding en schoeisel mee te nemen. Het inpakken van de boten lijkt op een puzzel maar gelukkig past alles perfect. Om 11.00 uur gaan we scheep.
We houden een koers links van Manedø aan en passeren de brug, vervolgens varen we 130 graden om de brug bij Farø te passeren. De wind is weer aangetrokken. De zuid-westen wind komt schuin van achter. Het water is erg helder en brak. Langs de oevers zijn flinke rotsblokken zichtbaar die soms net onder het oppervlak liggen. Op veel plaatsen is het mogelijk om goed aan de kant te komen, een pauzeplek hoef je niet echt te zoeken. Echter een plek uit de wind is minder eenvoudig en dus is het zoeken naar een plek met hoog riet.
Uiteindelijk lukt het een plek met hoge brandnetels te vinden. Het is behoorlijk fris en af en toe valt er een spat regen dus maken we de rust niet te lang.
Aangezien we niet goed op de hoogte zijn van de weersverwachting, de marifoon blijft op diverse kanalen angstvallig stil, besluiten Bogø Havn aan te doen. Toevallig komt er net in de haven een politieboot aan en Thierry spreekt de heren in zijn beste deens aan.
Marifoon? Nooit van gehoord. Het weer? Vraag het maar aan de veerboot kapitein. Er blijkt bij het havenkantoor een uitgebreid weerbericht te hangen. Weer wat geleerd dus.
De koers blijft onveranderd en het eiland Møn komt in zicht. Op de Grønsund begint het water op een ware klotsbak te lijken. Op de Fkaeksegrund wordt het rustiger. In de kleine haven van Harbøllebro zitten een paar vissers die graag uitleggen waar de camping is. Het blijkt nog ongeveer een half uur varen. Aan bakboordzijde ontvouwt zich een prachtig breed strand.

Op een goed moment zien we een paar caravans staan. Dit moet camping Vest Møn zijn. http://www.camping-vestmoen.dk 54.52.54.58 noord en 12.09.11.68 oost.
Ook hier worden we gastvrij ontvangen en vinden we een prachtige plek uit de wind.
De accommodatie is prima. In een kleine keuken kan je water warmen en de afwas doen ook is er een afdak met een picknicktafel waar we dankbaar gebruik van maken om een regenbui af te duwen. Na een korte wandeling is het goed rusten.

Noord-Holland - Vordingborg.

2010-07-08T16:15:00.005+02:00

Dag 1
Vrijdag 18 juni.
Rijtijd: 11 uur.
Afstand etappe: 876 km.
Totale afstand: 876 km.
Weerbericht: zuidwest 3-4, bewolkt mogelijk regen 14-15 graden.

Om zeven uur hebben we een rendez-vous met Thierry bij de Vlieter vandaar rijden we met 2 auto’s.
De route is simpel. Groningen – Bremen – Hamburg – Flensburg. Het is jammer dat we bij de Elbe tunnel op een fikse file stuiten die ons bijna een uur oponthoud bezorgt.

Even voorbij Flensburg steken we de grens over en vervolgen we onze route naar Kolding – Odense, om vervolgens bij Nyborg de prachtige tolbrug op de rijden.

Het is zeer efficiënt geregeld als het om betalen gaat. Een apparaat slokt je creditcard op en spuugt hem een tel later weer uit. Rijden maar! Wat hebben we nu eigenlijk betaald? We zitten met grote vraagtekens in de ogen. De volgende keer toch maar beter uitkijken. Achteraf blijken we 220 kronen betaald te hebben.
We rijden nu op het eiland Sjaelland. Bij Naestved verlaten we de snelweg om door een prachtig groen landschap op een sukkeldrafje naar Vordingborg te rijden. De camping Ore Strand is snel gevonden.
http://www.orestrandcamping.dk/ (55.00.18.21 noord en 11.52.26.49 oost) Gastvrij wordt ons een plekje toegewezen. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat er voor kamperen in Denemarken een kampeercarnet verplicht is. We kunnen er één terplekke bestellen.
Na enige camping beslommeringen staan we even aan het uitgestrekte water van de Smallandsfarvandet. Dat de wind was toegenomen hadden we tijden het rijden al ontdekt. De kajak van Thierry lag af en toe flink te schudden en éénmaal hebben we touwen opnieuw gebonden. Aan de witte koppen op het water te zien staan er een windje tegen de 6 bft.
Als dit niet minder wordt, word er morgen niet gevaren.

Waar gaat het nu om ?

2010-06-06T09:38:00.003+02:00

Onverwacht had ik tijd om te varen. Met de uitmuntende weersverwachting werd mij snel duidelijk dat het tijd was voor een rondje Bol. Oke, van het spelen in de golven hoef je het dan niet te hebben. Maar wel van de zon, het briesje, de zandplaat en vooral de rust. Die rust wordt aan de oostkant wel wat minder met de zonaanbidders die hier komen genieten. Aan de westkant gelukkig niets anders dan zeehonden en meeuwen, twee kajakkers en een kwal. Tijdens het varen spelen de zeehonden met ons. Spelen ze tikkertje met de kajaks. Zwemmen ze als een schaduw onder je kajak mee. Steken ze af en toe hun hoofd boven water om aan te geven dat ze er nog zijn. Ook zij genieten van de vrijheid en zijn blij dat de rust even wordt afgewisseld met maatjes op zee.

En zo gaat het om de Bol.

Voorbereidingen tocht Denemarken

2010-05-09T19:46:00.003+02:00

Vorig jaar is gebleken dat het weer een grootte spelbreker kan zijn. Ook het gebied in Denemarken staat bekend om de snel sterk opstekende winden. Al enige tijd volgen we de voorspellingen.

Kajakdemonstraties Open Sportdag Heerhugowaard

2010-04-25T20:01:00.002+02:00

Den Helder - Noorderhaaks

2010-04-13T21:53:00.002+02:00

Wind: noord noordoost 4-5 Bft
Onbewolkt.
Temperatuur: 10 graden
Watertemperatuur: 6.4 graden

Na wat mailverkeer is de instapplaats duidelijk en zodoende staan er op zaterdagochtend 10 april 13 deelnemers klaar op Lands End in Den Helder. Nieuwe bureaucratische regeltjes maken het lastig om toestemming te krijgen het terrein van de marine als instapplaats te gebruiken. Een regel die nieuw is geeft aan dat je een groep 1 maand van tevoren moet aanmelden met naam en toenaam. Dat gaat voor ons kajakkers niet werken.
Daar staan we dus op de kop achter het hotel, er had eigenlijk een klein strandje moeten zijn maar dat is door wat voor oorzaak ook, verdwenen. Het niet aanwezig zijn van het zand maakt de instap een stuk lastiger en spannender vooral omdat de noordoosten wind golven op de basaltkeien doet uiteen spatten. Maar snel als we zijn zit iedereen verbazend rap in zijn of haar boot. Van winterstijfheid is duidelijk geen sprake en natuurlijk is er hier en daar een helpende hand. Met een afgaand tij zetten we koers naar de Hors om vervolgens via het molengat naar paal 9 te varen. Het tempo zit er goed in er wordt stevig door gevaren.
Bij de kardinale west boei is aan het kolkende water duidelijk te zien dat hier een bunker ligt die eens ter verdediging van Texel in de duinen gebouwd moet zijn. Het eiland is door de jaren heen flink af gekalfd.
Bij paal 9 gaan we aan land de kajaks worden iets hoger op het strand gebracht om vervolgens uit de wind in de zon de lunch te gebruiken.
Het is super, de heldere lucht de ruisende zee, volop genieten dus.
Tegen de tijd dat we klaar staan om het ruime sop weer te kiezen komt er een auto van Ecomare het strand oprijden. In de laadbak staan 2 kooien met in iedere kooi een zeehond, klaar om na een periode van aansterken, te worden uitgezet. Deze kans laten we ons niet ontgaan en snel worden de fototoestellen uit het ruim opgediept en in de aanslag gehouden. De kooi gaat open en niet erg enthousiast gluren 2 kopjes naar buiten.
Volgens mij willen ze helemaal niet naar het koude water van de zee. Wat is en nu mooier dan dat je bij Ecomare iedere dag je maaltje vis krijgt zonder er wat voor te hoeven doen. Ik zou het wel weten.
Met zachte hand van het begeleidende team weet men de zeehonden er van te overtuigen een keuze voor de vrijheid te maken.
Ook wij maken de keuze voor de zee en zetten koers naar Noorderhaaks. Af en toe is er een klein surfje mogelijk. Met de wind in de rug koersen we in een rap tempo op de zandplaat aan voor nog een korte stop. Het is erg helder dus is het zicht goed. De skyline van Den Helder steekt scherp af tegen de blauwe lucht. Er is geen beschutting en de straffe wind is schraal. Al snel wordt besloten de laatste etappe te gaan varen. Eenmaal weer op het water steken nieuwsgierige koppen uit het zilte nat om onze verrichtingen gade slaan. Af en toe schiet er een donkere schaduw onder je boot door om even verder zijn kop uit het water te steken en je aan te kijken alsof ze willen zeggen “sukkels wij zijn toch lekker sneller”. Jammer genoeg komt het eindpunt alweer in zicht. Ik kan het niet laten om nog even het keerwater achter de boei T1 in te varen. De vloedstroom loopt alweer in een rap tempo. Voor het uitstappen nog even rollen. En dan is het nagenieten van een super mooie dag.
Nico Bruin

Groot en Rood

2010-04-13T17:33:00.003+02:00

Wind: Zuid - zuidoost 3-4 Bft
Zwaarbewolkt.
Temperatuur: 8 graden
Watertemperatuur: 6.2 graden

Zaterdag 3 april. Den Helder – Oudeschild is een oude bekende. Wellicht een klassieker. Op tijd staan we voor de Marine poort te wachten op de rest. Even snel bij de TESO een kop koffie uit de automaat scoren. Het is binnen warmer dan in de gure wind. Uiteindelijk heeft Thierry de koppen geteld en kunnen we het haventerrein oprijden.
Voor mij is het de eerste zeetocht van het jaar. In de winter varen we wel door, zolang er geen ijs ligt, maar bij temperaturen rond de nul graden varen we niet op zee.
Wie wil er voorvaren? Het blijft angstvallig stil. Uiteindelijk zal er toch iemand voorop varen.
De wind is zuid en dus aflandig hierdoor is het rustig instappen.
Na een korte briefing gaan we het water op en met een windje in de rug en stroming mee koersen we op Texel aan. Na een uur en een kwartier zitten we in het zonnetje in de haven van Oudeschild.
Bij aankomst in de haven heb ik ze al zien liggen, groot en erg rood, twee supplyers. Bij het vertrek wil ik ze toch even van dichtbij bekijken.
Het is heerlijk in de zon maar toch wil ik snel weer het water op. Even later is het zover. Behoedzaam varen we met een paar man dichterbij. De muur van plaatstaal wordt steeds hoger. Als ik het snel even uitreken is het van de kiel tot de reling 17 meter, de brug komt daar nog boven op. Als een massieve homp staal hangt een anker hoog boven ons. Dat moet nu niet vallen. Op de Breewijd komen we regelmatig van deze kolossen tegen die dan ook nog op volle kracht varen. We blijven er altijd respectvol uit de buurt. Ik besef nu ten volle dat het altijd zeer verstandig is geweest.
Onder de indruk maak ik een paar foto’s. Het is een feit dat het steeds drukker wordt op het water. En bij het zien van dit soort schepen mag het duidelijk zijn dat een nietige kajak vanaf de brug niet te zien is. Het is een goede zaak dat we ons altijd aanmelden bij de verkeerscentrale en vragen of er nog bijzonderheden zijn met betrekking tot de scheepvaart. Veiligheid gaat voor alles.
De terugtocht is lekker tegen de wind in. Ook nu wordt er weer snel gevaren en komt de haven spoedig in zicht. Ron kan het niet laten ons op te jutten om te rollen. Wat maakt het uit en daar gaan we. Een fris einde van een leuke leerzame tocht.

Schellinkhout - Hoorn

2010-03-20T22:35:00.001+01:00

Zaterdag 20 maart 2010
Zwaarbewolkt af en toe regen
Wind west zuid-west 5-6 Bft
Watertemperatuur 10.6 graden

Vandaag stond er een rondje marken met Peddelpraat op het programma maar de combinatie van wind, regen en watertemperatuur heeft de tochtleiding doen besluiten de openingstocht af te lassen. We besluiten met een kleine groep van vijf OSSA leden zelf een korte tocht te ondernemen. Om 09.00 uur tuigen we naar Schellinkhout voor een trip Op de Hoornsche Hop. Bij Schellinkhout is aan de markermeerdijk een strandje en een goede parkeer gelegenheid aan gelegd. In de stromende regen pakken we onze spullen in en lopen met de kano’s naar het strandje. Iets uit de kust staat een behoorlijke branding het geluid van de rollende golven is goed hoorbaar.
De route is wel duidelijk. We willen naar Schardam varen en van daaruit naar Hoorn. Na het instappen ploeteren we ons door de branding en daarna is het stug tegen de harde wind in. Ik heb het idee dat de wind van zuidwest ruimt naar west en iets aantrekt. Door deze aantrekkende wind vorderen we traag en na verloop van tijd besluiten we de koers te verleggen en niet naar schardam te varen maar direct naar Hoorn. We komen nu schuin op de golven te liggen. Je moet steeds scherp blijven en er blijkt een enkele lage steun nodig om niet om te gaan. De golfslag is kort en steil met een hoogte die sterk variërend is. Uiteindelijk komt de haven in zicht en naast de oude gevangenis is een geschikte plaats om uit te stappen. We laten ons de koffie met appelgebak goed smaken en na een korte pauze is het weer tijd het ruime sop te kiezen. Het is behoorlijk koud met het steeds opspattende water dus keizen we de kortste weg terug. Dwars op de wind heeft Bart een koerssleep nodig maar zodra we kunnen surfen gaat de lijn los. Het is niet eenvoudig om een goede surf te pakken maar op een goed moment lukt het toch en weet ik een lange surf met een behoorlijke snelheid te maken. Dit is toch altijd weer kicken. Voor het strand koersen we voorzichtig tussen de vele kitesurfers door en landen wederom in de regen aan. Het is toch een lekkere tocht geweest zo in het begin van het seizoen. Ach en je bent weer van de straat.

Texel - Vlieland

2009-11-22T20:54:00.008+01:00

Alweer bijna een maand niet gevaren. De hang naar de zee wordt steeds groter. De plannen voor een korte tocht dringen steeds harder aan. Het is onontkoombaar. Zaterdag 21 november, het getij is gunstig, en het idee is geboren om van de noordpunt van Texel bij de vuurtoren, naar de Vliehors te varen. Het is te bizar voor woorden, de week voorafgaande aan de geplande tocht is het slecht weer. De wind is steeds zuidoost 6 tot 7 Bft en de donderdag voorafgaande aan de tocht staat er aan de kust een zuidwester storm. Het marifoon weerbericht op vrijdagavond is redelijk. “Verwachting van 19.00 tot 07.00 uur. Texel zuid tot zuidwest 6-7, krimpend zuid tot zuidoost afnemend 3-4 zicht matig tot goed. Na een telefoonrondje besluiten we te gaan. Zaterdag 06.00 uur, de wekker gaat, even een ontbijtje naar binnen werken dan met de auto naar de vereniging om de boot op te laden. Het is ongekend, iedereen is er al. De loods is al open en de boten worden van stal gehaald. Onderweg naar Den Helder wordt het duidelijk dat de lichte nevel een ware mist is geworden. We zijn te vroeg voor de boot van 08.30. Tijd voor koffie. De automaat doet zijn werk goed en even later staan we met een beker dampende koffie te wachten op het sein aan boord te gaan. Het is nog rustig op de riante Wagemaker en het is jammer dat de overtocht niet langer duurt. Bij het varen op een veerboot naar een eiland ontstaat bij mij altijd het ultieme vakantiegevoel. Deze overtocht is bijna te kort dit gevoel te voeden. Tijdens de rit over het eiland wordt de mist dikker en dus de wereld kleiner. Op de noordkop van Texel wordt de vuurtoren aan het oog onttrokken door een dikke wollen deken. We zoeken ons heil in het strandpaviljoen voor wederom koffie. Door de dames van de bediening wordt er nog naarstig aan het interieur gewerkt maar toch wordt naar enige tijd een kop heerlijk geurende koffie en een koekje geserveerd. Wordt de mist nu dunner, is de vuurtoren al zichtbaar? Het marifoon weerbericht melde om 08.00 uur een naar 5 tot 6 aantrekkende zuidoosten wind. Vreemd het is windstil, met een beetje wind zou de mist optrekken. Tegen 11.00 uur besluiten we ons toch om te kleden en het water op te gaan, we moeten toch het zoute water geproefd hebben. De tocht gaat niet naar de Vliehors maar naar De Cocksdorp voorzichtig de kustlijn in het oog houdend om niet te verdwalen. Met de stroom mee duurt het niet lang aleer we de staken naar het kleine haventje in zicht krijgen. Tijd voor een lichte lunch. De mist is nu duidelijk aan het optrekken en we besluiten een poging te wagen naar Vlieland te varen. We nemen de gele boei “RG Vriendschap” als referentie om vervolgens een koers van 20 graden uit te zetten. 3 mijl, met een uur moeten we land in zicht hebben. Na een half uur met matig zicht is het duidelijk dat we op de Steenplaat zitten. Het water is nauwelijks diep genoeg om nog te kunnen varen. Door de mistflarden heen worden 2 boeien zichtbaar het blijken de VH 5 en VH 4 te zijn, we liggen goed op koers. Na ongeveer 1 mijl staan we op de Vliehors. Een waterig zonnetje breekt door en de koperen ploert brand de laatste mistflarden weg. Voor ons ontvouwt zich de grootste zandvlakte van Europa, imposant en leeg de stilte is oorverdovend. Wat is dit toch een prachtige plek. Buiten ons vieren is er in de weide omtrek geen mens te zien. Je kunt hier verdwalen in de rust. Het water trekt zich in een rap tempo terug, een teken dat de ebstroom flink loopt. Met een koers van 180 graden vangen we onze terugtocht aan. Ook nu is de Steenplaat snel zichtbaar in de vorm van een klein eiland dat zelfs bij vloed niet meer onderwater komt, we koersen er aan de westkant langst. Door de sterke stroom worden we een flink stuk naar het westen verzet de VH 2 en 4 komen in zicht. We moeten uitkijken om niet via het Engelschmangat naar de Eierlandse Gronden te spoelen. De stoere vuurtoren van Texel kan nu mooi als baken dienen. De windvoorspelling komt niet uit en onder prachtige omstandigheden komen we weer op de noordkop van Texel aan. Nog even rollen en dan is het tijd om huiswaarts te keren.

Roptazijl - Vlieland - Roptazijl ( 26-09 t/m 27-09 )

2009-10-28T12:52:00.005+01:00

( hieronder het verslag geschreven voor Peddelpraat )

Na vijf weken gedwongen niet kajakken, ik had mijn vinger gebroken, was ik blij om me weer eens in te kunnen schrijven voor een tocht. Een klassieker. Voor de tweede maal dit jaar, want met de paasdagen was ik ook op Vlieland. Het eiland wat ik toch wel vaak tot de mooiste benoem van de Nederlandse waddeneilanden. De weersverwachting is ideaal. Haast te mooi. Er zijn eigenlijk maar vier obstakels dit weekend. Twee is wellicht beter beschreven maar het is een visa versa. De dijk bij Roptazijl en dan het verschrikkelijke duin op Vlieland. De eerste keer dat ik dit duin over was geklommen, geklauterd en gestruikeld met mijn bepakte kajak, zwoor ik dat ik het duin van Vlieland nooit meer op deze manier over zou gaan. Gelukkig heb ik er toen niets op gezet, op het zweren. Dat had slecht afgelopen.

Veertien kajakkers staan mooi op tijd boven aan de dijk klaar om te vertrekken. Op de gezichten lijk ik te zien dat we er allemaal zin in hebben. Marianne houdt een hele kleine briefing en vertelt dat John de leiding heeft. John is iets langer van stof en vertelt de, overigens eenvoudige, route en het gewenste groepsgedrag. Wat dan volgt zijn vier en een half uur peddelen afgewisseld met af en toe dobberen onder het gemak van een hapje en iets te drinken. De stemming zit er lekker in. Wat wil je ook met het mooie weer. Omdat we pas om twee uur ’s middags konden vertrekken is de aankomst op Vlieland laat in de middag.

Ik kijk tegen het duin op en vraag me al weer af waarom ? Een aantal zijn zo slim om hun kajak op het strand te laten liggen en alleen de broodnodige spullen over het duin heen te zeulen. Zo niet ik. Samen met Nico en John tillen, slepen en glijden we onze kajaks richting de camping Stortemelk. Nico lijdt hier het meest onder en zweert dat hij Vlieland alleen nog maar aan doet via de haven met scheepshelling. Waar ken ik dit toch van ? Dat zweren.

Na de douche is al het leed en zout weer van ons afgespoeld en gaan we fris uit eten in het dorp. Dit blijkt nog niet mee te vallen. Alles zit redelijk vol. Gelukkig is er nog een herberg die wel plek heeft voor zeven personen aan een grootte tafel. De bediening loopt wat stroef. Gaat ook wel de mist in. Maar wat uiteindelijk volgt is een lekkere maaltijd aangevuld door de saladebar, welke vanwege de stroeve bediening voornamelijk dient als voorgerecht. Als tegemoetkoming krijgen we gratis koffie of thee toe, wat dan helaas wel weer bruut wordt verstoord door de band Blues Kings. Leuke blues muziek maar dan vier of vijf tikkies te hard. En dat is dan weer jammer na zo’n dag van serene stilte. Terug op de camping stranden de meeste in hun tent. Een paar kunnen het niet laten om toch nog van wat Vlielandertjes te genieten aan de openhaard. Stoere zeemansverhalen klinken.

S’ochtends klinkt er iets heel anders. Het zijn mijn kippen. Ik heb namelijk een kippenhouse ringtone. Die doet het altijd goed. Gelukkig is het bijna licht en wederom mooi weer. Nico komt nog een eitje brengen. Die kippen hé.

De planning was om negen uur in de kajak te zitten. Dit lukt echt prima. En alle kajaks liggen ook nog in de zee. Helaas kon één van ons niet mee terug peddelen. Zij voelde zich de avond er voor al niet zo goed en was te ziek om zelf terug te varen en verkoos dus de veerpont. Met een strakke rondetijd duurt de terugtocht net zo lang als de heenweg en vroeg in de middag zijn we weer terug van weggeweest. Een lang weekend weg binnen vierentwintig uur hoorde ik iemand zeggen. En zo voelt het ook. Heerlijk weg in eigen land.

Iedereen die mee was bedankt voor deze leuke tocht. Ik denk toch nog wel eens terug te komen op Vlieland. Met of zonder kajak, via het duin of de haven.

Den Oever - De Vlieter - Den Oever

2009-09-08T19:17:00.002+02:00

Zondag 16 augustus, zuidwest 4-5, zon.

Als je niets te doen hebt ga je wat verzinnen zodoende staan we met 4 personen bij de aanlegsteiger van de reddingsboot in de zeehaven van Den Oever. Bart heeft een tocht uitgezet van Den Oever naar De Vlieter. Niet te lang, dus net leuk voor de zondag. Zo vertrekken we uit de haven om koers te zetten naar de AD 4. Het blijkt dat de wind lekker is aangetrokken en in plaats van zuidwest meer westelijk is gaan waaien met een flinke 5 Bft. Na de AD 4 koersen we eerst wat noordelijk om zodoende later lekker op de golven te kunnen surfen. Het plan lukt goed maar wat leuk is duurt vaak niet lang en zo ook nu. Met de wind in de rug en flink surfen wordt de 3 Nm naar De Vlieter binnen de 3 kwartier afgelegd. Zullen we doorvaren naar Breezandijk? De twijfel slaat toe. Gelukkig weet Jozee ons te overreden vooral bij het afgesproken plan te blijven. Gelukkig? Ja gelukkig, maar daar kom ik straks op terug.
Dan dient er zich een probleem aan. Hoe gaan we aan wal? Flinke golven spatten uiteen op de harde basaltblokken van het dijklichaam. We zitten aan lager wal. Dan maar kniediep uitstappen. Nee dus. Voor de dijk is het zo diep dat je tot je nek in het water staat. Behoedzaam wordt er een plekje gezocht om op de gladde blokken uit te stappen. Voorzichtig de kajak over de scherpe randen aan land trekken. Als iedereen vaste wal onder de voeten heeft dient zich een volgend opstakel aan. Op de kop van de dijk ligt hier een fietspad dat door een hoge muur wordt gestut en op de muur staat een hek die de fietsers moet belemmeren naar beneden te vallen omgekeerd is voor ons deze hindernis ook niet te nemen. Het wordt omlopen tot de muur over gaat in een gras berm. Wat een gedoe op de zondag. Met geweldig teamwork lukt het ons de boten naar boven de slepen en de wielen eronder te zetten. Dan is het tijd voor de lunch. Wij zetten ons neer, tussen de hondenstront in de berm naast het rijwielpad. We maken de pauze niet te lang. Vervolgens worden de boten over de brug naar het monument gedragen. Het is druk en over belangstelling hebben we niet te klagen. Aan de IJselmeerkant lassen we opnieuw een rustpauze in. Tegen de raad van Jozee in laat ik me verleiden om bij het monument gevulde koeken te kopen. Deze koeken zijn super lekker en monumentaal groot. Bij de eerste hap weet ik al dat het niet slim is, dit gaat me opbreken. In de luwte van een oeverbescherming annex vissteiger kunnen we eenvoudig instappen. Is de wind nu weer iets zuidelijk geworden? Recht tegen de wind en de steile golven in zetten we koers naar Den Oever. De golfperiode is zo kort dat de punt van de kajak steeds in de volgende golf duikt. Het is zwaar werken en de grote koek doet zijn werk goed en ik eet hem nu voor de tweede keer. Gaande weg komt de zoete lekkernij nogmaals boven borrelen. De goede raad was niet duur had ik hem maar opgevolgd. We doen ons best en ploegen stug door en uiteindelijk komt het zandstrand in zicht. Voor we nog even gaan rollen bedenk ik me dat ik blij ben dat we niet doorgevaren zijn naar Breezanddijk. Dat was heen leuk geweest, maar terug zwaar afzien.

Zeekamp 2009

2009-08-18T18:35:00.001+02:00

Van zaterdag 1 augustus tot en met zondag 9 augustus werd het zeekamp van Peddel Praat gehouden. Zeekajakkers.nl werd daar vertegenwoordigd door Rob en Nico.

Rob heeft zich bezig gehouden met de opleiding naar het ZVE en het behalen van KRT.
De Kajak Reddings Test (KRT) wordt gezien als één van de zwaarste tests binnen het zeekajakken. De test behelst een aantal reddingen uit te voeren met een lotusslachtoffer op open water met gematigde condities (windkracht 2-4 Bft) en is een graadmeter om vast te stellen of de kandidaat over voldoende kennis en technieken beschikt om in geval een ongeluk tijdens een kanotocht, de juiste acties te nemen. In de vooropleiding moeten de kandidaten het certificaat Zeevaardigheid reeds hebben gehaald.
Het examen bestaat uit een zestal onderdelen verdeelt in een praktijk en een theorie gedeelte.
In het theorie gedeelte komen er vragen aan bod over de uitrusting, kleding het uitvoeren van reddingen het voorkomen van ongelukken, shock en bloedingen.
De praktijktest bestaat uit het demonstreren van een aantal vaardigheden zoals mond op mond beademing, stabiele zijligging en behandeling van shock. Ook moet er een demonstratie worden gegeven van het onder controle brengen en het redden van een drenkeling. Kortom er komen in deze test een aantal situaties voor waar adequaat op gereageerd moet worden.
Rob is cum laude geslaagd voor dit examen. Ik wil hem hierbij nogmaals hartelijk feliciteren.

Ik heb mij deze week bezig gehouden met het leiden van de tochten. Op een goed moment vraag Albert-Jan, die de instructeur van de groep is, heb je nog wat geleerd? Ja natuurlijk ik heb veel geleerd. Op het moment dat ik mijn antwoordt geef realiseer ik me dat die te snel en ondoordacht gegeven is. De volgende vraag kon ik verwachten. Wat dan? De reactie op die vraag is niet zo eenvoudig. Niet omdat de leermomenten er niet zijn, maar wel omdat die leermomenten soms moeilijk te duiden en uit te leggen zijn.
Wat me erg duidelijk is geworden, is het feit dat een groep mensen vooral veilig moeten kunnen varen maar dat er ook plezier aan de tocht beleeft moet worden met respect voor de natuur. Buiten de tochtplanning is vooral omgang met mensen en een stuk mensen kennis van groot belang.
Na de eerste paar dagen ben ik aan het eind van de dag kapot. Ik wil te veel regelen en in de gaten houden. Dit is een leermoment, ik moet iets losser en vrijer worden. Verschaf duidelijkheid op momenten waar nodig en geef zonodig een vriendelijk dwingende aanwijzing. Wat kan zeekajakken toch mooi zijn.
Al met al is het een leuke leerzame week geworden met een leuke enthousiaste groep mensen. De vaaromstandigheden perfect. Kortom een super week.

Wattentocht 2009 "The MOVIE"

2009-07-25T20:21:00.004+02:00

Yeahhh, na dagenlang monteren is eindelijk onze expeditie op film te zien:-)
Hierbij de official release...

Wattentocht 2009, Zeekajakkers from Ruud Legdeur on Vimeo.

Langeoog -

2009-07-24T22:32:00.003+02:00

Dag 7
Vaartijd:
Afstand etappe:
Totale afstand: 48,4 Nm
Weerbericht: Zwaar bewolkt, 16-18 graden, noordwest 6-7 in buien 8

Super goed geslapen. Zou dat komen omdat het illegaal was. Het heeft flink geregend, niets van gemerkt. De door de bomen verschafte luwte is een weldaad. Toch doet het ruisen van de wind door de bomen vermoeden dat er iets meer aan de hand is. Kwart voor acht moeten we op de kade staan. Erg veel tijd is er niet. Het is opschieten geblazen. Het ritueel herhaalt zich al een aantal dagen. Opstaan, ontbijten, heetwater maken voor onderweg de boel opbreken en in de kajak laden. Dat laden van de kajak gaat steeds sneller er komt een routine in. Bij het havenkantoor wordt het duidelijk dat er een ware storm staat. Een felle regenbui doet ons naar een schuilplaats zoeken. Deze eerste bui wachten we af. De buienradar op het internet voorspeld niet veel goeds een toenemende wind en felle buien. Het besluit wat we nu nemen is niet het besluit wat we willen nemen. Gezien de omstandigheden zijn we het snel met elkaar eens. De gang naar de veerboot is rap gemaakt en maken met de kapitein de afspraak dat de kajakken aan dek me kunnen. In vol ornaat, neopreen en zwemvest staan we voor hem. Met gefronste wenkbrauwen vraagt hij zich af wat de overige passagiers zullen denken als zij ons zo zien en ruiken. Het aantal medereizigers valt erg mee, ze zijn op de vingers van 1 hand te tellen. En zo sta je op de kade in Bensersiel in neopreen en zwemvest. Weemoedig en verslagen door bizarre weersomstandigheden. In een klein café aan de haven nemen we nog een bakkie troost en keren daarna huiswaarts.

Norderney - Baltrum - Langeoog

2009-07-20T22:20:00.006+02:00

Dag 6
Vaartijd: 4,5 uur
Afstand etappe: 14,2 Nm
Totale afstand: 48,4 Nm
Weerbericht: Bewolkt, 16-18 graden, zuidwest 3-4

Woensdag 8 juli. Zware nacht gehad. Veel regen en onweer. Rob, Ruud en José willen varen ik ben er niet zeker van of dat wel verstandig is. Waarom? Volgens mij zit er onweer in de lucht.
Bij de trailerhelling worden de boten te water gelaten. Met een zacht briesje in de rug verlaten we de haven. Een felle stroom neemt ons mee en de snelheid loopt flink op. Op een goed moment varen we tegen de 7 Nm. Ook nu moeten we de vaargeul volgen. Op het moment dat we de route iets verleggen schraapt de peddel over de grond. Na de D36a varen we koers 70 en raakt de snelheid eruit omdat we tegen stroom krijgen. Het kriebelt in mijn nek en krabben helpt niet. In de linker ooghoek is een donker zwarte lucht zichtbaar geworden. De wind trekt fors aan en het water wordt ruiger. Eerst is het nog een vaag gerommel in de verte. Na verloop van tijd zijn de bliksemflitsen goed de onderscheiden en de donder rolt hol over het wad. Naar het eiland Baltrum varen is geen optie. De bui trekt daar in vol ornaat overheen er zijn ook een paar waterhozen zichtbaar. Het vaste land? Dat wordt lopen er staat nog te weinig water.

We lassen een drijfpauze in om te kijken wat de bui gaat doen. We hebben ook eigenlijk geen andere keuze. Na een ruim half uur verwijderd het zwarte kolos zich en kunnen we oost koersen over de Baltrumer Balje. We zoeken de haven op voor een korte pauze. Alles is dicht, Ruhe Tag staat er op een bordje. Niet te geloven dat hebben wij weer. De uitgestorven en winderige haven trekt ons niet erg aan we varen door naar Langeoog.
De aangetrokken wind zorgt ervoor dat het Baltrummer Wattfahrwasser een lekkere klotsbak is. Af en toe zijn er hoog opspattende brekers te zien in het zeegat. De lucht is wat meer opengebroken en af en toe is er een vaag zonnetje zichtbaar. De ingang naar de haven van Langeoog wordt omzoomd door hoge kademuren. Dit zijn overblijfselen uit de tijd dat het eiland als een basis is gebruikt. Een lage steiger verschaft ons een goede uitstap. Bij José is het hoge nood en stapt pardoes het water in. De boot van Rob heeft flink wat water gemaakt en sponst dit in de boot van Ruud. Er ontstaat enige wrevel die ik op mijn beurt probeer te koelen door middel gebruik te maken van een handpomp. De heren zinnen op wraak en een tel later liggen we alle 4 te spartelen in de haven. Dit zorgt voor de nodige verkoeling en brengt de gemoederen tot bedaren. We moeten op zoek naar een plaats voor de tent. In geen velden of wegen is er een havenmeester te zien. Een notitie op de deur geeft aan dat hij om 15.00 uur weer op zijn werkplek te verwachten is. Bij de Kajutte am Hafen informeren we naar een camping. Er wordt glazig gekeken alsof men nog nooit van het fenomeen camping gehoord heeft. Vraag maar bij de zeilschool. Ook daar komt weinig reactie op onze vraag. Terug bij de haven lopen we de havenmeester in de armen. Nee, nee er zijn geen kampeer mogelijkheden maar als je achter de dijk je tent zo neerzet dat niemand hem kan zien dan weet ik van niets. We krijgen de sleutel van het toiletgebouw, geen probleem dus. Bij dezelfde Kajutte am Hafen scoren we een enorme puntzak patat met majonaise. Kijk dat hebben ze dan weer wel.
Het dorp Langeoog ligt op zón 1,5 km van de haven. Onder een mild zonnetje lopen we door de prachtige natuur naar het plaatsje dat aan de Noordzeekust ligt. De 100 jaar oude
Wasser Trum toornt hoog boven alles uit. Ook hier ademt alles toerisme uit. Dat het eiland een vliegbasis is geweest is hier en daar nog goed te zien aan de brede betonbanen die soms overwoekerd en dan weer te zien zijn.
Terug nemen we een treintje dat een lijndienst onderhoud naar de haven. Als echte toeristen hobbelen we met de meute mee.
Het wordt tijd om kamp op te slaan uit het zicht natuurlijk. We staan nog maar net of wandelaars en fietsers komen langs, en zeggen vrolijk goeden avond. Wat nou uit zicht. Snel een potje koken en dan dikke ronken geven. Het weerbericht op kanaal 28, wat weer enige tijd vooraf gegaan wordt door een vrolijk muziekje, is niet hoopgevend. Windkracht 6-7 Bft met zware buien. Mijn tentje heeft het al zwaar te verduren gehad. We staan gelukkig in de luwte van de bomen.

Norderney

2009-07-17T15:45:00.002+02:00

Dag 5
Vaartijd:
Afstand etappe:
Totale afstand: 34,2 Nm
Weerbericht: Bewolkt, 17-18 graden, zuidwest 6-7 uitschieters naar 8 Bft

Dinsdag 7 juli. 7 uur. Wah. Even uitrekken. Voorzover het gaat ten minste. De wind is weer aangetrokken en de tent kan geen weerstand meer bieden aan dit natuurgeweld. Er is dus weinig ruimte om uit te rekken. Maar van een tentje van € 25,- mag je ook niets anders verwachten. Ik zou wel willen varen. Gelukkig zijn de andere verstandiger. Op de dijk kunnen we ons nauwelijks staande houden en de windmeter geeft waarden aan die niet gezond zijn om het ruime sop te kiezen. De voorspellingen van het internet zijn voor de rest van de dag ook al niet hoopgevend al ware het dat de wind tegen de avond wel gaat afnemen. Het wordt een wandeldag. Ook nemen we de gelegenheid ten baat uit te zoeken of we met de veerboot terug kunnen en hoe we daarna de auto van Rob op kunnen halen. Terrasje, onder een parasol tegen de regen genieten van een cappuccino met iets erbij . Museumpje. We krijgen de dag wel vol. Na een paar heftige regen en onweersbuien knapt het weer tegen de avond op. Er wordt wel onweer voorspelt maar de lucht ziet er goed uit. Twijfel, twijfel, twijfel. Ik krijg de andere niet zover dat we opbreken en vertrekken. Volgens de eigenaar van de surfschool, die ook bij de haven gelegen is, hebben we morgen een goede kans om te varen. De voorspelling is zuidwest 3-4 Bft en geen onweer. Hij waarschuwt ons ook voor het zeegat tussen Norderney en Baltrum. Het kan daar behoorlijk ruig zijn en hard stromen. Volgens hem zijn er vorig jaar 2 kajakers door de stroom de Noordzee op geraakt omgeslagen en verdronken. Een spannend verhaal, of het waar is, we zien het wel.
Tijd voor een versnapering in de kroeg, we hebben nog een overnachting tegoed.

Juist - Norderney

2009-07-16T15:17:00.006+02:00

Dag 4
Vaartijd: 2,5 uur
Afstand etappe: 7,3 Nm
Totale afstand: 34,2 Nm
Weerbericht: half bewolkt, 18-21 graden, zuidwest 5-6

Maandag 6 juli. Het is lekker instappen op de super trailerhelling. Om 09.00 zitten we op het water met een bijna wolkeloze hemel. Het leek zowat op uitslapen vandaag. Met een lekker windje schuin in de rug schiet het lekker op. We weten nu uit ervaring dat er grote gedeelten droog of bijna droog vallen dus houden we het "Memmert – Wattfahrwasser" aan. De stroming die ons eerst flink mee hielp werkt nu, op de oost punt van Juist, tegen.
Het Busetief ligt voor ons. Met het opkomende tij en de tegengestelde wind is het een enorme klotsbak. We kiezen voor een behoorlijk noordelijke koers om niet te ver het wad opgezet te worden. De skyline van Norderney is bijzonder, misschien wel bizar te noemen. Stralen de Nederlandse eilanden gezellige kneuterigheid uit. Hier staan stoere hoge gebouwen tegen de kust aan. Ik leg meteen een link met de sky-line Scheveningen. Na de D4 laten we ons gaan richting haven. Een veerboot die er stoer en sterk uitziet laten we maar even voor gaan en steken dan de haven in. Ook hier bied een trailerhelling uitkomst om eenvoudig uit te stappen. (het lijkt wel een bejaarde reisje) Wielen eronder en klaar zijn we weer. Ik heb het gevoel dat het wat saai begint te worden. Ook hier is een uiterst hulpvaardige havenmeester. Ook hier staan we gratis. Alleen betalen voor het gebruikt van het toilet gebouw. Slechts € 1,5 per dag. Toch is er iets vreemds aan de hand want als in na 2 dagen de kaart terug breng krijg ik € 10, - borg terug. Ik probeer het nog, ik heb geen b…. je het wel borg betaalt. Oké dan wel, die € 10, - krijgen we wel op.
Snel worden de tenten neer gezet in de luwte van het toilet gebouw annex havenkantoor. Op het eiland is één flinke plaats. Hoe is het mogelijk, Norderney geheten. De plaats heeft de allure van een stad met grote gebouwen waarvan sommige de grandeur van weleer ademen. Tijd voor een terras met iets te drinken en uitzicht over de zee. Er zit behoorlijk werking in de lucht en dat voorspelt op termijn niet veel goeds. Wat later in de avond pakken de wolken zich samen tot een git zwarte massa en af en toe rolt de donder. De wind draait en trekt fors aan. S’nachts breekt de hel los. Stormachtige wind en zware donderklappen geselen de tent en houden me uit de slaap. Er is nu geen luwte van het gebouw meer, storm rukt aan mijn onderkomen. De stokken buigen diep door er is bijna geen plaats meer voor mij. Met handen en voeten bied ik weerstand aan het natuurgeweld in de hoop de boel heel te houden. De regen klettert gestaag en ik voel het water door het grondzeil komen. Na drie kwartier is de bui voorbij en wordt het iets rustiger. Mag het wat saaier zijn.

Borkum - Juist

2009-07-14T21:40:00.003+02:00

Dag 3
Vaartijd: 3,5 uur
Afstand etappe: 12,2 Nm
Totale afstand: 26,9 Nm
Weerbericht: half bewolkt, 18-22 graden, variabele wind 2-3

Zondag 5 juli. Om zeven uur staan we klaar boven aan de betonnen trap die ons naar de drijvende steiger brengt. Met z’n vieren brengen we de zwaar beladen boten stuk voor stuk naar beneden. Met een kwartier is iedereen gereed voor vertrek. Een heldere lucht en een lekkere temperatuur begeleiden ons. Na het havenhoofd houden we direct bakboord aan. Hier zouden staken moeten staan. Die zijn er dus niet. Het is even zoeken om niet in de ondiepten vast te lopen. Ongeveer 1 mijl koers 350 en dan koers 60. Op een goed moment staan ze er weer de staken van het Borkumer Wattfahrwasser. Zelfs sommige van de boeien van Hornsbalje zijn aanwezig. Natuurlijk niet, allemaal maar genoeg om op Memmert aan te koersen. Na de F 14 A steken we op 40 graden de Osterems over naar onze lunchplek. Memmert is een vogel gebied en dus verboden. Toch willen we er stiekem de bodem kussen en even wat eten. Voor aankomst zijn we al verraden. Een grote groep vogels vliegt luid krijsend op en geven feilloos aan waar vier zeebonken iets doen wat niet mag. Ik dacht dat er op het eiland geen huizen stonden, maar op enige afstand staat er wel degelijk een villa met een rieten dak. Rustig, nee onrustig genieten we van ons lunchpakket. Nee José, er is geen toilet. Wat maakt het uit alleen de vogels zien je maar. Ja het zijn er wel veel, er is er overigens niet één met een bril op. Volgens mij zien ze niet zoveel. Toch wordt voor de plaspauze de zee voor de Suddunen gekozen. De stroming neemt ons mee naar de M4, waarna we 70 graden gaan varen en steken het Nordland over. Het is mij onduidelijk hoe diep de strekdam voor de haven steekt. De pleziervaart gaat er ruim omheen. We besluiten hetzelfde te doen. Deze haven ziet er verzorgder uit dan die van Borkum. Een fraaie uitkijktoren siert de ingang. De trailerhelling bezorgt ons een comfortabele uitstap. In een paar tellen laven we ons aan de warme zon. Ook hier is een zeer vriendelijk havenmeester ons behulpzaam en bied ons een klein beschut plekje, gratis aan. Alleen betalen voor het gebruik van de douche en toilet. Er rijden geen auto’s op Juist en op het moment dat de veerboot aanlegt komen er diverse paard en wagens aanrijden om de gasten op te halen en op de plaats van bestemming te brengen. Wat later op de dag lopen we naar het dorp. Het is immers zondag en we vinden dat we een biertje verdiend hebben. In het dorp staan een aantal statige gebouwen die als kuuroord dienst doen, veelal oudere mensen genieten hier van een rustige vakantie en de zuivere zeelucht. Onze halve liter staat aan de Noordzee kant van het eiland. Ik weet niet of het in de zuivere lucht zit maar het smaakt prima. Dat belooft wat nu we de hele dag nog voor ons hebben. Het begint op vakantie te lijken.

Campen - Borkum

2009-07-13T22:12:00.006+02:00

Dag 2
Vaartijd: 4 uur
Afstand etappe: 14,7 Nm
Totale afstand: 14,7 Nm
Weerbericht: half bewolkt, 18-22 graden, noordwest 3-4 aantrekkend naar 5 bft

Zaterdag 4 juli. Kwart over tien is het hoogwater een uur later kunnen we vertrekken. Helaas kunnen we niet direct van de camping bij het water komen. Een brede strook grasland houdt ons tegen. Ook de start vanaf de dijk trekt ons niet zo aan. De dijk is onbeschut en de harde noordwesten wind slaat het water hard tegen de basaltblokken. Op een afstand van ongeveer een halfuurtje lopen is een beschutte trailerhelling waar we graag gebruik van maken. Het water staat nog laag en het baggervuile water spoelt over de helling. Dat het beton van de helling erg kort is bewijst het feit dat Rob al snel tot zijn kuiten in de zwarte stinkende modder staat. Bij het instappen sleep je de riekende massa mee de kuip van de kajak in. De wetenschap dat modderbaden goed voor je huid zijn stelt me gerust. Ik sluit het spatzeil en vraag me af hoe het straks zal ruiken als het zeil weer open gaat.
Met een koers van 310 komen de twee kardinalen van het sperr-gebiet al snel in zicht. Vervolgens met een koers van 280 zou de ton 36 een referentie moeten zijn maar na lang varen komt die niet in zicht. Dan opeens ligt er een stoer in de zon blinkende rode boei.
48…… wat? 48 schreeuw ik tegen Ruud boven de aantrekkende wind uit. Die zou hier niet moeten liggen. Vervolgens ligt er in het verlengde van de 48 in de verre omstreken niets meer. Ik zet de GPS aan en toets Borkum in. Zo, een koers hebben we in ieder geval. De wind tegen de stroom stuwt de golven flink op. Dan als uit het niets ligt de kardinaal 39 A daar en aan de horizon heel vaag weer een rode die door de toenemende golfhoogte soms wel en dan weer niet te zien is. Gestaag kom hij dichterbij het getal wordt zichtbaar, 26. Ja, ja het gaat leuk bij de Duitsers. Na de 26 komt de 22. Er is zeker groot onderhoud. Het is druk geworden om ons heen. Een paar veerboten en diverse plezierjachten waarvan sommige het predikaat zeewaardig niet verdienen zwermen om ons heen. Een tweetal zeeschepen lopen binnen en nemen een loods aan boord. We besluiten iets af te steken over het Randzeel om zo sneller in de haven te komen. In het zicht van het eindpunt komen we bijna niet meer vooruit. Het kan nog geen kentering zijn, de peddel schraapt over de zanderige bodem. Het is uitstappen geblazen en te voet gaan we verder. Dit is gelijk het moment om de heerlijk geur gelijk met de bagger uit de kuip te spoelen.
De haveningang van de jachthaven lijkt wel een autokerkhof. De vele banden aan ijzeren profielen markeren de plaatsen waar de pleziervaart onzacht kennis gemaakt heeft met de wal. Op een drijvende steiger kunnen we makkelijk uitstappen. Met vereende krachten tillen we één voor één de kajakken de trappen op. Etappe 1 zit erop het is tijd voor een cappuccino met iets erbij.
Een uiterst vriendelijke havenmeester geeft ons een plek in de speeltuin om te overnachten. Wat kost het? Een euro voor de douche en de rest niets. Want we zijn geen camping hé.

We besluiten s’avonds de route voor de volgende dag nog even door te nemen. Het blijkt dat het met de betonning en de staken iets anders gesteld is als op het Nederlandse wad. Even een paar koersen noteren.

Heerhugowaard - Campen (Duitsland)

2009-07-13T22:09:00.004+02:00

Logistiek.

Dag 1
Rijtijd: 4 uur
Afstand etappe: Heerhugowaard - Campen 282 km
Afstand etappe: Campen – Harlesiel 145 km
Totale afstand: 427 km
Weerbericht: zuidwest 3-4, zon 24 graden later mogelijk een onweersbui

Vrijdag 3 juli sta ik om 10.00 bij de vereniging om de boten op de laden. Eerlijk gezegd ben ik een kwartier vroeger. Ik bedenk me dat het een vreemde gewoonte is om steeds te vroeg te komen. Alvast maak ik de loods los en pak de kajak om die op de auto te leggen. Rob is er inmiddels ook. Met een lachend gezicht komt hij aanlopen wrijft zich in de handen, ik heb er zin in spreekt zijn lichaamstaal.
De andere deelnemers, José en Ruud zijn er nu ook en snel wordt alles opgeladen en vast gebonden. De reis naar Campen (Duitsland) verloopt voorspoedig al waren het dat het navigatie systeem bij Groningen al kuren begint te vertonen. Tot Emden redden we het met de kaart. Dan gaat het mis. Door toeval zien Rob en Ruud ons op een viaduct rijden waar we niet hadden moeten zijn. Ze halen ons in, waar mijn kaart stopt gaat die van Rob verder onder zijn leiderschap komen we rond 14.00 uur in het plaatsje Campen aan. De receptie bij Helga Conradi ( http://campingplatz-campen.de/) gaat pas om 15.00 uur open dus kijken we even rond en gebruiken de lunch in de schaduw van een afdak.
Het is bloed heet en er hangen dreigende onweersluchten.
We hebben een houten huisje zien staan en willen die huren voor de eerste nacht. Exact op de openingstijd gaat het loket open. De Hutte is nog vrij en voor een klein bedrag huren we die.
De auto van Rob brengen we naar Harlesiel en stallen die daar, voor het geringe bedrag van
€ 17,- op de zomerdijk van de camping. Het heen en terug rijden neemt veel tijd in beslag. De smalle wegen en het vele verkeer doet een aanslag op het geduld maar na een uur of drie hebben we de 145 km opgevreten en kunnen we aan het diner beginnen.
En dan is er de champagne om de boten te dopen en de start van de reis te vieren.
Ik ben blij dat het in de loop van de avond en nacht nog wat regent. Hebben we de Hutte tenminste niet voor niets gehuurd.

De aanloop

2009-07-13T22:06:00.004+02:00

Voor je het weet is het voorbij. Heeft u dat gevoel ook wel eens.
Toen we vorig jaar een tocht langs de Nederlandse wadden eilanden maakten ontstond het idee om dat in 2009 langs de Duitse eilanden te doen. Je plan een vrije week. Bij Veenema watersport in Sneek http://www.veenema-watersport.nl/ koop je kaarten en een stroomatlas en na 2 gezellige avonden staat de tocht op papier. Is het echt zo simpel?

Foto's Wattentocht 2009

2009-07-11T16:41:00.005+02:00

Na alle foto's verzameld te hebben staan ze nu online. Dit is de directe link...

Weer op het vasteland

2009-07-10T15:31:00.004+02:00

Na een lange dag reizen zijn we gisteravond weer thuis gekomen.

Nadat we vastzaten op Norderney lukte het ons toch nog om Baltrum en Langeoog aan te bereiken. We voeren wel achter een grote onweersbui aan wat erg spannend was (stel voor dat die ineens terugkomt). De wind was gunstig in de rug en trok af en toe aan tot 6.

Gisteren op Langeoog zou de wind eerst NW kracht 5 zijn en later 6. Dus we dachten vroeg te vertrekken. Helaas was het alweer veranderd en gaf het weerbericht kracht 6 met kracht 7 en 8 in buien. Terwijl we om 07:45 klaar stonden in ons neopreen kregen we zo'n bui en werden bijna weggeblazen van de kade. Dit was zeer onverstanding om te gokken. De buien bleven maar komen en het werd alleen maar slechter. De juiste beslissing, ook gezien de voorspellingen voor de andere dagen, was om afscheid te nemen van het Duitse wad en de veerboot te pakken naar het vasteland. Bedroefd voeren we naar de overkant maar wel met een leuke tijd achter de rug. We hebben toch nog 5 eilanden aangedaan van de 7! We hadden gewoon een pechweek. Ook erg moeilijke beslissingen moeten nemen met veel twijfel.

Nu gaan we werken aan een filmpje, foto's en verslagen want we hebben veel te vertellen:-)

Vast op Norderney

2009-07-07T08:11:00.004+02:00

Afgelopen nacht hadden we zware onweer en de wind trok aan. Vanmorgen stonden we op en de twijfel sloeg toe. De wind was hard en straf. Hevige twijfel en we zijn naar het water gelopen om de wind te meten. Dit bleek kracht 6 tot 7 te zijn, en jammer genoeg is dat een no-go. Met deze zijwind is het teveel prieken en emmeren om goed te varen, en vooral 12 Nm. Van de havenmeester hoorden we dat de wind nog meer gaat aantrekken tot 8. Morgen wordt het tijdelijk ietsje minder maar daarna direct weer meer. Zelfs kracht 9 wordt genoemd. Tot aan het eind van de week blijft het zeuren. Wat balen!

Hopelijk kunnen we vanavond dan naar Baltrum varen als de wind zou gaan liggen, maar daar hebben we weinig hoop op. Nu dus koffie drinken, de veerdiensttijden bekijken en hopen op beter weer, anders zijn we snel weer aan wal.

Tot zover weer een update........

Korte update Wattentocht

2009-07-06T13:03:00.004+02:00

We zijn nu druk bezig met onze Wattentocht. Ondertussen zijn we op het 3e eiland Nordeney aangeland. De eerste dag NW 5-6 tegen, was erg zwaar. Gisteren kracht 2-3 in de rug, heerlijk:-)
Vandaag kracht 5 in de rug, mooie golven en snel. Kamperen kan tot nu toe bij elke haven zonder kosten voor de tent. Alleen voor het douchen moet je betalen.

Het is erg gezellig en soms erg warm maar we maken er iets moois van. Later deze week trekt de wind nog meer aan dus dat wordt spannend. Afwachten maar.

Tot zover deze korte update vanaf een internetcafe in de haven....

gr Ruud Nico Rob en José

Ready to go

2009-07-01T23:14:00.004+02:00

We zijn er klaar voor. We kunnen beginnen aan onze Duitse Waddenexpeditie, YES!

Rob heeft een prachtige aanhanger gemaakt zodat we onze 4 boten in één keer kunnen meenemen vanaf het eindpunt. Vandaag hebben we even een test gedaan met de draaicircel van de auto in combi met de aanhangwagen. Totaal geen probleem.

Nu de laatste boodschappen nog inkopen en dan vrijdagochtend fahren wir ab.

Auf Wiedersehen Freunden, bis bald :-)

Onder Toezicht van Lange Jaap rondje Noorderhaaks

2009-06-15T21:13:00.005+02:00

Het is een prachtig Pinkster weekend. Volop zon. De wind voorspelling is noordoost 3-4 Bft. We hebben besloten om op 1 juni, tweede Pinksterdag rond Noorderhaaks te gaan varen. Om 10 uur staan we klaar op de plek bij
Nogal Wiedus waar we al vaker hebben klaar gestaan om het ruime sop te kiezen. Toch eerst nog even een vers gezette cappuccino nuttigen. Het blijk moeilijk om de verleiding van de vers gezette bak te weerstaan.
Voor we te water gaan meldt Rob ons aan bij de verkeerscentrale Den Helder.
We koersen op 280 graden op Noorderhaaks aan en worden, op het Schulpengat, door de felle stroming flink verzet. Om optimaal gebruik te maken van het getij varen we tegen de klok in.
De zandplaat is altijd een speelplaats voor veel zeehonden. Zo ook nu. Tegen de waterkant ligt op de noordoost punt een grote groep lui in de zon. Stroming en wind zorgen voor een leuk wasbord effect. We varen ruim om de luierende groep heen maar toch gaan de koppen nieuwsgierig omhoog en even later worden we door speelse ogen van nabij bekeken. Ik kan nog net een aanvaring voorkomen als er één vlak voor de punt van mijn kajak opduikt. Ze blijven een geruime tijd mee zwemmen. Op de noordwest punt komen er lange golven aanrollen die hoog opbouwen en traag breken. Het is geweldig om door het ruig schuimende water te varen.
Na een korte break aan de zuidkant steken we het Schulpengat weer over. Het eerste stuk vooral korte steile golven, later worden ze hoog doordat de wind, die flink is aangetrokken, en de stroming aan elkaar tegengesteld zijn. En dan is Nogal Wiedus daar weer. Cappuccino? Nee, doe maar een ice thea.

Rondje Texel

2009-05-15T16:20:00.006+02:00

Vorig jaar hebben we het plan opgevat om in de zomer van 2009 de Duitse wadden eilanden langs te varen. Dit jaar varen we met een gast. Om aan elkaar te wennen hebben we het plan opgevat om in het weekend van 9 en 10 mei Texel rond te varen. Zodoende staan we op zaterdag 9 mei om 10.00 uur in Huisduinen op de parkeerplaats bij het restaurant Nogal Wiedus, klaar om scheep te gaan. De hele week voorafgaande aan de tocht heeft er een straffe wind gestaan uit het zuidwesten die schommelde tussen de 5 en 7 Bft. Het hoogtepunt van de winderige week is op vrijdagmiddag wanneer er een heuse zuidwester storm staat. De voorspelling voor de zaterdag is een afnemende wind tot 4 Bft later op de dag en voor de zondag een wind van 1 tot 3 Bft uit het noordoosten. Rob staat op de dijk en steekt zijn windmeter in de lucht, hij kijkt bedenkelijk. Er staat nu nog een dikke 5 Bft met uitschieters. Door de verrekijker zijn op het Schulpengat de woeste golven met brekers duidelijk te zien. Vooral op de Hors is het één wit woest schuimende massa. We besluiten niet te gaan en gaan in de luwte zitten voor een overleg om alternatieven te bespreken. Na 3 kwartier spragen in de zon zijn we eruit. Nog één keer werpen we een blik op de zee die veel rustiger geworden is. We kunnen dus toch, alleen het getij loopt al en kunnen we niet meer van Huisduinen vertrekken. We besluiten naar Landsend te rijden en daar het zilte nat op te zoeken. Als we aan het inpakken zijn komen Hartger en Sjaak aan, die een rondje Noorderhaaks willen gaan varen. De begroetingen zijn hartelijk we komen elkaar aan het begin van dit soort tochten nogal eens tegen. De oversteek naar Texel varen we samen. Zij wachten voor de kust op nog een vaarmaatje en wij koersen op het Molengat aan, de doorgang tussen Texel en Noorderhaaks. Na de ronding van de Hors gaan we aan land voor een kop koffie. Na de pauze is het leuk om door de branding de zee weer op te gaan. We koersen langs de kust. Na verloop van tijd komen we uit de luwte van Noorderhaaks en is het oppassen omdat er een stevige deining staat hier en daar geeft een schuimkop aan dat er een roller is. Ook bij de kardinale west net voorbij de MG 8 is het behoorlijk ruig. Met een windje in de rug en de stroming mee is het lekker opschieten. We moeten niet te snel zijn omdat we dan tussen Texel en Vlieland de stroom tegen krijgen. Tussen de Koog en de Slufter willen we aan land gaan voor de lunch. Hier is de branding heftig en één voor één koersen we naar de kust. Ruud als eerste. Soms is hij te zien, dan weer niet. Hoge golven breken op de kust. Als tweede ga ik. Af en toe achteruit peddelend om niet in een surf te raken koers ik op de kust aan. Dan wordt het achterschip opgetild een breker probeert de regie over te nemen. Een lange Bongo slide is het gevolg. Het is een super gevoel. Even later sta ik naast Ruud op de kust. Dan komt José aan breed lachend. Zag je dat schreeuwt ze boven het geraas van de golven uit. 2 maal gerold en toch nog goed landen. Dan volgen we Rob die zich soepel bij ons voegt. Uit de wind en in de zon is het goed toeven, alleen het zand knarst tussen je tanden bij het eten.
Om door de branding terug de zee op te komen is een leuke klus. Flinke rollers spatten op het voordek uiteen. Na de Slufter lijkt het wel alsof ze met een lepel staan de roeren. Op de Eierlandsche Gronden is de zee ruig. Brekers en schuimkoppen markeren de plek. Zonder al te veel problemen komen we erdoor. Door de stroming richting Waddenzee is er een tidle race ontstaan korte staande golven. In het Robbengat komen we in de luwte van het eiland en wordt het rustig en even later landen we op het strand bij de Robbenjager. Snel is het de tent opzetten eten koken dan is het tijd voor een Skuumkoppe. Achteraf zijn het er misschien wel een paar geweest.

Om zeven uur wordt ik ruw gewekt door een auto op ons veldje. Verbaast rits ik de tent open en zie dat de dochter van José een moederdag ontbijtje komt brengen.

Onder het genot van een kop koffie mogen we op afstand toekijken hoe ze het zacht gekookt eitje en de bolletjes naar binnen werkt. Om 09.15 in de boot staat er op het programma. Het wordt iets later. Geen wind een vlakke zee en volop zon een schril contrast met de voorgaande dag. Meteen zit de gang er goed in. Via het Robbengat varen we tot de V 1a om langs het verboden gebied de Vlakte van Kerken over te steken. Twee zeehonden steken hun kop boven water om onze verrichtingen gade te slaan. We volgen het vaarwater naar de Cocksdorp en al snel staat de IJzerenkaap fier aan de einder. Het is warm en Ruud demonstreert meerdere keren zijn beruchte CHD. Ik vind het water echter te koud om zijn voorbeeld te volgen. Op het surfstrand bij Oudeschild nemen we even een pauze. Ook hier kunnen we ons laven aan de warme zon. Mooi liedjes duren niet lang. We moeten verder. Op de Texelstroom bij T 12 varen we tussen de 150 en 180 graden. De uitgaande stroom is behoorlijk sterk. Op het Gat van de Stier varen we langs de GvS 4 ik kan het niet laten om even aan de achterkant van de boei in het keerwater te spelen. Het is altijd een leuk spelletje om een boei met de neus van de kajak aan te tikken. Op het Malzwin is het water onrustig de sterke stroming trekt aan je boot. Vlak onder de kust laten we ons door de stroom meenemen. In de haven wachten we op de veerdienst van Texel die nu met 2 boten vaart. Natuurlijk moet er even gerold worden. Als de veerboot aanmeert varen we achterlangs naar Landsend waar we onder toezicht van vele kijkers, die lekker in de zon zitten, onze boten uitladen. Dan terug naar huis waar de schone taak op ons wacht al de spullen te ontzilten.

Oversteek Andijk - Stavoren

2009-05-08T23:00:00.003+02:00

Eindelijk was het zover. We hadden het er al jaren over om een keer het IJsselmeer over te steken. Nu samen met onze kanovereniging OSSA hebben we er afgelopen 2 en 3 mei een mooi vaar- en kampeerweekend van gemaakt.
Op de heenweg prachtig mooi weer en weinig wind. Terug was het andere koek! Windkracht 5 tot 6 en op de hele weg pal tegenwind en regen. We hebben de eerste dag 3 uur over de oversteek gedaan en de dag daarna wel 5 uur. Dat is toch wel lang met die gierende wind en regen aan je hoofd de hele tijd. Maar wel erg voldaan en heerlijk gekampeerd met onze vrienden. Nico heeft zijn nieuwe camera op de kajak gezet en ik filmde alles op het land met mijn GSM. Hieronder het resultaat, een videoverslag van het weekend:-)

Gebroken peddel

2009-05-05T10:09:00.005+02:00

Afgelopen weekend tijdens een oversteek van Andijk naar Stavoren (verslag volgt nog) was het prachtig mooi weer en bijna geen wind. Op de helft van de tocht was ik wat aan het spatten met water en gaf een klapje met mijn peddel op het water. Ineens "PATS" lag mijn steel in tweeën! Een geluk dat het in rustige omstandigheden gebeurde want het in elkaar zetten van mijn reservepeddel liet te wensen over. Ten eerste zat het veertje na indrukken vast door corrosie en de steel schoof ook erg slecht over de andere steel. Zo zie je maar, onderhoud en test je spullen regelmatig. Uiteindelijk hebben we met twee man de reservepeddel in elkaar kunnen zetten. Bij ruig weer (de volgende dag) was het niet gelukt.

Na wat onderzoek moet het bijna wel zo zijn dat er al een scheurtje in de peddelsteel moet zijn ontstaan. De peddel heeft het zwaar te verduren omdat ik veel techniekoefeningen doe. Ook bij het instappen maak ik weleens gebruik van een peddelbrug waarbij je op de peddel gaat zitten. In de (ik denk fiberglas) steel zit ook een aluminium gedeeltje. Dus er moet wel een scheurtje zijn geweest anders krijg je dat nooit voor elkaar om te breken.

Nu even nadenken over een andere peddel. Aanstaand weekend gaan we rondje Texel varen en test ik een Brasca. Wellicht ga ik een losse steel kopen en mijn oude bladen daarop zetten. Eerst alle opties even bekijken en flink testen. Overigens heb ik heerlijk gevaren met de reservepeddel! De dag daarna hadden we windkracht 5-6 pal tegen en moesten we hard werken. De peddel gedroeg zich kranig.

Headwind

2009-03-23T08:56:00.007+01:00

Zondag 22 maart. Peddelpraat tocht voor beginners. Lauwersoog naar Engelmansplaat.

S'morgens vroeg reis ik af naar Lauwersoog. Het maritieme bericht op internet geeft een NW4 tot 5, mogelijk 6 af. De marifoon laat echter nog een waarschuwing 6 horen en de wind heeft flink vat op de kajak op het dak. Ik ben benieuwd.

Omdat ik wat vroeg ben tuur ik over het wad. Het ziet er levendig uit. Als er een mede kajakker arriveert vraagt hij me hoe ik er over denk. Ik geef aan het wel aan te durven, maar me af te vragen of het wel door gaat. Al snel komt Paul ( de tochtbegeleider ) het verlossende woord brengen. De meeste deelnemers zijn afgebeld en met totaal acht kajakkers gaan we het Lauwersmeer op. Het plan is om van Zoutkamp naar de spuisluizen te varen. Een 28 kilometer waarvan de helft tegen een windkracht 6 in zonder enig voordeel in de zin van stroming. Ik krap me een paar keer achter de oren maar besluit dat het voor mijn training wel goed is.

Eenmaal op het water grijpt de wind flink aan mijn toggels en is het vechten voor elke kilometer. Na een kilometer of 6 vinden we een luwte waar we van één boot de belading even corrigeren om deze beter bestuurbaar te krijgen op de dwarswind die we ook af en toe hebben. Hier besluiten we ook om de spuisluizen niet aan te doen maar recht tegen wind over te steken naar de jachthaven van Oostmahorn. Inmiddels hou ik me maar voor ogen hoe de terugweg moet zijn met deze wind. We hebben geluk in de jachthaven, want het restaurant is toevallig open ( eigenlijk pas vanaf 1 april ) en dus koffie en een kroket.

De terugweg is de beloning. Het is heerlijk surfen. Onderweg hebben we nog een onvrijwillige zwemmer en dat maakt mij ook weer een aantal dingen duidelijk wat ik niet op orde had. Een warme muts in je voorluik, dat kan natuurlijk niet. Die hoort in je dagluik. Net als dat EHBO setje.

Moe maar tevreden ga ik met een stevige headwind weer de afsluitdijk over naar het noord-holland, hoewel ik toch echt een westelijk koers heb.

Rondje Marken

2009-03-14T20:10:00.007+01:00

Het seizoen op grootwater is weer traditiegetrouw gestart vandaag met een Rondje Marken. Dit wordt ieder jaar georganiseerd door Peddelpraat.

Ditmaal een record aantal deelnemers, méér dan 50!!! Supergaaf om zoveel kajakkers bij elkaar te zien. De meeste mensen zijn ons al bekend en willen allen de traditie hoog houden.

Het weer begon Zuid kracht 4. Al surfend vlogen we in een waterig zonnetje naar Het Paard van Marken. De vuurtorenwachters waren zelfs onder de indruk van zoveel mensen. Met zoveel kajakkers heb je dat de meeste wel moeten plassen en vaak kan dat niet anders dan aan de waterkant. De vrouw van de vuurtoren was heel hartelijk tot ze zag dat men weer in de rietkraag aan het plassen was. Wat bleek, er is sinds kort een WC-hokje geplaatst! Je moet wel even over de dijk om die te zien. Dus volgende keer, graag gebruik maken van het toilet! Het blijft toch het terrein van de vuurtoren waarop we te gast zijn. Na een korte break richting Volendam. En daar gebeurde iets wat de traditie brak. Met 50 kano's zou er op het ministrandje geen voldoende ruimte zijn waardoor we nu voor de eerste keer moesten uitwijken naar iets groters. Dat werd naast de nieuwe haven van Volendam op een prachtig strandje.

Op het strand aangekomen begonnen wat druppeltjes te vallen en de wind trok aan naar ZW 4-5. Het voelde erg fris aan en we konden niet schuilen voor de regen.
Het dorp was een aardig stuk lopen wat ongeveer door de helft van de groep werd gedaan. Doordat de afstanden nu groter waren werd ook de pauze ineens van drie kwartier naar anderhalfuur verplaatst. Dat is toch wel pittig lang om in de kou te zitten. In overleg met de leiding is besloten dat de mensen die niet naar het dorp gingen eerder wegkonden. Dit was een opluchting voor velen en perfect opgelost door de organisatie.

De terugweg (1 uur varen) was fris, veel wind, zijwind en regen. Maar voor mezelf vond ik dat wel gaaf. Aangekomen bij het eindpunt was het omkleden toch wel erg fris en de grond modderig. Alles was lekker smerig geworden, heerlijk. Dat is avontuur:-)

Oja, en natuurlijk hebben we weer geëskimoteerd.

Website aangepast

2009-03-08T23:17:00.003+01:00

Zoals je ziet hebben we nu de weblog geïntegreerd binnen de website. Dit surft makkelijker en alles blijft onder één dak.

Enjoy!

Voorbereiding Duitse Waddentocht

2009-01-13T12:15:00.008+01:00

Gisteravond zijn we gestart om de eerste plannen voor 2009 concreet te maken. We gaan 8 Waddeneilanden aandoen in de Duitse Bocht. Rob had zeekaarten geregeld zodat we alvast de afstanden konden berekenen en een idee krijgen hoe het wad er daar uitziet. Er blijken heel veel verboden zones te zijn zodat we nagenoeg niets kunnen afsnijden. Alles is zeer strikt geregeld.

De stromingsatlas is nog in bestelling waardoor we de details van de tocht in een volgende meeting gaan bekijken. Afhankelijk van de getij bepalen we in welke week we de tocht gaan ondernemen. We verwachten dit in mei of juni te doen.

Logistiek moet er ook nog wat geregeld worden. Waarschijnlijk met twee auto's zodat we de ene op de plek kunnen zetten waar we zullen eindigen en de ander op het beginpunt.

We zijn ook bezig met een videocamera zodat we dit keer niet alleen films hebben van eten en wandelen maar ook van het varen zelf. We hebben nog een aantal veranderingen t.o.v. vorig jaar waarop we nog terugkomen. Eerst nog maar een paar keer vergaderen, ook dat hoort al bij de expeditie. Voor mijn gevoel is de expeditie nu al begonnen.

Cake met slagroom.

2008-12-28T12:30:00.003+01:00

Voor zondag 21 december staat er een tocht op de planning. Ik heb een aantal opties die afvallen omdat het getij niet mee werkt en een rondje Noorderhaaks vind ik niet verantwoord omdat de windverwachting 5-6 Bft is. Daarbij is de watertemperatuur van de Noordzee rond de 7 graden. De wind in combinatie met de lage watertemperatuur geeft toch een zeker risico.
Blijft over rondje Marken. Aangezien de windrichting zuid west is zal de golfhoogte erg mee vallen. Om kwart over 10 staan er 1 vrouw en 4 mannen klaar om het ruime sop te kiezen in de vluchthaven van de Nes op de dijk naar Marken. De windvoorspelling klopt aardig een de laatste berichten geven aan dat de wind nog iets gaat aantrekken. Een redelijk lang golfpatroon zorgt ervoor dat er af en toe gesurft kan worden en in een snel tempo ronden we het “Paard” de markante vuurtoren die het vroegere eiland Marken siert.
In de luwte van een klein schuurtje steken we even op en komt Rob met de traditionele cake op de proppen, natuurlijk hoort onmiskenbaar de spuitbus slagroom daarbij. Rob memoreert hier ook steevast aan zijn eerste grootwater tocht die hier vlak voor de kust in een vliegende storm dramatisch met een nat pak eindigde. Overigens was dit niet iets om je voor te schamen. Ik was erbij die dag, die begon met een windkracht 5 en afnemend zou zijn. De voorspelling kwam niet uit en al snel werd er een kracht 8 gemeten. De rest van de groep moest de tocht toen op de Rozen werf afbreken en te voet verder gaan. Voor de zoveelste keer bewees het IJsselmeer een geducht tegenstander te zijn. Nu zijn de weergoden ons welgezind en zijn we in staat de lange pier te ronden en richting de haven van Volendam te varen voor een visje. Volendam is altijd leuk. Ook in de winter komen er busladingen toeristen en veelvuldig worden we op de gevoelige plaat vastgelegd.

Na de vis en kibbeling koersen we naar de dijk waar de auto’s geparkeerd staan. De straffe wind, schuin rechts van voor, zorgt ervoor dat er zo nu en dan een flinke golf over het dek spoelt. Ik vaar vandaag voor het eerst, met mijn nieuwe NDK Explorer, op groot water. De handeling valt me erg mee waarschijnlijk komt dit mede door het feit dat ik de boot voorin redelijk beladen heb.
Als Ruud mee is ontkom je er niet aan. Er moet gerold worden. Niet erg aantrekkelijk in water van 5,5 graden, maar wat moet, moet. Als altijd gaat Ruud als eerste. Gedwee volgen we. Het koude water bijt in mijn gezicht. Dit was linksom nu de andere kant nog. Een paar minuten later is er alleen nog de stoere praat die later onder het genot van een drankje alleen nog maar sterker zal worden. Zo gaat dat in de kajakwereld.

Te veel hobby's ?

2008-12-06T19:22:00.006+01:00

Wat doe je als je kajakken leuk vindt, maar fotograferen ook. Precies, dan ga je dus fotograferen vanuit je kajak. Het is deze zaterdag mooi weer en ik vaar altijd wel graag even een rondje op het IJsselmeer. Dit keer solo. Eigenlijk hoor je dit niet te doen, maar ik ben dit zo gewend. Voor mij is het heel normaal om alleen te varen op grootwater als de conditie's het toe laten. Ik vertrek vanaf het Hollandia-park in Hoorn en ga richting de Appelhoek bij Schellinkhout. Naarmate ik verder op het IJsselmeer kom voel ik de wind opbouwen in mijn rug. Omkijkende begrijp ik waarom.

Een gitzwarte lucht met regenboog. Met de wind in de rug gaat het nog even door richting Appelhoek maar toch keer ik even later om en begin aan de terugtocht, dit keer dus met tegenwind. Met een een iets ruimere koers gaat het richting het Hoornsche Hop. Veel golf is er niet, wel redelijk wat wind tijdens de buien. De luchten wisselen elkaar snel af en regelmatig pak ik dan ook weer het fototoestel.

Ook stop ik onderweg af en toe om wat techniek te oefenen waarna ik het min of meer aan het lot overlaat welke kant ik daarna weer op ga.

Wat kan kajakken toch mooi zijn, net als fotograferen.

Op een koude dag

2008-11-30T13:12:00.004+01:00

Net voor mijn vakantie kon ik een gloedniewe Nordkapp Classic ophalen bij Arend Bloem. Het eerste weekend na de vakantie schrijven Ruud en ik dan ook een tocht uit om de doop te houden. Van Medemblik naar de Kreupel was de bedoeling. Helaas was iedereen verhindert en dus belde ik Ruud s'morgens om onze plannen door te spreken. Het Hoornsche Hop leek ons ook geschikt voor een korte tocht, want het was koud en motregende. Voor de rest waren de conditie's niet van dien aard om te spreken van een goede gelegenheid om de boot te testen op vaareigenschappen. De temperatuur bleef op een vijf graden steken, maar de wind al op een 2 bft. Toch stond er nog iets van golven en na het pakken ging het richting Hoorn. Vreemdgenoeg loeft de boot tegen de wind en golven in en lijkt de skeg hier niet veel aan te veranderen. Mijn enigste troost is de de NDK Explorer van Ruud er ook last van heeft. Blijkbaar het golfpatroon of iets dergelijks. Ik kijk meer uit naar een test bij 5 of 6 bft. Na een korte pauze bij de schouwburg van Hoorn ( wat blijft het toch een vreemd gebouw ) en wat herpakken voor de balans gaat het via een ruime boog terug. Ruud wil op het einde nog even snel rollen. Ik bedank en probeer wat te surfen, wat ook nog lukt. Dat belooft wel wat voor als er hogere golven zijn. Ik wacht nu op zwaarder weer...

Wad Lopen

2008-09-28T19:30:00.002+02:00

Wind: noord noord-oost
Afstand: 15 Nm
Watertemperatuur: 15,9 graden

Zaterdag 20 september. We rijden over de Afsluitdijk naar Kornwerderzand een plaats waar je normaal langs rijdt zonder er enige aandacht aan te schenken of het moet zijn dat de brug open staat. Het leven staat dan een moment stil en langzaam zie de dan de masten van de bootjes over het wegdek glijden. Vanaf nu zal Kornwerderzand, voor ons, nooit meer hetzelfde zijn. Het wordt een plek waar één van onze vele tochten is gestart.
Op het dagrecreatieterrein staan een paar campers. Een man zit lui in zijn stoel een krantje te lezen. Er zijn 2 piep kleine strandjes waar we te water kunnen.

Op het moment dat we er één gekozen hebben komt Rob aanrijden en zijn we compleet. De boten worden afgeladen en ingeladen. We hebben ruim de tijd. Hoogwater Harlingen is om 13.56 uur. Soezend in de zon trakteren we ons nog even op een kop zelf meegebrachte koffie. Dan worden de kajaks over de grote basaltblokken richting het strandje gedragen en kiezen we het ruime sop. Rob heeft ervoor gekozen een rondje te varen. We koersen dus vanaf het strandje naar de VVG 3 om door het Verversingsgat het noorden aan te houden. Het water is bijna rimpelloos de zon staat hoog, het is warm. Dit zijn bij voorgaande tochten de ingrediënten gebleken voor Rob en Ruud om te donderjagen. Net voorbij de VVG 7 begint Ruud zijn CHD (compleet head dip) te demonstreren zowel links als rechts. Bij Rob is een lichte aarzeling waar te nemen. In mijn ogen logies, aangezien hij heeft besloten in een korte broek en zonder anorak te gaan varen. De water temperatuur is inmiddels alweer gezakt naar 15,9 graden, niet meer heel warm dus. Na enig aandringen gaat ook Rob om en even later horen we een brul als het koude water een weg zoekt in zijn pak. We steken af over het Schuitenzand naar de Pollen om bij het surfstrand aan land te gaan. Aan de vloedlijn ligt een dikke brij van bruinachtig glibberig onwelriekend spul waar we doorheen moeten lopen.
Wat nou, schoon Wad.
Aan de dijk staat een paviljoen, het is open, maar het blijkt niet zo eenvoudig er een bestelling te plaatsen en je bestelling ook geleverd te krijgen. We eten en drinken dus maar uit de kajak. Op de Pollen hebben we nog een groep zien varen. We dachten toen dat het de door Peddel Praat geplande tocht naar Vlieland was, echter nu komen ze ook hier aan land. Het is de Zoet Zout groep van voornoemde stichting. De kajakwereld in Nederland is niet zo groot dus zitten er ook weer een paar bekenden tussen. Beleefdheden worden uitgewisseld, zij gaan ook een poging doen een bestelling geplaatst te krijgen. De levering van de bestelde spullen wachten wij niet af. De kentering is geweest en wij zoeken opnieuw een pad door het glibberige spul. Nu nemen we de vaargeul over de Boontjes. Aangezien dit een drukke vaarroute is, is het uitkijken geblazen. Veel zeiljachten maar ook beroepsvaart nemen deze route. Nog steeds is er geen wind de golven die er nu zijn worden veroorzaakt door de schepen. Op het moment dat we de kardinale noord boei in het oog krijgen koersen we naar de kust, al snel krijgen we ons strandje in het oog. De aanblik van ons startpunt, is in de tijd, ernstig veranderd. Was daar bij de start nog het goudgele zand, nu ligt er een 50 meter stinkende zwarte massa voor ons, die met de minuut groter wordt. Dit wordt kniediep uitstappen om de boot schoon te houden. Voorzichtig waden we door het water om vervolgens het niet uitnodigende zwarte onwel riekend spul te betreden. Het gewicht van de boot zorgt ervoor dat je er tot je enkels in zakt. Moeizaam komt je voet, bij de voorwaartse beweging met een zuigend geluid en een goed hoorbare plop los. Vvvvssssss plop, Vvvvssssss plop, stap na stap. Na de derde boot wordt er bedenkelijk naar de benen gekeken. Balancerend op een basaltblok wordt geprobeerd het geurende goedje weg te wassen. Op een goed moment is de modder weg. Maar de geur blijft, als een herinnering aan een mooie tocht, in je neus hangen.

Geen golf te hoog?

2008-09-06T14:33:00.003+02:00

In de week van 2 tot 9 augustus staan het zeekamp van Peddel Praat gepland. Eindelijk is het zover. Op zaterdag middag zet ik mijn tent op, op bijna het zelfde plekje als vorig jaar, op de camping BKC in Anna Paulowna. De stemming zit er gelijk goed in bij de hernieuwde kennismaking van oude bekende. Het is een grootte groep dit jaar. Er hangt een gezellige ontspannen sfeer.
20.15 uur de tijd van de groepsindeling is daar. We verzamelen in de kantine onder het genot van een kop koffie. Axel maakt de groepsindeling bekent zv, zv-e, tourgroep. Er is nu wat spanning voelbaar. Wie zit bij wie maar vooral naar welk niveau gaan we toe werken. Morgen is de eerste vaardag.

Zondag.
Voor dag en dauw ben ik wakker, ik hoop dat het ZV-E examen deze week afgenomen gaat worden. We beginnen er met 4 man aan. In het eerste overleg met de instructeur geven we aan dat we er eigenlijk al klaar voor zijn. De omstandigheden zijn goed en waarom wachten tot het eind van de week. Toch besluiten we de zondag te gebruiken om de puntjes op de i te zetten. We starten in Huisduinen. Buien en opklaringen wisselen elkaar in rap tempo af. De windverwachting is zuid-zuidwest 4-5 Bft mogelijk 6 Bft. We steken over naar Noorderhaaks om in de relatieve luwte de oefeningen te doen. De eskimorollen en de re-entries worden in rap tempo afgewerkt. Het gaat goed, we zijn er klaar voor. We varen nu rond Noorderhaaks en doen aan de zuid-west kant wat oefeningen in de branding. Nog voor het verboden gebied gaan we aan land om de lunch te gebruiken. De wind begint nu duidelijk aan te trekken en zo nu en dan valt er een spat regen. Om de kou niet in onze botten te laten doordringen, maken we de pauze niet te lang. Op een goed moment zien we in de verte een blauwe kajak liggen en een paar gestalten lopen een stuk verder op de plaat. Ruud, die de tochtleiding heeft, geeft aan dat we even op onderzoek uit moeten, om te controleren of alles goed gaat.
Het blijk een oude bekende te zijn, die zijn net verbouwde kajak, aan het testen is. Ze waren op onderzoek uit hoe hoog de golfhoogte is op de noord-oost punt. In het molengat valt de golfhoogte erg mee. Eenmaal in het Marsdiep wordt het andere koek. De aantrekkende wind doet de golven tot 3 meter opstuwen. Muren van water golven onder ons door. Zo zie je de groep varen en zo ben je moeder ziel alleen. Een felle slagregen maakt de wereld nog kleiner de kompaskoers is nu de enige referentie. Het water en de lucht lopen in grijstinten in elkaar over. De lucht klaart op en Huisduin ligt waar het moet liggen. Onder de kust worden de golven lager en moeiteloos kunnen aanmeren.

Maandag.
De weersvoorspellingen zijn al niet veel beter. Er is besloten dat dit een examendag gaat worden. We plannen een tocht van Den helder naar het surfstrand van Oudeschild om vervolgens over de bollen naar het Malzwin te varen. We zijn, na gisteren, met 3 kandidaten over gebleven. De tocht wordt is 3 delen verdeeld zodat iedereen een deel tochtleider kan zijn. Voor het eerste deel naar het surfstrand ben ik de tochtleider. De boten liggen klaar en ik controleer de mensen en de uitrusting. We gaan scheep. Uit gewoonte schrijf ik de te volgen route volledig uit, boeien en koersen staan op mijn schrijfplankje aangegeven. Op deze manier hoef je niet op de kaart te zoeken en heb ik meer tijd om de groep in de gaten te houden. Met een flinke wind in de rug en nog wat stroom mee schiet het eerste stuk aardig op. Mijn plan was om uiterlijk 10.30 uur in de boot te zitten om op die manier het volledige stroomvoordeel te benutten, maar het inpakken van de boten en het controleren van de uitrusting heeft veel tijd in beslag genomen. De kentering is daar en het laatste stuk moeten we zonder stroomvoordeel uitvaren. Na de lunch vindt er een korte evaluatie plaats en dan is het tijd voor nummer 2 om de tocht over de bollen te leiden. De wind is inmiddels flink aangetrokken en we hebben hem schuin tegen. Als we al even op het water zitten blijkt Arie zijn zwemvest niet aan te hebben. De kersverse tochtleider, die dit in de gaten krijgt, moet al zijn overredingskracht gebruiken om Arie zijn zwemvest te laten aantrekken. Het is nu echt stoeien met de golven om nog wat vaart te maken. De tochtleider neemt een verstandig besluit om de tocht wat in te korten en zo de deelnemers te sparen. Het laatste deel over het Malzwin, is nummer 3, Paul, aan de beurt voor de leiding. Van een deelnemer willen de armen niet meer, er moet worden gesleept. Sjaak haakt aan met een sleeplint en zet de spurt erin. Het slachtoffer is het niet eens met de kleur van het lint en wil getrokken worden door een touw. Ik moet eraan geloven, er wordt aangehaakt en we gaan ervoor. Pal tegen wind is dit een zware klus en het lijkt of Den Helder niet dichterbij wil komen. Bijna dreigt het mis te gaan op het punt waar de mosselbanken liggen. De sterke stroming wil mij met mijn sleep tussen de met buizen afgezette banken duwen. Met een uiterste krachtsinspanning weet ik dit te voorkomen. Even wonderlijk als de armklachten zijn begonnen, zijn ze ook weer over. Langzaam maar zeker komen we in de luwte van de thuishaven en komen we wat sneller vooruit. Natuurlijk moet er aan het eind van de tocht nog even worden gerold onder het mom als je moe bent moet je ook kunnen rollen. Het was een geweldige, maar zware dag, moe maar voldaan gaan we naar de camping.

Dinsdag.
Echt in de branding gevaren hebben we niet dat moet dus dinsdag gebeuren. Opnieuw rijden we naar Huisduinen en gaan bij het inmiddels bekende strandje te water. We zetten koers naar het Molengat. Het water is opvallend rustig aan deze kant van de Noorderhaaks. We ronden de noord-oosthoek en in de verte zijn de eerste schuimkoppen te zien. Sjaak is helemaal in zijn sas. Net voorbij het verboden gebied steken we door de stevige branding naar de kust om een hapje te eten en ons voor te bereiden op wat komen gaat. Eenmaal weer scheep gaat we verder naar de westkant. Ook Arie wordt nu enthousiast en volgt Sjaak die de smaak te pakken heeft en naar plaatsen vaart waar je eigenlijk niet wezen wilt. Kom op hoor ik Arie boven het geraas van de golven uitschreeuwen. Paul en ik volgen. Een enorme breker valt boven op me. In één klap spoelt de met duktape vast gezette kaart van mijn voordek. Ter nauwer nood kan ik de kaart redden. Door de golf ben ik een stuk naar voor geschoten. Opnieuw hoor ik Arie: “je peddels”, snel kijk ik achterom en zie dat de reserve peddels aan één elastiek naast de boot in zee hangen. Zijwaarts de golven parerend weet ik het strand te bereiken om alles weer vast te zetten. Met enige moeite en spierinspanning zit ik weer tussen de hoge brekers. Langzaam maar zeker wordt het naar het zuiden rustiger. De aandacht verslapt iets en opeens is er weer een hoge roller die zijn best doet het hele spul op zijn kop te zetten. Fel gaat de lage steun erin en een lange bongo-slide is het gevolg. In het rustige keerwater aan de oostkant koersen we flink richting Texel om later bij de oversteek de tegenstroom te pareren. Op nieuw was dit een enerverende grensverleggende dag.

Woensdag.
Voor mij wordt dit een dag van rust en studeren. Naast het praktijkexamen wordt er ook een theorie examen afgenomen. Heerlijk in de warme zon neem ik de boeken nogmaals door.

Donderdag.
Dit zou weer een vaardag moeten worden. De weergoden hebben iets anders in het hoofd. Vroeg in de ochtend is het bewolkt en drukkend. De weerberichten voorspellen tegen 10.00 uur regen en onweer. Er wordt besloten een alternatief programma te draaien. De mogelijkheid wordt geboden om een bezoek te brengen aan de verkeerscentrale Den Helder en aansluitend een tour door het reddingsmuseum. De beslissing om niet te gaan varen blijkt een goede te zijn en even na tien uur gaan de hemelsluizen open en een stevig onweer breekt los. Ik duik de boeken maar weer even in.

Vrijdag.
Ik heb me opgegeven om als drenkeling deel te nemen aan de Kajak Reddingtest. Een paar jaar geleden heb ik de test zelf gedaan en heb die als zeer nuttig ervaren. Ik hoop nooit een drenkeling in de gespeelde situaties tegen te komen, maar je kunt niet weten. Met 73 kg ben ik niet één van de zwaarste mensen op deze aardkloot maar de deelnemers hebben toch de grootste moeite om me op de diverse methoden te redden. Ik moet toegeven dat ik niet één van de vriendelijkste drenkelingen ben en als je even de aandacht laat verslappen laat ik het niet na om mijn helper met kajak en al om te trekken. Maar als slachtoffer is het ook niet eenvoudig, er is geen zon en je ligt lang in het water. De kou dringt door de vele lagen beschermende kleding heen en ik moet oppassen niet onderkoelt te raken. En heb ik nog wat geleerd vandaag? Volmondig kan ik ja zeggen, eigenlijk zou iedere grootwater vaarder elk jaar een opfris cursus moeten doen om de nodige routine te krijgen in het oplossen van problemen bij calamiteiten op het water.
Vrijdagavond staat het onvermijdelijke ZV-E theorie examen gepland. Om 17.30 uur stappen de deelnemers de benauwde bestuurskamer van de voetbalvereniging binnen. De papieren worden uitgedeeld, we kunnen beginnen.
Ik ga niet uitweiden over de inhoud van het examen één ding moet me echter wel van het hart. Ik heb me erover verbaasd dat een groot gedeelte van de vragen niet aan sluit bij het geboden van het cursusboek.
En dan is de totale ontlading daar, de spanning is eraf en lang wordt er gezellig nagepraat over alles wat er de afgelopen week gebeurd is.

Zaterdag.
Het weer is goed maar de voorspellingen niet. We varen dus zoet en gaan het IJselmeer op. Van Den Oever naar de Oude Zeug. Ik heb niet geteld maar bijna iedereen gaan mee. Het is een prachtig gezicht zoveel kajaks op het water. Het wordt een ontspannen tocht met een lekker zonnetje en een beetje wind. Op de terugweg moet de ZV groep nog een paar onderdelen afwerken de rest vaart terug naar het strand om daar nog even te rollen en andere kunststukjes met de kajak uit te halen.
Na zes uur is er de traditionele BBQ, voorafgaande aan dit culinaire hoogstandje is er de uitreiking van de certificaten met de bijbehorende toespraakjes. Inmiddels is de lucht betrokken en komt het weer met bakken uit de lucht. We zitten gelukkig droog en beginnen de koks Ronald en Elko het vlees te garen. Een paar flessen worden ontkurkt en genoeglijk wordt er getafeld tot laat in de avond.
Het klink wellicht wat hol maar het is welgemeend “Organisatie bedankt voor wederom een geweldige week”

Weekend Oostmahorn - Schiermonnikoog

2008-09-04T13:44:00.009+02:00

Na 3 jaar slecht weer gehad te hebben stonden we dan nu eindelijk aan de vooravond van een warm en droog weekend kamperen en varen bij Lauwersoog. Voor onze vereninging OSSA hadden we een weekend varen gepland op het Lauwersmeer en Schiermonnikoog.

Vrijdagavond aangekomen in de haven van Oostmahorn waren we al helemaal compleet en konden we gezamenlijk een tocht gaan plannen voor de zaterdag. Eigenlijk zouden we zoetwater varen maar omdat het perfect weer was en de wind zo'n 4 bft trok het zoute water ons wel erg aan.

Zaterdag:
Het vertrek was om 09:30 zodat we nog met opkomend tij de waddenzee op konden en een stukje langs de kust van Groningen/Friesland konden varen. Een onbekend terrein, dus wel de uitdaging waard vonden we. Om op de Waddenzee te komen moeten we altijd eerst door de Robbengatssluis. Bleek dat het al enorm druk was met scheepvaartverkeer. Zelfs als kajakkers moesten we ff wachten om mee te kunnen.

Eenmaal in de sluis, met voor ons nog twee boten, wachtten we op de schutting. Bleek dat ze ineens, vanwege de drukte, meerdere schotten openzetten waardoor het rustige water veranderde in zeer wildwater! De meeste konden zich redelijk in veiligheid brengen maar een van ons werd meegenomen in de keerstroom en raakte klem tussen de wal en een schip en viel om in het water. Nog net kon diegene de peddel weggooien en in de val een vlag vastpakken van een kleine vlaggenmast aan de achterkant van dat schip. Met bulderend geweld en gevaar voor eigen leven ging alles net goed. De schippersvrouw wist nog net een extra hand te reiken zodat diegene niet alsnog om zou gaan. Dit was echt behoorlijk eng om te zien. De keerstroom bleef beuken tegen de wal en stuwde de boot steeds op. Ik zat er vlak achter en kon weinig doen. Als ik er heen was gegaan dan was ik zelf ook tegen de kant gedrukt en omgegaan. Stel dat diegene de vlag niet had kunnen grijpen dan was die uit de boot gespoeld en onder de boot getrokken om vervolgens via de sluisdeuren weer boven te komen en terug meegenomen te worden in de keerstroom. Gelukkig bleef dit bespaard en konden we opgelucht ademhalen. De schrik zat er goed in. Een waarschuwing dus voor een volgende keer. Neem zo'n 15 meter afstand van de sluisdeur en zorg dat je nog wat achteruit kan peddelen.

Na de schrik konden we veilig uit de sluis varen. In de haven zagen we een groep kajakkers hun kajaks bepakken. "Hey, dit zijn bekenden van ons", werd geroepen. Op zeekamp had iedereen elkaar al eens gezien en we hebben ze uitgebreid begroet en gesproken vanaf het water. Zij gingen rondje Schier doen en waren aan het wachten op de kentering. En de kentering was al bijna want wij hadden veel tijd verloren met wachten voor de sluis en praten met de collega kajakkers. We hadden nog ongeveer een halfuur om met de stroom mee te varen. Uiteraard zijn wij geen watjes en hebben nog een halfuur tegen de stroming in gepeddeld. Daar op de dijk, tussen de schapenstront en steekmuggen zaten we heerlijk te genieten van het uitzicht en het zonnetje.

Terug de kajaks het water inslepen vanaf de dijk was een groot probleem. Het water was gezakt en de dijk spiegel- en spekglad. Op de knieën en kont heel voorzichtig de boot in het water gelaten zodat de messcherpe ondergrond geen kwaad kon aanrichten. Eenmaal varend gingen we als een speer met de stroom mee, uiteraard werd tussentijds veel gerold en gespeeld.

Eenmaal bij het havenhoofd voeren we rustig naar binnen terwijl er twee vissers gemoedelijk stonden te vissen. "Ho! kijk uit! een lijn!", bleek dat we precies bij hun lijnen waren die tientallen meters boven de zee hingen. Bart kon nog net het draadje ontwijken. Marianne bekeek dit en gaf een zucht van verlichting. Ze keek om, en flats!, ze zat verstrengeld in de andere lijn. Die lijntjes waren zo dun dat niemand ze zag behalve op het laatste moment. Met veel moeite wist ze zich los te wurmen. Vogels vlogen op, vissers beduusd en wij wat ontdaan van weer een avontuur waagdden ons weer in de sluis. Ditmaal bleven we achteraan en ging het schutten met veel minder geweld. Via Esonstad zijn we teruggevaren naar de camping in de haven. Al etend en drinkend konden we de avonturen vertellen aan Jaap en Arja die andere activiteiten hadden dit weekend. Wel erg gezellig dat ze mee waren!

Zondag:
De dag begon weer vroeg. Om 08:30 gaan we varen! ja, de kentering was vroeg en waarschijnlijk moesten we nog wachten voor de sluis. Op het programma staat een tocht van Oostmahorn naar Schiermonnikoog, dus weer door die sluis. Dit keer was het rustiger en konden we gelijk geschut worden. Een vriendelijk verzoek van ons om rustigaan te schutten werd ingewilligd. Na de sluis was het nog een uurtje varen naar de haven van Schier. Via 'Brakzand' zijn we rechtstreeks overgestoken. Met hoogwater en bijna springtij kon dit met gemak. Ook deze dag weer zo'n 4 bft ZO wind, windje in de rug dus.

Via de marifoon houden we verkeerspost Schier op de hoogte en meldden ons keurig af in de haven. De groep werd gesplitst, de ene ging het dorp in en de ander naar het terras in de haven. Het zonnetje brandde er heerlijk op los, de koffie smaakte lekker, de geuren van de zee in onze neus, we waren de koning te rijk. Na 1,5 uur pauze weer in het water. De stroming zou nu lastig worden, het was uitgaand tij.

Er ontstond iets vreemds, we voeren tegen de stroom en wind in en toch waren we licht aan het surfen op golven de verkeerde kant op. Zal wel te maken hebben met de geulen!? Op deze manier knalden we toch nog redelijk snel naar de overkant. Alleen bij de laatste geul moesten we enorm harken tegen de stroom in. Die was echt sterk aan het worden. Maar volhardend als de groep was wisten we daar ons doorheen te slaan. Het laatste stukje op het Lauwersmeer was een feest, de boten en onszelf konden we ontzilten door flink te spelen in het water. Vandaag was ook Rob mee en dan maakt dat een soort speelsheid los bij sommige mensen (ik dus) en daarbij beschadigen we altijd wel weer onze boten, maar wel erg lachen. Overigens bleken meer mensen een beschadigde neus te hebben dit weekend.

Een perfect weekend varen met leuke mensen!

Zout wordt zoet

2008-08-25T09:03:00.003+02:00

08:05, ik had mijn spullen gepakt voor een tocht van Kornwerderzand naar Harlingen om dat samen met Rob te varen. Eerst maar even de marifoon uitluisteren. De windverwachting zw 4-5 later 5-6 maar wel al een stormwaarschuwing van kracht 6 bij Harlingen. Tja, dat zou toch wel zwaar worden als we terug tegen de wind in zouden moeten harken (vakjargon:-).

Na overleg met Rob hebben we besloten het Markermeer op te gaan en een tocht te varen vanaf Schellinkhout. Zoutwater verruilden we voor zoetwater. We kwamen daar aan en het barste er van de kitesurfers, een gezellige boel. Tja, die gasten komen pas bij windkracht 5-6 uit hun bed. Maar ja, de wind voelde helemaal niet zo als 6, want ze hadden zelfs op het IJsselmeer en Markermeer een waarschuwing 6. Na meten bleek het halverwege de 4 te zitten, heel apart.

Rob was tochtleider vandaag en had, ondanks dat we maar met z'n tweeën waren, een uitgebreide briefing gehouden. Er zouden geen koersen gevaren worden, we zien wel. De groep moet bij elkaar blijven en bij een redding niet passief zijn. Dus wij gewoon het water in en ons laten leiden door de boot en wind.

Een kleine 1,5 uur peddelen tegen de wind in (werd af en toe 5) bracht ons bij de vluchthaven van Schardam. Daar zaten we op een enorme bank op de kop van de haven ons af te vragen waar ze toch die windkracht 6 vandaan hadden want nog steeds was er een waarschuwing. Na het eten brachten de boten ons richting Hoorn. Heel af en toe trok de wind aan tot 5 en dat had leuke golven tot gevolg. De Hoornse Hop is best wel interessant water, een aanrader.

In Hoorn aangekomen was het al lekker druk met toeristen en boten. In de haven konden we uitstappen en een portie kibbeling eten. Met volle buik en vol gas peddelden we terug naar Schellinkhout uiteraard met onderweg de nodige Head Dips en eskimorollen. Bij het surfstrandje waren ongeveer 50 surfers bezig dus was het een beetje slalommen om aan de kant te komen.

Fixeren van de sleeplijn aan een haak

2008-08-14T14:25:00.012+02:00

Een veel voorkomend probleem. De sleeplijn bevindt zich niet op de juiste plek in de karabijnhaak. Bij aankoppelen vervelend en bij afkoppelen soms een groot probleem. Ik zelf heb bijna een keer mijn haak verspeeld door dit euvel. Tijdens het zeekamp kreeg ik een tip die ik graag deel. Een simpel stukje fietsband lost het probleem op.

Neem een stukje fietsband van ongeveer 1.5 á 2 cm.
Steek de haak door het stukje fietsband.
Steek nu de haak door het oog van de sleeplijn.

Pak nu een kant van het stukje fietsband.
Twist het en steek nog een keer de haak door de fietsband.

Schuif de lijn nu op tot de plek waar deze moet blijven zitten.

Eenvoudig maar zeer werkzaam.

Aanpassen van een sleeplijn

2008-08-12T14:45:00.013+02:00

Na een tijdje met een normale sleeplijn te hebben gesleept wilde ik graag een deksleeplijn. Minder belasting voor je rug is wel het grootste voordeel.

Valley verkoopt een deckmounted townline welke bestaat uit een robuuste zak, 14 meter lijn ( inclusief schokkoord ) een haak en drijver. Het geheel wordt op het dek vast gemaakt door middel van meegeleverd klitteband. In eerste instantie lijkt dit fantastisch, echter is het zo dat de kracht van klitteband af neemt als het nat wordt. Daarnaast is het geheel absoluut niet bestand tegen de branding. Meerdere malen had ik al meegemaakt dat ik uit de branding kwam met de zak naast mijn boot, de lijn nog vast in de towningcleat, dat gelukkig nog wel.

Op het zeekamp besloot ik om het geheel om te bouwen, mede door het deelnemen aan een workshop slepen welke gegeven werd door Axel schoevers. Daarnaast kon ik ook inspiratie op doen bij medekanovaarders. Dat is nog een voordeel van zeekampen.

Ik heb er voor gekozen om de oorspronkelijke lijn te combineren met de karabijnhaak van mijn Palm Pro Townline ( dit was oorspronkelijk een band welke ik al had vervangen voor een touw ) welke beter is. Wel heb ik van de haak de inkeeping weg gehaald door te vijlen, omdat je hier makelijk achter blijft haken met de deklijnen bij haast en moeilijke omstandigheden om aan en af te koppelen( de praktijk van een sleepsituatie dus ). Ook de drijver heb ik weggelaten omdat deze in de weg zit wanneer een tandemsleep gemaakt dient te worden.

De zak van Valley gebruik ik niet meer. Deze is vervangen door een (waterdichte) zak/tas van 5 Ltr ( puur vanwege de robuustheid hier van) . Hier heb ik een messingring in gemaakt en berg ik de lijn in op. De zak wordt op het achterdek gelegd onder het dekelastiek. Bij een sleep grijp ik de zak en kan de lijn er makkelijk uit halen.

Zeekamp geslaagd !

2008-08-11T09:09:00.005+02:00

Het zeekamp is weer voorbij. Een zeer geslaagde week mag ik wel zeggen, daarover straks meer. Helaas konden we door de wind niet elke dag het zilt op. We hebben zelfs een rustdag gehad vanwege de kans op onweersbuien. Toch is er weer veel geleerd, leuk gevaren en veel plezier beleefd. De camping heeft vele malen zoveel water te verduren gehad dat we bijna tochten konden varen van de tent naar de kantine.

Gedurende de week werden er ook nog diverse examens afgenomen. Nico heeft het brevet Zeevaardigheid Extra behaald. Een hele eer mag ik wel zeggen en verdiend, want ik heb Nico vele avonden uitgevloerd op de camping meegemaakt. Zelf heb ik het brevet Zeevaardigheid behaald, samen met nog vele andere leden van kanovereniging Ossa. Al met al zeer geslaagd dus.

Nog even over het brevet Zeevaardigheid. Vaak wordt mij gevraagd of ik nu waarde hecht aan het brevet. Mijn antwoord daar op is altijd stellig nee. Dat vraagt om een toelichting. Het brevet zelf zegt mij niets. Het geeft een nivo aan waarop je zit, maar dat is vaak ook zelf in te schatten. Je moet het brevet waardig zijn. Nu ZV behalen en vier jaar lang niet varen laat mij het ZV brevet houden, maar de waardigheid wordt misschien wel hard minder. Vrijheid in je boot voelen is belangrijk. Blijven varen en technieken oefenen is ook zeer belangrijk. Dat is wat ik ook wil blijven doen en wellicht in de toekomst nog een brevet halen, als ik voel dat ik ook dat nivo waardig ben.

Dit alles is echter allemaal ondergeschikt aan het varen en plezier houden in deze mooie hobby, want het moet wel leuk blijven.

Een week op zeekamp

2008-08-01T16:23:00.001+02:00

Vanaf morgen is weer het jaarlijkse zeekamp van PeddelPraat. Op dit zeekamp is de mogelijkheid om opgeleid te worden voor ZV of ZVE en daar, mits de omstandigheden goed zijn, examen te doen. Al met al een week met veel varen, navigeren, reddingen en theorie. En natuurlijk staat het samenzijn en het samen varen voorop. We staan met een vast basiskamp in Anna Paulowna van waaruit we vetrekken met de kajaks op de auto naar de Noordzee, Waddenzee of IJsselmeer.

Oostmahorn - Bartlehiem

2008-07-15T21:29:00.006+02:00

Lang en smal.

Dag 7
Vaartijd: 06.00 uur
Afstand etappe: 18,3 Nm
Totale afstand: 99,5 Nm (184 km)
Weerbericht: enkele wolkenvelden, noordoost 2-4 Bft

Zaterdag 4 juli. Ik heb goed geslapen. Het heeft bijna de hele nacht geregend maar bij het opstaan is het droog. Kan ik niet zeggen van de tent, het grondzeil lekt en de onderkant van mijn slaapmatje is nat. Hopelijk dat de zon zo meteen zijn werk doet zodat de boel droog ingepakt kan worden. Om 10.00 uur vertrekken we, met pijn in het hart, richting Leeuwarden. We koersen 170 graden om het Dokkumerdiep op te zoeken. Rond de Senneroog groeien veel waterplanten, om wat af te snijden varen we er doorheen. Enorme karpers, die liggen te zonnen, schieten verschrikt weg. Er zijn veel bootjes op het water, en iedereen steekt vriendelijk zijn of haar hand op. Het Lauwersmeer gebied is eigenlijk een natuur en stilte gebied, maar om de paar minuten komt er met donderend geraas een militair vliegtuig over die de rust danig verstoord. Op het Dokkumerdiep komt er een jacht naast ons varen, veelvuldig worden we gefotografeerd, en om de paar tellen wordt de snelheid medegedeeld. Ja, we weten het wel, we varen tussen de 4,5 en 5 Nm. Bij de Dokkumer Nieuwe Zeilen raken we onze snelheidsmeter even kwijt. Na de sluis volgen we het Dokkummer Grootdiep.Tot aan Dokkum is er niet zoveel te zien vanaf het water, er staat veel riet langs de kanten en de oevers zijn vaak te hoog om er overheen te kijken. Ook de sfeer op het binnenwater is niet te vergelijken met die van de zee. Natuurlijk is het drukker op het binnenwater, maar in tegenstelling tot de weidsheid, ruimte en rust op het wad, heerst hier de drang om snel ergens naar toe te moeten, maar dan wel op een vriendelijke handopstekende manier.
Nog voor Dokkum ergens bij ’t Heech, zoeken we een lunchplek. Kunnen we eindelijk even verder kijken, en wat denk je, gras en koeien. Er valt ook niet veel anders te verwachten in Friesland. De stop was ook noodzaak voor een paar van ons, geen wc in de buurt, dan maar wild.
Varen in een stedelijk gebied heeft zo zijn bekoringen. Dokkum laat zich van de mooiste kant zien, prachtige pandjes en leuke terrasjes wisselen elkaar af. Een donkere lucht doet verwoede pogingen een paar druppels te laten vallen maar dat zet niet door zodat de broeierige warmte door een rol verdrongen moet worden. Uit het niets introduceert Ruud de CHD ofwel Complete Head Dip. Als dit geen topper wordt.

In het prachtige plaatsje Birdaard komen we onder de hoede van een statige molen de eerste camping tegen. We vinden het nog te vroeg om te stoppen. Er vindt contact met het thuisfront plaats en Jolanda geeft een telefoonnummer door van een slaapplaats in Bartlehiem. Rob draait het nummer aan, er is contact, een norse stem zegt dat er een camping is maar dat hij nu geen tijd heeft. We varen door. Na nog een korte pauze op een weiland breekt de laatste etappe aan. Het beroemde dorp Bartlehiem komt in zicht. Natuurlijk even plaatjes schieten bij het fameuze bruggetje. Schuin tegenover dit wereldberoemde keerpunt in de “Elf Steden Tocht” ligt het eindpunt van onze trip. Moeten we dit vieren of bewenen, in ieder geval, tot vermaak van de campinggasten, is het rollen en uitstappen.
Voor de laatste keer zetten we onze tenten op. Het is een schilderachtige plek aan de
Dokkumer Ee. Onder een strak blauwe hemel met een warme zon worden de laatste noodrantsoenen klaar gemaakt en opgegeten. Ik verbaas me er weer over dat mensen zoiets goors in een zakje kunnen stoppen, voedzaam is het wel. Welterusten.

Waddenexpeditie op film :-)

2008-07-15T19:29:00.004+02:00

We hebben onze filmbeelden gemonteerd en er een filmpje van gemaakt. Zo heb je een idee van de sfeer en mooie momenten die we hadden tijdens onze waddenexpeditie (op het vasteland omdat de camera niet waterdicht was).

Schiermonnikoog - Oostmahorn

2008-07-14T21:53:00.007+02:00

Van zout naar zoet.

Dag 6
Vaartijd: 02.30 uur
Afstand etappe: 6,5 Nm
Totale afstand: 81,2 Nm
Weerbericht: eerst zon, later op de dag regen, noordoost 2-4 Bft

Donderdag 3 juli. Er heeft geen haan gekraaid dus worden we pas om 07.00 uur wakker. Er is een flauw zonnetje tussen de grote wolkencomplexen die het zwerk sieren, hopelijk kunnen we de tent droog inpakken. Zo rond 09.30 verlaten we ons plekje om in 13 minuten naar de haven te lopen. Met het neopreen half aan, blijkt dit toch nog een warm klusje te zijn. Het streven om 10.00 uur het ruime sop te kiezen, halen we. Ik meld ons, voor de laatste keer aan, bij de Verkeerspost Schiermonnikoog. Met een vreemd gevoel laten we het laatste eiland van onze tocht achter ons. Ook het weer is van slag, het is broeierig, dan kunnen we de overkant zien dan weer niet. Uit de haven koersen we 170 graden om de staken te volgen. We steken het Brakzand over, bij de BZ11 ligt een groot schip van Rijkswaterstaat om de tonnen te reinigen.

Ook dit klusje moet gebeuren. Op een afstand wordt er gezwaaid en wij varen verder. Volgens de berichten van de Verkeerspost is het hoogwater 45 minuten eerder dan wij verwacht hadden. Zo zie je dat de situatie ter plekke anders kan zijn dan de papieren vermelden. Voor ons heeft dit nu geen consequenties, maar soms maken dit soort veranderingen wel degelijk uit. Na de BZ15 varen we 180 graden. De weinige stroom die er nog staat neemt ons keurig mee naar de haven van Lauwersoog. Voor de sluis is al een kleine queue, we sluiten achter aan. De rij wordt steeds langer. Hé jullie daar, we kijken op. Zijn jullie die drie kajakers. We zijn met zijn drieën. Een kleine zeilboot komt langszij. De schipper meldt dat hij ons al een paar dagen via de marifoon volgt. En zo babbelen we er rustig op los. Vooraan in de rij wordt iemand ongeduldig en doet een oproep aan de sluiswachter. Een krakende stem schalt nu via een luidspreker over het water, de wachttijd zal ongeveer 50 minuten zijn omdat eerst de veerboot moet binnenlopen. Dit geeft ons de tijd om achter de dukdalven verkoeling te zoeken en te rollen tevens moet dit als afscheid van het zoute water dienen. Applaus klinkt.

Dan is de tijd daar, de grote deuren zwaaien open en de sluis vaart leeg. Dan zijn wij aan de beurt, als laatste sluiten we aan. Soepel sluiten de deuren aanéén. Snel zakt het water 2,5 meter. De eerste schepen varen naar buiten, een sterke tegenstroom die het zoute water moet beletten het meer in te stromen, maakt het lastig om uit de sluis te varen. Daar ligt het Lauwersmeer, voor ons bekent terrein. Nu is het nog 30 minuten varen naar Oostmahorn. Ook hier in de haven is een botenhelling en dat geeft ons een prachtige mogelijkheid alle spullen te ontzilten.
We vragen aan de beheerder of er nog plek is voor 3 tentjes, er wordt diep gefronst. Jullie moet maar even kijken of er nog plek is, wij begrijpen de reactie van de man niet helemaal want er staat niemand en er is plek te over.

Gaan we eerst de tent opzetten of wat eten. De keuze valt. De tenten worden opgezet. Donkere luchten hebben het waterige zonnetje verdrongen, voorzichtig valt er een enkele spat, maar weldra is er geen houden meer aan en gaan de hemelsluizen open en blijft het tot diep in de nacht regenen.

Ameland - Schiermonnikoog

2008-07-12T17:44:00.005+02:00

Onder het oog van Schier.

Dag 5
Vaartijd: 05.30 uur
Afstand etappe: 17,4 Nm
Totale afstand: 74,7 Nm
Weerbericht: zon, noord oost 2 – 3 Bft
Golfhoogte Noordzee 50-60 cm

Woensdag 2 juli. Gelukkig mogen we weer vroeg op. Om 05.00 uur kraait de haan. Eigenlijk was is al om 04.00 uur wakker, stil heb ik me bezig gehouden met allerlei klusjes. We zeulen de zware kajaks het duin weer af en zitten om 07.00 uur klaar in de boten. De zee is nogal hobbelig, we varen een behoorlijk stuk uit de kust richting Schiermonnikoog. Het duurt vanaf het Badpaviljoen toch nog 8 Nm aleer we het eiland achter ons laten. Er liggen op respectievelijk 3,5 en 6 Nm, 2 torenhoge boorplatvormen in zee. De 2 wrakken die voor de kust moeten liggen hebben we helaas gemist. Het schiet lekker op naar schier met een snelheid die tussen de 4,5 en de 5 Nm ligt. Op de kop van het eiland nemen we een korte drijfpauze. Ik neem de gelegeheid ten baat om de Zeeverkeerspost Schiermonnikoog op de hoogte te brengen van onze bedoelingen.
We blijven 90 graden varen en na verloop van tijd is er een duidelijk branding te horen. Dat moet de branding op “Het Rif” zijn. Eigenlijk mag je niet op “Het Rif” komen, maar we zijn aan een sanitaire stop en een kop koffie toe. We zetten nu koers naar de WG13 om vervolgens op de kardinale west aan te sturen. Een vissersschip kom in volle vaart op ons aan lopen. Via de marifoon, geeft hij aan de verkeerspost door dat hij 3 kajakers in beeld heeft. Rob heeft dit niet mee gekregen en kijkt onrustig om zich heen. Ach wat kan ons gebeuren. Hooguit dat we op de visafslag van Lauweroog belanden. Op het moment dat we Rob gerust willen stellen, verlegt de schipper de koers. Het wordt dus geen visafslag. Het schip gaf door dat we ergens op de Kuipersplaat ronddoolden. Ruud geeft via de marifoon door dat we bij de kardinale west zijn en wat onze koers is. Opnieuw gaan we 90 graden varen. We zitten wat krap in de tijd en de ebstroom begint al te lopen. De wind is bijna weggevallen en de lucht doet dreigend en broeierig aan. We ronden “Het Rif”op de kop van Schiermonnikoog om over het ondiepe water van de Siege wal af te snijden. Af en toe schraapt de paddel over de bodem, het wordt tijd om de staken op te zoeken waar het water dieper is en waar we een verfrissende rol kunnen maken. Soms denk ik wel eens dat Ruud liever met zijn hoofd onder water vaart dan recht op, maar nu is een verkoelende rol zeker geen overbodige luxe. Tegen de stroom in maken we niet zo veel vaart meer. De laatste loodjes wegen het zwaarst.
Achterin de haven is een botenhelling en eenvoudig kunnen we de kajak’s aan land brengen. De wielen gaan eronder en lopen maar. Het dorp is niet ver maar aangezien de temperatuur onaangenaam hoog is opgelopen, stoppen we bij de snackbar voor een hapje en een drankje, toevallig er tegenover is de VVV die natuurlijk dicht is. Op de vraag in de snackbar waar er een camping is, sturen ze ons naar een plek waar we niet heen willen. Op aanvraag bij het thuisfront komen erachter dat er een prachtige plek bij een boer is, niet ver van de haven. Al een paar dagen zie ik een vreemde bobbel in de band van mijn kanokar verschijnen. Het ziet er niet goed uit, maar hij doet het nog. Na een korte wandeling zijn we op de plaats van bestemming. De zon brand ongenadig en de berichten staan naar onweer. We zoeken een beschutte plek voor het kampement.
Dan klinkt er een doffe plof. De band? Ja hoor door de warmte is hij van de velg gesprongen. Snel laat ik de band leeglopen en onhandig probeer ik de band weer om de velg te krijgen, gesis klink. Dus nu is hij echt stuk. Dat wordt shoppen.
Achteraf is het met het weer meegevallen, geen onweer en een paar mm water.

West Terschelling - Ameland

2008-07-10T20:30:00.011+02:00

Ameland net iets te ver?

Dag 4
Vaartijd: 06.30 uur
Afstand etappe: 22,8 Nm
Totale afstand: 57,3 Nm
Weerbericht: zon, noord oost 2 – 4 Bft
Golfhoogte Noordzee 50 cm

Dinsdag 1 juli. Had ik nu maar niets gezegd over uitslapen. Vandaag wordt het een lange dag, we moeten op tijd op het water zitten. Volgens mij gaat de wekker om 05.00 uur, het kan ook iets eerder zijn geweest, soms wil je het ook niet weten. Het ritueel gaat weer van start met dien verstande dat we wat ruimte in de boot beginnen te eten.
We verlaten ons gezellige kampeerplekje en in een klein kwartiertje lopen we naar het strandje waar we in gaan stappen. Het is een prachtige zonnige windstille ochtend. Dit is wat ik zo mooi vind aan vroeg opstaan. De rust, meeuwen die in de verte aan het bekvechten zijn, het langzaam ontluikende land.

We hebben een beetje getwijfeld over de volgen route. We kunnen over het wad varen vlak langs de kust of de geul opzoeken en zoveel mogelijk gebruik maken van de stroming. Het marifoonweerbericht doet ons besluiten om de geul op te zoeken. We zijn eigenlijk aan de late kant en we moeten op tijd op het wantij zijn bij de O50. De tijd tik door en het is inmiddels 07.15 uur alvorens we scheep gaan. Vanaf de kust koersen we 130 graden om bij de O6 uit te komen hiervandaan volgen we de Oosterom. Veel stroomvoordeel is er niet en de opstekende noord oosten wind speelt ons parten. Het water wordt iets onstuimiger. Na Oosterend begint de 5,5 Nm grote leegte van het eiland. Wat er nu gebeurt vind ik een prachtig fenomeen bij het kajakken. Niemand zegt iets, de rust wordt niet verstoord, het hoofd raakt leeg en zonder aan iets te denken als in een trans vaar je door.
Toch is er altijd een spelbreker, en zo ook nu. De blaas raakt vol en de maag leeg. Het is tijd voor een sanitaire stop. Het gekke is dat we er alle drie last van hebben. Drie plonzen, drie zuchten van verlichting. We hebben proefondervindelijk ervaren dat het verstandig is om regelmatig te drinken en te eten, ook als je geen dorst of honger hebt. De 2 liter water is nu dan ook bijna elke dag op en als tussendoortje ben ik B’TWEEN van Hero erg gaan waarderen, niet te zoet en een lekkere bite voor energie. De ebstroom begint te lopen en de snelheid loop iets op. We koersen oostelijk van de plaat langs en volgen de boeien BB12 tot en met de BB26. Er ligt een kudde zeehonden op de plaat die we ruim passeren, maar toch gaan de koppen nieuwsgierig omhoog en plonst de één na de ander in zee. Binnen 5 minuten zijn we omringt door een kudde spelende zeehonden. Op de kop van Ameland staat een sterke stroom die ons in een rap tempo de noordzee op wil duwen. Voordat we dat toestaan gaan we eerst nog even aan land voor een soepje en wat brood.
Na de lunch is de zee aardig vlak, maar op een goed moment krijgt de aantrekkende wind vat op het water en worden de golven hoger. Tegen wind, flinke golven, en nog
5 Nm te gaan, het wordt afzien. Op de kop van Ameland waren daar de badgasten die voor wat afleiding zorgden, maar nu is het strand leeg, en traag trekt het landschap aan ons voorbij. Heel, heel in de verte is het strandpaviljoen te zien en uiterst traag komt het naderbij. Pakken we deze strandafgang of gaan we naar de plaats die in de GPS als waypoint staat aangegeven.

We zetten door en na nog een kwartier spitten staan we op het strand,moe maar voldaan. Rob neemt het initiatief om bij het duin op te klimmen en te kijken of camping Duinoord daar toevallig ligt. De duim gaat omhoog, de wielen kunnen eronder en even later beklimmen we het duin. Bovenop ligt stro en riet, zodat rijden snel mogelijk wordt. Ook hier worden we zeer vriendelijk ontvangen en hoeven we geen borg te betalen.

Snel zetten we de tent op, spoelen we de spullen uit en hangen die in de straffe wind te drogen. En dan is het tijd voor een biertje.

Oost Vlieland - West Terschelling

2008-07-08T21:28:00.010+02:00

Knus op de Cnosse

Dag 3
Vaartijd: 01.43 uur
Afstand etappe: 7,3 Nm
Totale afstand: 34,5 Nm
Weerbericht: zon, west zuidwesten wind 4-5 Bft
Golfhoogte Gronden van Stortemelk 80 cm

Maandag 30 juni. Super, het is een uitslaapdag. Zoals gewoonlijk ben ik vroeg op. Lekker relaxed ontbijten en op het gemak het tentje schoonmaken en in pakken. Dat schoonmaken is geen luxe na de regen en de stormachtige wind van de vorige dag. De supermarkt op de camping is open dus kunnen we ook onze voorraden weer wat aanvullen.
De strandafgang naar de Noordzeekust op de camping Stortemelk is beroemd en berucht om zijn steilheid. Ik heb reeds het ongenoegen gehad ermee kennis te maken voor Rob en Ruud het fenomeen nieuw. In de loop van de ochtend lopen we even een rondje om te ervaren wat de klim en het losse zand doet met je ademhaling en je beenspieren. Na de lunch maken we aanstalten voor de grote afdaling.

Met een sjorband om de achtersteven tillen we met twee man en één de voorpunt. De zware boten worden in een rap tempo het duin afgezeuld. Gelukkig is er nog even tijd om op adem te komen. Die tijd gebruikt Rob om in vol ornaat een koele duik in het zilte nat te nemen. We hebben veel bekijks op het strand, ik weet eigenlijk niet of de belangstelling voor de kajaks is of voor Rob die een zeehond probeert te imiteren.
Wat gaat de tijd toch snel als het gezellig is. We willen om 15.15 uur op het water zitten het wordt nog opschieten. Natuurlijk melden we ons aan op kanaal 2 bij de verkeerscentrale Brandaris en telefonisch bij de kustwacht. Het melden bij de kustwachtritueel blijven we herhalen iedere etappe, en wordt zeer gewaardeerd. Dan is het tijd voor vertrek.
Op het strand staat een flinke dumpgolf nog voor ik het spatzeil dicht heb lig ik alweer dwars op het strand, gelukkig hebben mijn compagnons hetzelfde probleem binnen een paar tellen staan we weer op het strand. Een nieuwe poging wordt ondernomen, een flinke sloot water stroomt in de kuip snel sluit ik af en vaar de zee op. Het is Ruud ook gelukt het ruime sop te kiezen alleen Rob ligt nog op het strand. Even is er twijfel of we hem moeten helpen maar dan komt ook hij los en kunnen we richting de SM6 varen. Al snel blijkt die koers te oostelijk door de sterke stroming dreigen we aan de Vlieland kant het wad op te stromen dus gaan we 345 graden varen om zo naar Terschelling te traverseren. Voor de kust bij de Noordsvaarder moeten we een ondiepte oversteken om in het Schuitengat te komen. Wild schuimend slaan de golven stuk op de richel. Het is even een plekje zoeken om erdoor te komen. Ik zie een gaatje en koers er naar toe. Twee zeehonden die op die plek liggen te doezelen schrikken van mijn komst op mijn beurt krijg ik hartkloppingen van de twee vleesmassa’s voor de boeg van mijn boot. Eenmaal in het Schuitengat is het water redelijk rustig. Bij het Groene strand staat voldoende water zodat we aannemen dat op het wad voorbij de haven voldoende water staat om aan land te kunnen. Uit respect voor de snelle Tiger die op het punt staat de haven te verlaten wachten we even met het passeren van het havenhoofd. Vervolgens is het simpel en volgen we de lange lage dam die de jachthaven moet beschermen tegen de golfslag. Op dit moment is Ruud scherp. Op de kaart staan twee boeien, een gele en een rode halverwege de golfbreker. Na goed turen ontwaren we een stroomrafeling in het water. Net nog onder water ligt een basaltdam tussen de gele en de rode waarschuwingstekens. Op een eenvoudige wijze zou je hier lek kunnen varen.
Net voorbij het monument ligt ons strandje.

We gaan aan land en dan op weg naar de Cnosse alwaar we uiterst vriendelijk worden ontvangen. Men hanteert hier een uiterst billijk kajakkerstarief. Het is er heerlijk rustig met een veldje voor ons alleen.

Cocksdorp - Oost-Vlieland

2008-07-08T16:56:00.009+02:00

Ruig uit op Stortemelk?

Dag 2
Vaartijd: 3 uur
Afstand etappe: 11,7 Nm
Totale afstand: 27,2 Nm
Weerbericht: zon, zuidwesten wind 4-5 Bft mogelijk 6 Bft

Zondag 29 juni. Lekker geslapen. Het is even een lastig om mijn eerste ontbijt uit de punt van de kajak te vissen het is even hengelen en tel later heb ik beet en kan ik genieten van houdbare Yoghurt met crusli. Het is relaxed vandaag we vertrekken pas om 11.30 uur. De routine van het inpakken begint er lekker in te komen en snel is er van ons kampement niets meer te zien. We nemen afscheid van Jolanda die nog een lange fietstocht tegen wind voor de boeg heeft. Om 11.00 uur staan we onder een strak blauwe hemel op het strand. De windverwachting in de weerberichten houden het steeds op 4-5 mogelijk 6 Bft. Reëel meet Ruud hoog op het duin nu al 5-6 met een uitschieter naar 7 Bft opnieuw zuidwest.
In de verte komen er 2 kajakkers aan die recht op ons aan koersen. Het blijken Sjaak en Hartger te zijn die op de Vliehors overnacht hebben. De begroetingen zijn hartelijk en het is goed de beide mannen weer eens te spreken. Het wordt tijd om te vertrekken in de luwte van Texel is de zee erg kalm er loopt een flinke stroom en in een rap tempo varen we langs de Vliehors de snelheden lopen op van 6,5 tot 7 Nm. We volgen de staken tot het Keteldiep en lopen dan vast. Volgens de planning zouden we hier een paar uur moeten wachten. Het is zo rond 13.30 uur dus tijd voor de lunch. Thermosfles uit de boot lekker net een soepje gemaakt komt het water alweer zo hoog dat je de kajak zo’n 150 meter moet verslepen om weer droog te zitten.

Nu is dat verslepen niet zo erg als die boot niet zo zwaar was. Na een paar keer ben ik het verslepen zat en ga demonstratief in mijn boot zitten en wacht af wat er komen gaat. Na 10 tot 15 minuten drijf ik en wordt door de stroom mee genomen. Snel worden Rob en Ruud kleine stipjes aan de einder. Op een goed moment, ter hoogte van het Posthuis, heb ik een halve meter water onder de kiel staan en besluit ik Ruud via kanaal 15 van de marifoon op te roepen. De stipjes komen in beweging en in een rap tempo worden hun contouren duidelijker.
Na een korte scheiding zijn we weer herenigd. Het water wordt duidelijk dieper de wind trekt aan en de golven worden hoger. Ongeveer bij de VS26 is het echt onstuimig te noemen vooral omdat de kentering nog niet geweest is en de wind tegen de stroom in blaast worden de golven hoog, regelmatig worden we in een surf mee getrokken. Af en toe als het achterstevenroer niet voldoende is, breken we uit koers, dus moeten we een flinke onderlinge afstand houden. Soms lijkt het of er iemand met een lepel in een soepkom zit te roeren en komen de golven van alle kanten. Op een goed moment wordt de achterkant opgetild en duikt de punt in een golf ik zit tot mijn middel in het water. Het is een aparte ervaring.
Als we ter hoogte van het dorp varen komt de veerboot in zicht, we wachten hem even af en binnen een paar minuten vleit de boot tegen de kade. We hebben nu ruim baan om door te varen naar de veilige luwte van de haven. Het blijkt toch nog even lastig te zijn om de havenmond niet voorbij de schieten. Linksachter blijkt er een goede plek om uit te stappen. Hetzelfde ritueel met de boten en de karretjes vindt plaats. Het is ongeveer 2 km lopen naar camping Stortemelk. Het is al redelijk druk maar we mogen nog kiezen waar we gaan staan. De keuze valt niet op het jongerenveldje waar al enige kenmerken van het uitgaansleven zichtbaar zijn. Wij zijn niet van plan ruig uit te gaan. Op een klein plekje is het snel de tent opzetten. Het weer wordt duidelijk minder en de stormachtige wind rukt aan onze tentjes. Donkere wolken pakken zich samen en een felle slagregen maakt het er niet beter op.

Den Helder - Cocksdorp

2008-07-07T20:46:00.013+02:00

Onder het wakend oog van Eierland

dag 1
Vaartijd: 04:37 uur
Afstand deze etappe: 15,5 Nm
Weerbericht: licht bewolkt, zuidwesten wind 4-5 Bft

Zaterdag 28 juni. Eindelijk is het zover.De spullen zijn gecontroleerd en gepakt we gaan Rob ophalen en wachten in Heerhugowaard op Ruud. Gezamenlijk rijden we naar Den Helder. Achter hotel Lands End aan de kop van het Havenplein is bij eb een klein strandje. Boven op de dijk laden we de auto’s uit en het passen en meten kan beginnen. Het inpakschema zit goed in mijn hoofd. De zware metalen spullen achterin kleding en voeding voorin. Om kwart voor twaalf staan we alle drie klaar voor vertrek. Snel wordt er nog een bolletje weg gewerkt. Via de marifoon kanaal 62 meld ik ons aan bij de verkeerscentrale Den Helder en krijg te horen dat de veerboot de Dokter Wagemaker ieder moment kan binnenlopen en dat het verstandig is het vertrek even uit te stellen.
Via de telefoon meld Ruud ons aan bij de kustwacht.
De weerberichten melden dat we een zuidwestelijke wind kunnen verwachten van 4 aantrekkend naar 5 Bft later op de dag. Een straffe wind is reeds nu voelbaar en volgens de windmeter zijn er af en toe uitschieters naar 6 bft.
Inmiddels is de Dokter Wagemaker binnengelopen en we maken ons op het ruime sop te kiezen. Het is nu 12.18 uur en van het strandje is niet veel meer over. Rob offert zich op en stap tot zijn middel de zee in om de kajaks die we hem aanreiken vast te houden zodat ze niet op de basaltblokken slaan en te voorkomen dat de tocht eindigt alvorens die begonnen is.
Aanvankelijk was het plan om naar de M1 te varen en zo, snel te kruisen met de veerdienst maar aangezien er maar 1 boot vaart en die net is binnengekomen zetten we koers uit van 30 graden. We maken een goede snelheid met de wind in de rug en de stroom mee. Met een snelheid tussen de 5 en de 6,5 Nm passeren we de T8.
Even voorbij Oudeschild pauzeren we op het surfstrandje het is 13.40 uur als we zouden doorvaren zijn we veel te vroeg op het wantij. Twee lieftallige dames voorzien ons van cappuccino en een gevulde koek, uit de wind in de zon is het goed toeven. Toch zijn we wat onrustig en op één of andere manier kunnen we de rust om te wachten niet opbrengen. Hoogwater Harlingen is om 17.04 uur van het surfstrand naar het wantij is 1 uur varen en we moeten daar 1 uur voor hoogwater zijn. Het is zo simpel maar toch zitten we om 14.40 uur alweer in de boot de harde wind in de rug en de stroom mee. We zijn dus te vroeg op het wantij. De rust en de zin om te wachten is er nog steeds niet, het wordt dus tegen de stroom in varen. Na de VC4 volgen we nog een paar staken en koersen dan 350 graden om net langs het verboden gebied de “Vlakte van Kerken” te varen. In de verte doemt een huis op. Een huis op het wad? De verstedelijking neemt bizarre vormen aan. Als we dichterbij komen wordt het duidelijk. Hoog op poten staat een soort hut naar onze mening is het een observatiepost.
Na ruim 2 Nm komen we bij de staken die ons naar De Cocksdorp voeren. Nog steeds hebben we niet veel stroom mee en de wind is vlak west geworden dus blijft het stevig doorscheppen. In de verte doemen de gele boeien van de RG Vriendschap op. Het wordt nu even zoeken waar we precies aan land moeten. Gelukkig herkent Rob Jolanda, zijn vriendin die ons als een ware zeemansvrouw in een felgekleurde rode jas staat op te wachten. Om 17.15 uur zit de eerste etappe erop. Het is nu de kano’s op de kar het duin opzeulen. De Robbenjager wordt onze eerste overnachtingplaats. Stoer waakt vuurtoren Eierland als wij de ogen sluiten voor een welverdiende rust.

Terug op het vaste land

2008-07-07T17:15:00.004+02:00

De Waddenexpeditie is geslaagd! Het is nog even afkicken na een week op zee geleefd te hebben:-)
We zijn alle foto's en filmpjes aan het verzamelen en zullen die snel plaatsen. Ook komt er per expeditiedag een verslag op deze weblog. Op de expeditiepagina van onze website zeekajakkers.nl schrijven we ook over onze voeding en andere ervaringen die van belang zijn voor een volgende expeditie. De originele navigatieplanning zal ik ook daar neerzetten.
Houd dus de weblog en de website in de gaten als je meer wilt weten over de expeditie.

Bescherming van de lak op het dek

2008-06-26T23:25:00.009+02:00

Vandaag bezig geweest om eindelijk mijn dek eens te beschermen tegen het schuiven van de peddels. Misschien ken je dat probleem. Ik heb een Nigel Dennis Kayak waarbij ik de reservepeddels op het achterdek heb liggen. Iedere keer bij het onder de elastieken schuiven heb je kans op krassen. Dit had ik opgelost door een lelijk stuk Ductape te plakken. Nu zag ik bij een boot van Axel Schoevers dé oplossing. Dit doe je met doorzichtig raamfolie. Hieronder een stappenplan:

Stap 1: Ga naar een bouwmarkt en koop raamfolie (heb je met allerlei figuurtjes en moet wel plakfolie zijn)
Stap 2: haal de elastieken los op de plek waar je het wilt hebben en pak een krant
Stap 3: Leg de krant op het dek en teken af hoe je vorm wilt hebben (om de luiken heen)

Stap 4: Knip de krant op maat net zolang totdat de vorm goed is

Stap 5: leg de krant op het raamfolie (op de bovenkant) en teken de vorm op de folie en pas deze ook nog op de kajak totdat je tevreden bent

Stap 6: pak een teil met zeepsop en smeer flink veel sop op de plek waar de folie komt

Stap 7: leg de folie op het sop en schuif totdat die goed ligt. Druk de sop onder de folie vandaan van het midden uit naar buiten. Hier heb je speciale rubberen strijkers voor maar kan ook met de handen of een doek. De bobbels kan je gemakkelijk wegwrijven.

Al met al ben je ongeveer een klein uurtje bezig. Laat nog wel even de folie drogen. Door de folie ziet het dek er evengoed netjes uit. Suc6. Als iemand nog andere ideeén heeft, laat het dan even weten in de comments.

De Waddentocht

2008-06-19T21:42:00.006+02:00

HET IDEE
Wanneer het idee voor een waddentocht is ontstaan is niet precies bekend. Het moet ergens in 2007 zijn geweest aan het eind van een avondje op het kanaal varen en spelen. Het spelen zoals we dat noemen is het doen van oefeningen, reddingen en eskimoteren.
In ieder geval was het idee opeens daar. En wie lanceerde het nu. Waarschijnlijk Ruud, wiens creatieve geest borrelt van ideeën. In eerste instantie was het plan om met z’n tweeën de tocht te ondernemen maar als snel werd ook Rob enthousiast van de verhalen en zo completeert hij het team. De datum wordt vastgesteld. Het wordt de week van 28 juni tot en met 4 juli 2008.

DE VOORBEREIDING
Vanaf het moment van het idee is de voorbereiding reeds begonnen. Natuurlijk veel varen, voor het eerst de winter door, in ieder geval zolang het water vloeibaar is. Aan het eind van elke tocht moest er gerold worden de koudst gemeten watertemperatuur hierbij was 5 graden.
De winterperiode ben ik ook weer aan het studeren geslagen en heb het basiscertificaat marifonie gehaald. Toch een veilig idee om goed te kunnen communiceren.

Natuurlijk is er de nodige aandacht voor het materiaal en kleding.
We maakten alle drie afzonderlijk een planning die we op woensdagavond 10 juni naast elkaar legden. De planningen lopen niet ver uiteen nadat we de kaarten nog eens goed bestudeerd hebben komen we tot 1 plan. Nu is het de komende weken passen en meten om alles goed aan boord te kunnen krijgen. Ik heb al eerder meerdaagse tochten gevaren en loop steeds tegen het probleem aan teveel te willen meenemen.
Je kunt alles nog zo goed regelen maar 1 ding heb je niet in de hand en dat is het weer. Zijn de weersomstandigheden niet goed dan blazen we de tocht af. Voor ons staat veiligheid en plezier altijd voorop.

Rondje Bol

2008-06-16T08:04:00.007+02:00

( klik hier voor de foto's van deze tocht )

Als je jezelf dan hebt opgegeven voor een tocht met Peddelpraat, in dit geval een rondje om de Bol, dan hou je automatisch gedurende de week met spanning het weer in de gaten. Dat weer bestond uit een krachtige westenwind, niet bepaald gunstig voor deze tocht. Vrijdagavond werd er dan ook gemeld dat er mogelijk een alternatief gevaren zou gaan worden. Toch slaap ik de nacht voor de tocht slechter dan gebruikelijk. Noem het spanning, adrealine of een tikje nerveus. S'morgens blijkt het echter heerlijk weer. Een westenwind kracht 3 á 4 wordt gemeld. Het zonnetje schijnt. In Den helder is de tochtleiding even in overleg maar besloten wordt om toch de Bol te ronden, dat is toch wat we willen. Verteld wordt dat er best heftige golven zullen staan, dat er wel eens iemand uit de boot kan spoelen, maar dat diegene er dan gewoon weer in geholpen wordt. Een lekkere relaxte instelling lijkt mij zo. Toch ben ik benieuwd wat komen gaat, het zal grensverleggend worden, dat is duidelijk. Tot de Bol is het allemaal gematigd maar dan verschijnen de witte brekers. Er door heen varende blijkt het echter allemaal goed te doen en het is genieten met de golven van twee meter hoog.

Zo gaat het langs de noordzijde verder. Opeens is er overleg tussen de tochtleiders en ze kijken richting een brekerveld. We zullen koers moeten verleggen om langs de westzijde te gaan varen en dat betekent door het brekerveld heen. Eén voor één en geef elkaar de ruimte is de opdracht. De leiders blijven achter. Ik ga als één van de laatste er door heen en het lijkt allemaal rustig te verlopen. Tot het moment dat een golf achter me breekt, me haaks op de golf zet en een bongo slide het vervolg is. Dat blijft altijd een aparte belevenis en je begrijpt dan weer waarom het bongo slide heet, het bonkt ja. Het schiet echter ook op en zo zit ik snel achter de brekers. Even moet er nog iemand in de boot geholpen worden door de leiders en dan is het tijd om pauze te nemen op de Bol. Daar doe je dit toch voor. De zeehonden komen al snel kijken, de zon schijnt kortom heerlijk genieten van dit stuk natuur. Op zee bouwt er zich echter ook een onweersfront op en dat is minder. De terugweg gaat dan ook zo dicht mogelijk langs de Bol en via een korte oversteek naar het vaste land. Dit alles om bij onweer snel aan de kant te kunnen komen. Tijdens de oversteek naar het vaste land komen we nog twee kajakkers tegen welke naar de Bol op weg zijn. Eén van hen zit in zijn blote bovenlichaam in de kajak, de rest is slechts gissen. 'Ideale uitrusting heren' wordt hen nog medegedeeld. Dit is toch niet hoe het hoort. Het zal meestal wel goed gaan, maar aan die ene keer dat het fout gaat moet je even niet denken. Zo warm is de zee niet. Door de Helsdeur gaan we verder. De haven laat nog even op zich wachten als er een marineschip vertrekt. De haven wordt voor korte tijd afgesloten. We wachten geduldig en na wat natte oefeningen is het weer tijd om op huis aan te gaan. Het was inderdaad grensverleggend maar vooral genieten. Van de Bol en van de extreme van moeder natuur. De onweer is niet uitgebarsten

Rondje Noorderhaaks

2008-06-09T22:35:00.004+02:00

De laatste dagen is het goed zomerweer met weinig wind uit oost noordoostelijke richting. Voor zondag 8 juni hebben we diverse opties om een tocht te varen.
Omdat de weersomstandig heden zo gunstig zijn besluiten we een rondje Noorderhaaks te gaan varen.
Een mail gaat uit en de reacties komen los. Maar het blijkt dan mensen het maar druk hebben en op korte termijn is het moeilijk plannen. Zo staan we dus met 3 man om 10.00 uur in Huisduinen. Het strandje bij Nogal Wiedus is onze opstap plaats. Het is prachtig weer, de zon staat hoog aan het zwerk en er staat een windje van 2 a 3 Bft.
Voor ons staat nog een groep kajakkers op het strandje die naar Oudeschild varen. Ze hebben geluk want de vloedstroom loop nog flink.
Ruud meldt ons aan op kanaal 62 van de verkeerscentrale Den Helder. De ervaring leert dat dit erg op prijs word gesteld, gelijk krijg je informatie toegespeeld over het scheepvaartverkeer en natuurlijk ieder uur het weerbericht.
Omdat we besloten hebben onze tocht rechtsom te gaan varen werkt de stroom nu niet in ons voordeel het voordeel pakken we op de terugtocht.
We gaan te water en koersen 260 graden en als alles goed gaat komen we ten zuiden van de S10 uit, vlak langs de Razende Bol hebben we dan weer stroom mee.
De oversteek gaat zeer voorspoedig en varen we tussen de 4 en 5 Nm. Al snel varen we ten westen van het eiland en vanaf een ruime afstand ontwaren we een grote groep zeehonden die lui en lodderig in de zon liggen de bakken. Om ze niet te storen nemen we flink veel afstand, maar wij blijken een leuk verzetje in hun blijkbaar saaie bestaan en al snel worden we speels door tientallen nieuwsgierige ogen bespied. Plotseling duikt er één vlak voor de boot van Ruud op lachend vraag ik me af wie er nu van wie verschiet. Dit is zo prachtig om te zien dus laten we ons zonder enige beweging rustig op de stroom voortdrijven.
Op de noordwest kant komt een enkele roller aanzetten en moet je even scherp blijven om niet om te gaan. Vorig jaar heb ik deze tocht ook al eens gevaren in mijn herinnering waren de contouren van het eiland heel anders, blijkbaar hebben de herfst en winterstormen de vorm drastisch veranderd.
Na het verboden gebied gaan we even aan land om wat te eten en het blijk dat we nog steeds gezelschap hebben een aantal zeehonden zijn lekker mee gezwommen.

Na volop te hebben genoten van de rust de ruimte en het ruisen van de branding kiezen we weer het ruime sop.
Via het Molengat ronden we de kop om vervolgens koers 120 graden te gaan varen. De planning is om ten noorden van de S11 uit te komen. De ebstroom loopt inmiddels flink, dit blijk vooral als we vlak bij de kust buiten de vaargeul volop aan het scullen en rollen slaan. Het is even opletten om niet onze aanmeerplaats voorbij te drijven. 14.30 uur zetten we weer voet aan land. Onder het genot van een ijsje gesponsord door Bart is het heerlijk nagenieten met een prachtig uitzicht over het water. Thuis wacht weer de klus van het ontzilten van je uitrusting en het spoelen van je kajak, maar ja dat hoort er nu eenmaal bij.

Even een bakkie halen.

2008-06-08T19:52:00.002+02:00

Even een bakkie halen, is een uitspraak in het West Fries als men ergens een kop koffie gaat drinken.
We wilden een korte tocht varen op zoutwater en dus besloten we om op zondag 1 juni naar Hargen aan zee te rijden. Het belooft een soort combi tocht te worden, wandelen en varen. De wielen onder de kajak en dan een hele tippel van de parkeerplaats af (helaas niet gratis maar € 3.50 tot s’avonds 19.00 uur) naar de strandafgang. Zolang het pad verhard is, is de wandeling geen probleem maar in het losse zand wordt het een ander verhaal. Met 2 man slepen we kajak voor kajak naar de vloedlijn. Dit is topsport, we zijn moe nog voor we begonnen zijn. Het weer is goed, lichte bewolking tempert de zon en met een windje van een 3 bft oost noord oost staat er geen branding. We gaan te water en varen een behoorlijk stuk uit de kust om de strekdammen die hier veelvuldig liggen te vermijden. Met de vloedstroom mee schieten we lekker op en na de kerf in Schoorl gaan we dichter onder de kust varen vanaf hier tot aan Bergen zijn er geen strekdammen meer. De deining die hier op de kust aankomt zorgt nu voor leuke brekers. Niet erg hoog maar wel met een behoorlijke kracht. Af en toe wordt er een Bongo-slide gemaakt en ook het surfen tot vlak aan het strand lukt goed. Eenmaal in Bergen is het tijd voor een bakkie met wat erbij. Ik ga niet in detail maar het smaakte geweldig. De terug tocht verloopt al even voorspoedig. Nu met de ebstroom mee. Leuke brekers en mooie surf golven. De zeehond die ons op de heen weg gezelschap hield heeft een maatje opgezocht en begeleiden ons tot aan de plek waar de strekdammen weer beginnen. Er ligt veel schuim op het water en door het schuim heen is er een algenbrei zichtbaar. Dit nodigt niet uit om de gaan rollen aan het eind van de tocht het kost enige moeite maar we doen het dan ook maar niet. Natuurlijk volgt het losse zand en de wandeling naar de parkeerplaats. We zijn een paar uurtjes lekker bezig geweest. Om de tocht wat langer te maken kun je ook naar Egmond varen, er zijn voldoende plekken voor een natje en een droogje.

Website zeekajakkers.nl online

2008-06-06T09:52:00.004+02:00

Leuk nieuws, onze nieuwe website is online www.zeekajakkers.nl. We zijn de website nu aan het vullen met veel informatie, onze expedities, een online agenda, tests en veel meer. Deze weblog zal ook worden geintegreerd binnen de website. Overigens blijft dit adres ook gewoon bestaan. Mocht iemand nog ideeën hebben voor onze website dan vind je op de pagina contact onze emailadressen, we horen graag van je. Ook kan je ideeën in de comments zetten van dit item.

Project kniebuis

2008-05-19T20:41:00.010+02:00

Met het groeien van de kajakervaringen groeit ook gestaag de uitrusting mee, en wanneer je op grootwater gaat varen groeit eigenlijk alles naar de regels van zeevaardigheid. Daar horen ook lichtsignalen bij in de vorm van pijlen en stakels. Twee parachutepijlen en een handstakel vonden enige tijd plek in een waterdichte zak, opgeborgen in het rugcompartiment van mijn zwemvest. Dit is echter toch wel nadelig. Het is zwaar en neemt de ruimte in waar ook nog een waterzak plek moet vinden ( en in mijn geval ook nog Nico signalen ). Zo kwam ik op het idee om een kniebuis te gaan maken. Na wat denkwerk heb ik een kniebuis gemaakt van pvc buis met een diameter van 110. Hier kan je een einddop voor vinden en een schroefdop. Het geheel werd gemonteerd met muurbeugels en met epoxy tegen het bovendek verlijmd. De muurbeugels zijn echter van plastic en veel plastic hecht niet voldoende met epoxy. Na een aantal tochten liet de buis dan ook los.

Nieuwe ideeën ontstonden om de buis vast de maken door middel van bouten door het bovendek. Hier ben ik echter niet gecharmeerd van en dus bedacht ik om een buis te maken van epoxy met glasmat. De oude buis werd als mal gebruikt. Magnetronfolie verhinderde dat de mal aan de oude buis hecht.

Vier lagen glasmat met epoxy maakte de mal sterk genoeg en toch licht. De matten werden overlappend neergelegd en ook in de beide richtingen ( lengte en breedte, of dit nodig is betwijfel ik echter want glasmat is al gevlochten ). De mal is open aan de voorkant en achterkant, dus het water kan goed weg komen. Nadat de mal klaar was heb ik met een ijzerzaag de zijkanten netjes afgezaagd, evenals het begin en einde van de buis. Na het nodige schuurwerk kon de mal in de boot gelamineerd worden. Hier is ook weer 10 cm glasmat voor gebruikt met epoxy. Van deze 10 cm werd de helft tegen het dek gelamineerd en de andere helft tegen de kniebuis. Als laatste heb ik wat zwarte spuitlak gebruikt om de binnenkant een kleurtje te geven.

Kniebuizen worden soms ook gebruikt om (extra) steun te hebben, bij eskimoteren maar ook bij scullen en de hoge steun. Op zich zou dit met deze buis, mits groter uitgevoerd, moeten kunnen. Tijdens het maken van de buis merk je dat alles nog behoorlijk bewegelijk is, maar na het bevestigen aan het bovendek is het een solide geheel. In mijn geval was dit echter niet nodig omdat mijn knieën prima steun kunnen vinden tegen het dek en mijn zitje is opgevuld voor prima heupcontact.

Als laatste heb ik twee gaatjes geboord aan de opening van de buis en een touwtje gemonteerd welke van een oude kaarthouder af kwam. Ik kan de lengte van het touw stellen. Een ander idee is om een elastiek te monteren. Het enigste doel is dat de waterdichte zakken er niet uit kunnen spoelen.

Hier een beknopt werkschema;

- Maak een mal, eventueel van een pvc buis maar denk bijvoorbeeld ook aan piepschuim of iets dergelijks.

- Pas de mal in de boot. Kijk of het je niet hindert met instappen en dergelijke. Verander eventueel nog de afmetingen. Bedenk ook goed hoeveel ruimte je in de buis wilt hebben voor opslag.

- Wikkel de mal in folie of gebruik een andere tussenlaag waardoor de mal te verwijderen is.

- Knip de glasmat van te voren (ruim) op maat en maak epoxy aan. Draag tijdens het verwerken van epoxy handschoenen.

- Smeer de mal in met epoxy, leg daarover de glasmatten, tamponeer alles aan en breng nog een laag epoxy aan. Ook is het mogelijk om de mat van te voren in te weken. Dit heb ik zelf gedaan omdat de mal een buis was en het einde van de matten dus naar beneden hing. Breng eventueel nog een tweede laag mat aan maar bedenk dat te veel epoxy alleen maar zal zakken. Zelf heb ik colloidal silica aan de epoxy toegevoegd om deze stijver te maken ( denk bij deze toevoeging aan het gebruiken van iets meer harder dan de normale verhouding ( de epoxy en toevoeging die ik gebruik zijn van West System ).

- Herhaal het aanbrengen van de glasmat en epxoy tot de gewenste dikte is behaald.

- Zaag en schuur de mal ( denk aan een mondkap ) en lamineer hem tegen het bovendek van de boot.

Voor Pampus op Pampus

2008-05-04T20:12:00.003+02:00

(foto's zijn hier te bekijken)

De opgave lijst blijft steken op 17 deelnemers. We hebben een tocht op stapel staan voor kano vereniging OSSA uit Heerhugowaard. Ik zelf ben ook lid van deze vereniging, en de groep grootwater vaarders wordt door de sterke verhalen, steeds groter. Dus staat er op zondag 27 april een flinke groep deelnemers klaar om te vertrekken naar de vluchthaven van De Nes bij het eiland Marken.
De windverwachting is in de ochtend 3-4 bft zuid –zuidoost na 14.00 uur aantrekkend tot 5 bft zuid -zuidoost. Na een korte breefing gaan we te water en zetten koers 190. Er is redelijk veel scheepvaart verkeer, voor al veel pleziervaart. We houden de groep redelijk bij elkaar om beter gezien te worden. We gebruiken de marifoon voor een goede communicatie en kunnen de voorste tot rust manen als de groep uit elkaar dreigt te vallen. Bij de boei P3 wordt gewacht om als een homogene groep de vaargeul over te steken het ritueel herhaalt zich bij de IJM 19.
Pampus komt snel in zicht, we ronden het eiland aan de oost zijde en landen één voor één op het piepkleine strandje.
Nog voor de laatste boot uit het water is komt een toezichthouder vertellen dat we maar even € 7.25 dienen te betalen later zwakt dit af en moeten alleen degene die daadwerkelijk het oude fort gaan bezoeken dit bedrag voldoen met het beding dat de gene die het fort niet ingaan het gras niet mogen verlaten. Zo liggen we dus met 5 man in de zon op Pampus, we hadden het fort al eens eerder bezichtigd.
De groep treft blijkbaar een enthousiaste gids wat pas na 14.00 uur kunnen we aanstalten maken voor de terugtocht. De wind is inderdaad toegenomen er is nu een enkele witte schuimkop op het water te zien. Soepel worden we gelanceerd en koersen we nu 10 graden.
Ook nu wordt er gewacht bij de vaargeul eerst bij de IJM 22 en later bij de P4. Dan komt er een oproep via kanaal 15 van de marifoon. Een kort maar krachtig “straks in veilig water oefening platvis”. We weten genoeg. In het zicht van De Nes wisselen de marifoon bezitters een blik van verstandhouding uit. Één voor één gaan we om. Een beetje paniek in de groep maar al snel word er tot actie over gegaan en in een rap tempo zitten we weer in de boot. De meeste hebben de koud water vrees nu over boord gezet en er wordt volop gerold, niet te lang het water is met 14 graden best nog fris. Op de kant is het snel droge kleren aantrekken de boten opladen en dan een afsluitend praatje. De totale afstand die we gevaren hebben is 16.9 km. De reddingen hebben nogal wat tijd opgeslokt dus laten we het beloofde biertje voor wat het is en keren huiswaarts.

Windje 6

2008-04-13T14:12:00.005+02:00

(bekijk hier de foto's)

Al enige tijd worden er voorbereidingen getroffen voor een tocht van Huisduin naar Texel om in de haven van het NIOS aan te meren en dan bij Denise koffie te drinken.
Alles is door Ria en José tot in de puntjes geregeld de koek is gekocht de koffie staat op tijd klaar het is dus allen wachten op het vertrek. In de laatste mail staat vermeldt dat het marifoon weerbericht van vrijdagavond 11 april, 20.00 uur bepalend is of de trip door gaat of niet. Door de dames is aangegeven dat bij een windkracht van 5 bft of meer de tocht wordt afgelast.
De weergoden zijn ons niet gunstig gezind. De voorspelling is zuid west 6 bft. De regels zijn hard, we varen niet op zee.
Het wordt nu druk met de telefoon want we willen toch varen en ervaren wat een krachtige wind op groot water met je doet. Al snel wordt in de besprekingen het IJselmeer genoemd.
Samen met Ruud bespreek ik de mogelijkheden. Ik vind dat er altijd een doel moet zijn. En zo komen we op De Kreupel, een vogelrustgebied, we gaan daar niet aan land omdat het niet voor publiek is opengesteld van daar uit naar Buurtjeshaven voor een korte pauze en dan terug naar Medemblik.
Een mail gaat uit en het is wachten tot zaterdag.
Om 12.00 uur staat een groep van 9 personen klaar om de boten op te laden en te vertrekken naar de Vooroever bij Medemblik om scheep te gaan.
Ruud heeft de begeleiding op zich genomen en in een korte briefing geeft hij aan wat de bedoeling is. Het wordt een uitdaging om bij deze wind de groep bij elkaar te houden.

In de kajakwereld wordt al enige tijd gesproken over het fenomeen droogpak in plaats van het bekende Neopreen. Rob heeft een pak te leen van Axel Schoevers en we zijn benieuwd wat de bevindingen zijn bij deze tocht. Op het eerste gezicht ziet het pak er robuust en toch soepel uit.

Rond 14.30 uur steken we van wal en varen een koers van 60 het is ongeveer 3,5 Nm naar De Kreupel. Al snel blijkt dat het een dikke 6 Bft is. De golven zijn hoog en bij sommige breekt de kop in een witte schuimkraag. Paul vaart schuin voor me, op het ene moment is hij goed te zien het volgende moment alleen zijn petje. De golfhoogte is volgens mij rond de 80 cm. We moeten onderling een ruime afstand bewaren om zo voldoende ruimte te hebben voor de surf. We varen erg snel iedereen zit goed in zijn of haar boot en af en toe hoor je een juich kreet als er iemand een lange surf pakt. Ook ik duik zo nu en dan steil van een golf af om met de punt van de kajak in de rug van een volgende golf te steken waarbij er massa’s buiswater in mijn gezicht spat. Het is heerlijk om zo met de golven te spelen. Na een uur varen zien we de zandplaat liggen. Om de rust van de vogels niet te verstoren besluiten we om op ruime afstand de koers te verleggen naar Buurtjes haven. We varen nu tussen de 205 en de 210. Dit is andere koek. De wind is in tegenspraak met de voorspelling niet afgenomen maar eerder toegenomen we kunnen niet recht tegen de wind in koersen en met deze zijwind blijkt het voor de groep niet mogelijk om bij elkaar te blijven.
Hans doet verwoede pogingen maar moet toch besluiten om recht tegen de wind in te varen om vervolgens weer af te vallen. Regelmatig kruist hij de groep. Piet dwingt Ria de juiste koers te houden. Bart, Paul en Rob blijven min of meer bij elkaar en ik blijf bij José in de buurt. Het is voor Ruud duidelijk dat een ieder, op Hans na, een maatje voor de veiligheid heeft. Na een paar uur noeste arbeid komt de pauze plek in zicht. Even lekker in de zon de spieren tot rust laten komen. Gelukkig leeft bij iedereen het gevoel dat het uiteen vallen van de groep onder deze omstandigheden niet gewenst is. Dit geeft veel stof tot nadenken.
Na deze welkome onderbreking varen we terug naar Medemblik. We blijven onder de kust varen om zo minder last van de golven en de wind te hebben. De laatste 2.3 Nm worden in rap tempo afgelegd. Ruud kan het weer niet laten om in het zicht van de haven een aanzet te geven om te rollen en even later is bijna iedereen aan het spelen.
Een maal op het droge ontstaat er een discussie over hoe je een groep onder zware omstandigheden bij elkaar kunt houden. Dit geeft aan dat we serieus met onze sport bezig zijn en dat geeft een goed gevoel.

De bevindingen van Rob met het droogpak zijn super en enthousiast vermeldt hij dat het soepel vaart en dat hij droog is gebleven. Ik ben bang dat er een investering zit aan te komen.

de route

Een oefenrondje

2008-04-07T13:19:00.019+02:00

(Bekijk hier de foto's...) met dank aan Axel Schoevers

Zaterdagmorgen dacht ik wel eens van mijn spierpijn af te zijn ( zie vorige tocht Grevelingen). Tot het moment waarop ik mijn uitrekte. Gelukkig staat er weinig wind. Een blik uit het raam leert me dat het inderdaad bijna niet waait, er wat mist hangt en dat het motregent. Onderweg naar Almere wordt het er met de regen niet beter op, de mist verdwijnt. Al snel verzamelt een groep kajakkers zich op het Zilverstrand in Almere. Allemaal bekende gezichten van Peddelpraat en geen van alle beginners. Dat laat ruimte om de plannen iets aan te passen. Omdat nog niet iedereen op Pampus is geweest gaat het onder de brug door langs de boeien eerst richting dit fort. De wind weet zowaar nog kleine golven te produceren, het deint, maar het is droog en de zon komt af en toe tevoorschijn.

Op Pampus mogen we in de ontvangstruimte koffie drinken, een uiterst vriendelijk gebaar. Aan tafel worden de verdere plannen gesmeed en het wordt een rondje om IJburg. Eerst met de golven mee richting het P.E.N eiland en langs de dijk verder. Later las ik op de kaart dat dit verboden gebied is. Uitzonderingen voor handvoortbewogen vaartuigen zag ik zo snel niet.

Op het IJsselmeer hadden we al het typerende grijs/groenige water, de zwarte luchten en achter ons de zon, maar ook gedonder en de bliksem. Vlak bij de A10-oost barst de regen los. We vinden iets verder nog een hippie-achtig cafe voor een laatste stop, waar het ook gelukkig is opgehouden met regenen.

Rondom vijf uur zetten we voet op het Zilverstrand van Almere. Bijna 31 km gevaren in een gemiddeld tempo van ruim 6,5 km/uur en dat is inclusief drijfpauze's. Een goed oefenrondje dus. Bart wilde nog eskimoteren, maar ik doe niet mee want ik zit er wel doorheen en vindt het zo wel koud genoeg. Ruud ontbreekt als motiverende factor. Het wordt dus droog uitstappen...

Grevelingen, rondje Hompelvoet

2008-03-30T11:58:00.005+02:00

(bekijk hier de foto's)

Vrijdagavond luisterend naar de windverwachting was de vraag of het nou wel of niet door ging. Een tocht op bij Stellendam was de bedoeling. De wind was 6-7 bft voor zaterdag en dat zou ietsje afnemen naar 5-6. De organisators van deze toch hadden een oplossing gevonden door in ieder geval de beginners af te bellen en de gevorderden naar Stellendam te laten komen. Bart, Rob, Nico en ik reden 's morgens om 07:30 weg van onze loods op weg naar Zeeland met toch wel een beetje spanning in het lijf. Eenmaal in de haven van Stellendam werd overlegd met ons allen. De wind was ondertussen een dikke 6 en zou 5-6 worden later op de dag.

Na enig overleg hebben we besloten om naar het Grevelingenmeer te gaan. Daar hadden we iets meer luwte en minder hoge golven was het idee. We starten vanaf de Kabbelaarsbank bij een mooie instap, de wind gierend om onze oren. Voor de wind, al surfend in vreemde stevige golven naar de archipel. Met een uur varen waren we op de eerste pauzeplek, heerlijk in de zon aan het eten. Schuurplekken aan de boot zijn nagenoeg niet te vermijden met al die kiezelstenen in het water.

Dan om de Hompelvoet heen, een driehoekig eiland. Het eerste gedeelte ging vrij goed, wel veel bijsturen en trimmen want de zijwind deed flink zijn best. Maar toen we eenmaal tegen de wind ingingen werd het zwaar. Zo'n 5 tot 6 kilometer tegen een straffe windkracht 6 inbeuken eist veel uithoudingsvermogen. We hebben ongeveer twee uur gedaan over dat stukje, erg afzien. En natuurlijk steeds nat worden van de golven die over de boeg heen rollen en klappen. Gelukkig kregen we nog een korte pauze in een haventje vlak voor het einde. Ook al waren we er bijna, die pauze was echt wel nodig.

Om 16:00 waren we weer bij de startplek, uiteraard nog even eskimoteren in de woelige golven, heerlijk. De watertemperatuur lag rond de 8 á 9 graden, het wordt weer wat warmer gelukkig.

Grotere kaart weergeven

Rondje Marken

2008-03-20T18:00:00.005+01:00

(Bekijk hier de foto's)
Zaterdagochtend 15 maart om 07:30 staan we al bij de loods om de kano's op te laden. Om 09:30 startte namelijk de jaarlijkse Peddelpraat-tocht rond Marken.

Aangekomen bij de vluchthaven van Marken zagen we een enorm wagenpark met kajaks. Wat een animo! helemaal top. Heel veel bekenden, zoveel zelfs dat ik lang niet iedereen kon spreken. Van de tochtleiding hoorden we dat we met 48 mensen waren. We vertrokken daarom ook in drie groepen.

De eerste pauze was bij Het Paard van Marken op het strandje. Een beetje fris nog want de ochtend startte tegen het vriespunt. Daarna naar Volendam waar we met 48 kajaks op het ministrandje parkeerden. We waren dé toeristische atrractie op dat moment. Tijdens de pauze brak de zon ook nog door en de wind ging liggen, wat een super dag. De kou was verdwenen.

Het stuk naar de haven van Marken voeren we met z'n allen tegelijk. dat moet er van de kant af geweldig uit hebben gezien. Ook om te varen tussen zoveel kajakkers is bijzonder. Na een korte break en wat groepsfoto's zijn we beland aan de andere kant van de dijk bij de vluchthaven. We konden het natuurlijk niet nalaten om toch om te rollen en de technieken te oefenen, brrrrr.

In deze tijd van het jaar moet je rekening houden met de kou en het koude water. Zorg dat de spullen op orde zijn en je niet voor verrassingen komt te staan. Langzamerhand begint het droogpak zijn intrede te doen in nederland. Je ziet ze steeds meer. Ik heb nog even wat gevraagd naar ervaringen en tot nu toe is iedereen enthousiast. Het pak ademt goed waardoor het lichaamsvocht naar buiten kan en dat jet niet uit je pak zweet wanneer het warm is. Het hele jaar door kan je het pak dragen. Als ik meer weet dan laat ik het weten. Mocht iemand bepaalde ervaringen hebben dan mag je dat in de comments zetten.

Winterkampeertocht rondje Heerhugowaard

2008-02-02T10:24:00.002+01:00

(bekijk hier de foto's)

Het idee ontstond in een kroeg waar we eind 2007 naar een uitvoering van onze zingende kajakker Nico keken. Zou het niet leuk zijn om eens in winterse omstandigheden een trektocht te maken, opperde ik. En het resultaat was dat we met 8 man/vrouw afgelopen 26 en 27 januari daadwerkelijk op pad gingen. We gingen van start voor een rondje om Heerhugowaard (37km).

Alle kampeerspullen mee in de kajak, inclusief kruiken:-) Er stond zo'n windkracht 6 en we moesten de eerste dag 25km varen waarvan een derde ongeveer tegenwind en de rest voor de wind. Voor een aantal van ons was een trektocht met volledige uitrusting voor het eerst wat extra spannend was. Afijn, wij de zwaar beladen kajaks al peddelend naar de eerste sluis brengen waar we moesten overdragen. Daar staat een prachtige eetgelegenheid waar we dan ook even soep hebben genuttigd met koffie (bedankt Hans!). Dat was een fijn moment om even van die gierende wind te ontsnappen.

Daarna het laatste stuk naar de camping via allerlei slingerdijkjes. Flink afgepeigerd kwamen we aan bij de camping. Toch wel heerlijk als het zo rustig is op een camping, er zijn weinig mensen die kamperen in de winter. Omdat er geen bladeren aan de bomen zitten blies de wind om onze tenten. Gelukkig had de campingeigenaar een soort kantine waar de kolenkachel al brandde.

Bart, onze meesterkok, had een gezamelijke pot eten bedacht, namelijk soto-ayam (rijstmaaltijd met kippensoep). Dit had hij thuis al voorbereid en ook José had al wat voorgekookt. Dat was een super maaltijd! Als klap op de vuurpijl had Ria d.W. gezorgd voor vlaai. Het kon dus niet op. Hans had zijn gitaar meegenomen en vele liederen. Met z'n allen zongen we uit volle borst mee. Om 01:00 deden we het licht uit.

Na een onstuimige, voor sommige toch ook frisse, nacht konden we genieten van een ontbijt dat werd verzorgd door Ria D. Wat een samenwerking. Met deze ondergrond konden we weer van start om de laatste etappe te volbrengen. Piet was de vorige avond bij ons weggegaan omdat hij naar een theater moest maar 's morgens kwam hij ons tegemoet varen. Gezamelijk vertrokken we naar Heerhugowaard. Het zonnetje kwam er bij en bij de sluis wachtte Nico ons ook nog op met zijn fototoestel en fiets. Al met al een super geslaagd weekend dat we zeker gaan herhalen.

Stramme Spieren, Alkmaardermeer

2008-01-02T18:08:00.002+01:00

(zie ook de foto's in ons foto album.)

In de loop van de herfst is het idee geopperd om ook in de winter regelmatig een tocht te varen, onder de naam “Stramme Spieren Tocht”. Zaterdag 29 december was het zover.
Het marifoon weerbericht is als volgt: de kust zuid, ruimend zuidwest 8 bft later afnemend 7 bft, IJselmeer zuid, ruimend zuidwest 7 later 5 tot 6. Buien zicht goed.
Om negen uur sta ik bij OSSA op de parkeerplaats in de straffe wind, volgens mij is de windvoorspelling goed en ik moet denken aan de openingstocht van een paar jaar geleden. Rondje Marken met een windkracht 7 tot 8, 15 minuten peddelen en geen centimeter vooruit komen, uiteindelijk stranden op de Rozen Werf . Ik wordt wakker geschud door de komst van de andere deelnemers. Wat waait het hé. Goed opgemerkt, had ik ook al gevoeld. Wat gaan we doen? Goeie vraag. We worden het snel eens om niet naar het IJselmeer te gaan. Toch zijn we voor een beetje uitdaging en kiezen voor het Alkmaarder meer. Bij het pondje van Akersloot is een mooie plek om te water te gaan. In de luwte vaart het prachtig. Bij na te warm met de dikke kleding die ik aan heb. Eenmaal op de open ruimte richting het De Nes denk ik er anders over. Flinke golven spatten op het voordek uiteen en het koude water spat in mijn gezicht. Later gemeten blijkt de watertemperatuur 5Co te zijn. De wollen muts die eerst overdreven leek is nu wel erg lekker. Het idee om binnen te pauzeren is aantrekkelijk en we zetten tegen wind koers naar de haven van Uitgeest. Na 3 kwartier scheppen ontdek ik onenigheid in de groep. De haven wil niet snel genoeg dichter bij komen. Een kort overleg vindt plaats en de koers wordt verlegd naar de Stierop om vervolgens via het kanaal naar
De Woude te varen. Schuin voor de wind loopt de snelheid flink op. Na een half uur zitten we in een verlaten restaurant aan de koffie met appelgebak.
De jassen worden over de verwarming gehangen om te drogen de weldadige warmte doet goed en het is even heerlijk rusten. Mooie liedjes duren niet lang, we moeten terug. Onder een flauw zonnetje wordt de terugweg besproken. Opnieuw via het kanaal of gaan we voor de uitdaging en steken we het Alkmaarder Meer recht over. We gaan voor de uitdaging en even later ploegen we tegen een korte steile golfslag en de stormachtige wind in. Ik besluit recht tegen de wind in te koersen hiermee zal ik veel te zuidelijk uitkomen maar dit lijkt me beter omdat ik niet zeker ben de kajak met zijwind op koers te kunnen houden en het gevaar te lopen aan lager wal te geraken. We denken er allemaal anders over en de groep valt uit elkaar.
Hans vaart nog veel zuidelijker dan ik, dat lijkt me geen probleem. Bart en Rob veel noordelijker dus meer in de gevarenzone. Ik proberen bij Rob en Bart in de buurt te komen om elkaar eventueel te helpen. Ik koers nu wat noordelijker, mijn eerste gedachte blijkt goed te zijn. De kajak is bijna niet meer op koers te houden, door constant boogslagen te gebruiken weet ik met grote moeite de zijwind te pareren. De vermoeidheid begint toe te slaan maar gelukkig komen we in de luwte van het De Nes en worden de wind en de golven wat minder. In de verte ligt de veilige haven. De groep komt weer bij elkaar en het laatste stuk kunnen we rustig uitvaren ervaringen over de gedragingen van de boot het effect van de golven en de wind worden besproken, stoere praat over de lengte van de tocht. (ik heb het thuis even nagemeten 8 Nm) De stramme spieren zullen nu wel stijf worden.

Eskimoteerlinks

2008-01-01T13:01:00.001+01:00

Na wat surfen op internet ontdek je toch steeds weer interessante links. Zo heeft Hans twee goede links ontdekt die uitleggen hoe je kan eskimoteren. Wellicht dat deze info toch weer wat hulp kan bieden bij het verbeteren en oefenen van de eskimorol.

Een uitgebreide uitleg met tekeningen er bij door De Batavier uit Nijmegen

Via een flash movie en uitleg allerlei technieken waaronder eskimoteren (Kayakpaddling.net)

Rondje Marken

2007-11-19T09:07:00.002+01:00

( Zie ook de foto's in ons fotoalbum.....)

Zaterdag 17 november. Dat is de datum die we een aantal weken geleden hadden vastgelegd voor onze Tocht der Tochten. En daar staan we dan, drie man en een vrouw, bij vluchthaven de Nes met een matig zonnetje, een windje ZW3 á 4 en een watertemperatuur, gemeten door Nico, van 5 graden. De auto’s hebben we net aan de andere kant van de dijk gezet, daar waar we hopen aan te komen. Waarom de Tocht der Tochten ? Twee jaar geleden probeerde ik, als mijn eerste grootwater tocht ( waar ook Nico en Ruud bij aanwezig waren ) georganiseerd door Peddelpraat, “Rondje Marken” te volbrengen. Het eindigde voor mij met een nat pak. Er stond toen uiteindelijk een ZW7 á 8. Ik ging met de bus naar de auto terug en Ruud en Nico probeerde, samen met de groep, varende terug bij de auto te komen, wat helaas ook niet lukte. Het rondje was daarmee nog niet gevaren en de wens bleef bestaan.

Voor de wind gaat het naar het Paard. Af en toe is er een surf te maken en met de zon in het gezicht is het al snel niet meer zo koud als dat het tijdens het inpakken van de kano’s aanvoelde. Achter ons bouwt zich een donkere lucht op en de wind lijkt iets aan te trekken. Het levert bij het Paard een mooi schouwspel op van de witte vuurtoren tegen de donkere lucht en het grijs/zwarte water van het IJsselmeer. Foto’s worden nog even gemaakt waarna de chocolademelk, koffie, brood, cake met slagroom en verhalen worden genoten in de beschutting van een schuurtje.

Mijn tenen, die voelen koud. De rest valt mee, maar de tenen zijn het grootste probleem. Met in- en uitstappen blijven mijn voeten niet helemaal droog en dat maakt ze koud. De volgende keer dus thermosokken aan of zo. Na de instap gaat het in een rechte lijn naar het einde van de strekdam. Hier, ergens op driekwart, ging het de vorige keer mis. Nu is het allemaal gematigd en is er niets dan plezier. We steken door naar Volendam en aan de bakboordzijde naast de haven vinden we een strandje. Het vlakbij gelegen café ziet geen bezwaar, ondanks ons outfit, om ons binnen te laten, terwijl mijn schoenen langzaam leeg lopen op de houten vloer. Tomatensoep schijnt hier een aanrader te zijn maar ik neem koffie.

Het laatste stuk gaat weer richting de dijk naar Marken, maar dan aan de andere kant van waar we vertrokken. Wederom varen wij in de zon, waar het om ons heen donker is van de wolken. Een groep vogels verplaatst zich als we langskomen en het gekletter van hun vleugels op het water is een bijzonder iets om mee te maken. Alsof er een propellervliegtuig over ons heen scheert. Langzamerhand komen de auto’s dichterbij en, na het testen van mijn nieuwe dek-sleeplijn op slachtoffer José, zie ik Ruud zich langzaam inpakken. Ik had laten vallen dat als Ruud ging eskimoteren, ik wel mee zou doen waarna Nico niet kon achterblijven. Aai, ik had het kunnen weten. Vijf graden water is voor Ruud een uitdaging, geen belemmering. Rondje links, rondje rechts en Ruud was klaar. Nico volgde dapper terwijl ik nog twijfelde. Wie echter A zegt draait zijn rondje en koud met veel hoofdpijn ga ik de kant op. Het rondje is gemaakt. Meerdere zelfs.

José, Nico en Ruud, bedankt voor deze leuke tocht !!!!!!

Zand in de Snert

2007-11-07T22:15:00.000+01:00

Voor zaterdag 3 november staat er een Peddel Praat tocht op de kalender. Ik heb me aangemeld, en voor half elf staat een groep bekenden te wachten voor de poort van de Marine Jachtclub Haven. Ron Zeeman is de tochtleider en houdt een korte inleiding van wat er komen gaat. Er zijn drie mogelijkheden oppert hij. Rondje Noorderhaaks, Huisduin-Noorderhaaks of naar Oudeschild. De mogelijkheden worden ter stemming gebracht. Rondje Noorderhaaks valt bij voorbaat af omdat deze keuze te veel tijd in beslag zou nemen. De keuze valt op Oudeschild voor de vorm stemt Bart voor de andere mogelijkheid.
We gaan door de poort en dan begint het bekende ritueel het inpakken van de kajak. 11 heren en 2 dames op lijn.
Het is rustig weer en de voorspelling is windkracht 3 tot 4 bft met opklaringen. De watertemperatuur is 13.5 oC al met al zijn de condities goed.
Laag water Den Helder is 07.36 uur het getij laat ons dus voldoende ruimte. De kajaks worden te water gelaten en dan is het wachten op 2 bevoorradingsschepen die op het punt staan de haven te verlaten. De jongens laat je graag voor gaan. Rond 11.30 uur steken we over naar de andere kant van de haven en volgen de groene boeienlijn tot de T9, koersen dan naar de kardinale boei GVS2 vanaf hier houden we De Hooge Berg als markant punt aan. Na 5 Nm lopen we onder een mild zonnetje de haven van Oudeschild binnen om bij de lage kanosteiger aan te leggen.
In de luwte van het toiletgebouw worden de branders opgesteld. Blikken snert worden open getrokken, pannen gevuld en opwarmen maar. Ron maakt roggebrood met spek en kaas en na een paar ogenblikken is het feestmaal gereed.

Rob heeft een enorme pan met worst uit zijn boot opgedoken. Voor eenieder is er een halve worst met brood. Wat is er mooier, een heerlijke zonnetje, een lekker temperatuurtje en goed eten met gezellige mensen. Koffie toe? Het kan ook te erg.
Het is tijd om nog even uit te buiken. Bart is een beetje ongeduldig en gaat een stukje wandelen. De vissersvloot ligt aan de kade. Bij het lossen van de vis is er wat bijvangt op de kade gevallen. Bart ziet wat liggen en even later komt hij zijn buit laten zien trots alsof hij hen zelf gevangen heeft. Zowaar een kleine haai.
Natuurlijk wel even met de vangst op de foto.

Drie uur is het tijd om terug te gaan. We varen net op de kentering maar met een windje in de rug schieten we toch goed op.
Met de haven in zicht zie ik Ron en Onno zich klaarmaken om te eskimoteren.
En dat bij 13,5 oC. Ik heb mijn neopreencap op. Eerst maar even scullen om aan de temperatuur te wennen. Ik voel een straal langs mijn rug lopen. Even een rilling en dan rollen. Het valt eigenkijk wel mee en even later is er een klein clubje aan het spelen. Na dit verfrissende avontuur wordt de tocht afgesloten. Rest me alleen nog de organisatie te bedanken.

Rondje Theodori (Kreta) 27 september

2007-10-18T21:43:00.000+02:00

We hebben een week vakantie met vrienden gepland op Kreta. De keuze valt op de week van 21 september tot en met 28 september. Dat wordt wandelen, tochtjes met de auto en als het kan, kajakken. Al direct na aankomst als we van het vliegveld langs de kustweg naar de plaats van bestemming rijden ziet de zee er aanlokkelijk uit. Er staat een stormachtige wind en het water beukt met kracht tegen de kust. Snel zijn we gesetteld in het plaatsje Agia Marina ongeveer acht kilometer van Hania. Via het internet weet ik dat er een bedrijfje moet zijn dat kajaks verhuurd.
Bij de eerste wandeling langs de kust ga ik meteen opzoek naar het verhuurbedrijf. Geen punt, het is aan het strand gesitueerd en je kunt het niet missen.
Kajak huren? Vandaag? Nee meneer er staat teveel wind en de onderstroom maakt het te gevaarlijk om je op zee te begeven.
Het was me al opgevallen dat de life guard, iedereen die een poging deed in het water te gaan, direct terug fluit.

Donderdag is de zee vlak genoeg om te varen.
We gaan wederom naar het verhuurbedrijf de vloot ligt uitgestald. Drie jet ski’s, een paar waterfietsen en sit on top kajaks. Het moet dan maar bij gebrek aan beter. We willen rond het eiland Theodori wat vlak voor de kust ligt varen. Als we informatie vragen met betrekking tot onze voorgenomen tocht kijken ze ons meewarig aan.
Er gaat toch een boot dan ga je toch niet met zo’n kajak.
We besluiten het zelf dan maar te gaan onderzoeken met voldoende dinkwater mee en bescherming tegen de zon. Er varen veel bootjes met toeristen rond dus lijkt het geen gevaarlijke onderneming. Binnen een half uur weten we het eiland, wat in zijn geheel een natuurpark is te bereiken. Er is een kleine haven waar vanuit een wandelpad begint. We varen dicht onder de steile rotskust, de hoge bergen lopen zonder strand direct het water in. De rotsen hebben prachtige kleuren in de diverse tinten roodbruin. Als je even niet peddelt, blijkt er een lichte stroming te staan die ons meteen terug laat drijven. Na drie kwartier stevig door peddelen komen we bij de punt van het eiland. Hier staat meer golfslag omdat we uit de beschutting van het eiland varen. Van de kust af was niet te zien dat er aan de achterkant nog een landtong de zee insteekt als we die moeten ronden zal dat nog veel tijd gaan nemen.

Het water is erg helder en er varen een paar motorboten met toeristen die door een glazen boden het onderwater leven kunnen bekijken. Er worden een aantal foto’s van ons gemaakt. Blijkbaar zijn er hier niet veel kajakers op zee. We varen dicht onder de rotsige kust en maken gebruik van de golfbeweging om sneller vooruit te komen. Langzaam maar zeker wordt het duidelijk dat de landtong een apart eiland is. Een nauwe doorgang bespaart ons veel tijd. Op een goed moment zie ik iets drijven wat op een plastic zak lijkt. Ik ga op onderzoek uit en kom tot de ontdekking dat het een enorme kwal is. Ik ben blij dat ik hem niet als zwemmer tegen kom.

Gracieus met langzame golfbewegingen beweegt het gevaarte door het water. Met een onderwater camera maak ik een paar foto’s. We zijn nu bij de doorgang gekomen en komen op een breed gedeelte van het eiland aan. De rotsen en een grot geven je de indruk dat je naar een kop zit te kijken.

We zijn nu op de terugweg en we moeten ons goed oriënteren om op de goede plek aan de kust uit te komen. Ik bedenk me dat ik op de heen weg meer achterom had moeten kijken.
Al met al is het een heerlijke middag geworden veel gezien en erg genoten. Een aanrader.

Marken - Pampus

2007-10-02T21:17:00.001+02:00

(De foto's zijn te zien in ons webalbum....)

Zondag een heerlijke tocht gevaren van Marken naar Pampus. Eigenlijk zouden we met Peddelpraat op stap naar Oudeschild maar dat ging op het laatste moment niet door. Dus hebben we besloten om met een eigen clubje op stap te gaan.

Met windkracht 3-4 uit het westen vetrokken we naar het fort op Pampus. Geen van ons was daar ooit aan wal geweest. Als je richting pampus vaart dan is het eiland niet te zien omdat die opgaat in de achtergrond. De wereld lijkt 2 dimensionaal doordat je geen lichtnuances ziet van kleine objecten. Het eiland is vrij klein en was daardoor pas vrij laat te zien. Maar dankzij een nauwkeurig uitgeplotte koers kwamen we precies op de goede plek.

Voldaan stapten we op het ieniemienie pietepeuterige strandje aldaar. Onze 6 kajaks konden maar net naast elkaar op de brandnetels liggen. Toevallig waren er die dag tv opnames voor het programma De slag om Pampus waarbij wij als kanoërs nog even gefilmd werden. Of we daadwerkelijk ook in het programma te zien zijn weten we niet. Na een korte lunch even betalen in de bar om daarna rond te lopen in het fort. De sfeer is prachtig als je daar in die gangen loopt. Het een en ander is te lezen op de website van Pampus.

Een kwartier later dan de bedoeling was zetten we koers naar Marken en wel naar het Paard van Marken de bekende vuurtoren. De tijd vloog voorbij en op het laatste moment hebben we toch maar besloten om terug te gaan naar de vluchthaven van Marken omdat het anders wel erg laat zou worden.

Al met al een heerlijke tocht met een cultureel uitstapje. Dat moeten we vaker doen!

Reddingsactie lege kajak

2007-10-01T10:18:00.001+02:00

Op de weblog van Hans Heupink staat een verhaal over het redden van een lege kajak die tijdens het brandingvaren er vandoor is gegaan. De kajakker stond op de kant te kijken hoe zijn splinternieuwe kajak wegdreef.

In het verhaal staat beschreven hoe de communicatie verliep met de reddingsdienst en hoe misverstanden snel ontstaan. Erg leerzaam.

Naar de weblog van Hans.............

Wit verven van onderschip kajak

2007-09-19T22:39:00.003+02:00

Een verfverslag van onze kajakmaat Rob Berbee........

Eind 2006 kocht ik, als tweede kayak, een Valley Quajariaq bij Arend Bloem. Omdat de voorraad beperkt was en de levertijd bij Valley, zeker toentertijd, lang was, heb ik toen gekozen voor een uitvoering met een carbon/kevlar onderschip. Deze uitvoering wordt dan geleverd met een mooie blanke gelcoat zodat de structuur van het carbon/kevlar goed opvalt. Bij de aankoop spraken Arend en ik al over een ontevreden klant welke veel witte krassen en sterren in de blanke gelcoat had, en dit als vrij rampzalig ervoer. Het weerhield mij niet van de aankoop, ik zou het wel zien. In 2007, na de nodige tochten en een zeekamp, zag mijn onderschip er ook nogal gehavend uit en besloot ik om eens inlichtingen te winnen bij Arend over een hoe je dit zou kunnen oplossen. Een nieuwe gelcoat laag is niet te doen en dus kreeg ik de tip mee om het onderschip te schilderen met een Mono-urethane ( één-component ) van Epifanes. Na enig onderzoek op de website bleek dit niet de meest geschikte verf. Het is voor boven de waterlijn en is slechts licht mechanisch belastbaar. De Poly-urethane ( twee-componenten ) leek mij beter en na overleg met Epifanes kwamen we tot de eindconclusie om deze verf te gebruiken. Als primer werd de Epoxy-primer aanbevolen.

Op naar de verfhandel dus en de dichtstbijzijnde voor mij is Bijvoet watersport. Helaas verkocht deze mij ook schuimrollers om de verf aan te brengen en nalezende op de site bleek dit niet goed. Een nylon- of vachtroller moest het worden. De bouwmarkt had vachtrollers. Later bleek dat de vachtrollers pluizen en te veel lucht in de verf te trekken, wat het sinaasappelhuid effect veroorzaakte. De eerste laag heb ik dan ook flink moeten schuren om dit effect er langzaam bij de volgende lagen wat uit te krijgen. De nieuwe rollers kwamen bij een winkel vandaan welke volop verf verkocht van Epifanes en deze rollers voldeden prima. De rollers moeten P.U mohair zijn omdat alleen die een mooi resultaat geven. Schilderen met een kwast levert misschien een mooier resultaat maar Poly-urethane verf is lastige verf om te schilderen, het is vrij dun en veroorzaakt dus gemakkelijk druipers.

Dan komt het moment dat je de gelcoat moet gaan schuren, het point-of-no-return mag je gerust zeggen want daarna is de ravage compleet. Om het werken aan de kayak makkelijker te maken had ik de voetensteunen verwijderd, evenals de scheg. Omgekeerd op twee schragen was het prettig werken. Voor het schilderen is het dan eerst afplakken van de band tussen het onder- en bovenschip. Een heel karwei, maar noodzakelijk. Zelf schilderde ik een klein stukje band mee zodat de lijn wat strakker werd. De primer wordt gemengd via volume, dus dat laat zich gemakkelijk doen. Twintig minuten na menging kan er begonnen worden met het schilderen. Als je dan klaar bent dan is het resultaat treurig, maar ja, dat heb je met een primer. De verf laat zich minder makkelijk mengen, want dit gaat op gewichtsverhouding. Een weegschaaltje ( grammenweger ) biedt uitkomst. Ik heb uiteindelijk tussen alle lagen de kayak nat geschuurd. De vier verflagen en de primer kon ik in vijf dagen schilderen, want de droogtijd is 24 uur.

Het eindresultaat mag er ( redelijkerwijs ) zijn maar daar was ik ook niet zo heel bang voor. Hoe houdt deze verf zich door de tijd heen ? Is het voldoende bestand tegen zoutwater ( ook Poly-urethane is voor boven de waterlijn maar kan 48 uur onder water ) en de mechanische invloeden als aanlanden op het strand en instappen bij dijklichamen of keien ? Dat zijn vragen die ik hier nog ter zijner tijd beantwoord.

Benodigdheden voor deze klus;

1 pot Epifanes Polyester ontvetter
1 pot Epifanes Epoxy-primer
2 potten Epifanes Poly-urethane – 22 kleuren beschikbaar
5 rollers P.U mohair ( in geval van 4 lagen verf en de primerlaag )
1 Beugel voor de rollers
2 rollen afplaktape
1 verfbakje
1 á 2 vellen schuurpapier watervast korrel 400
Weegschaal ( grammenweger )
Schragen of iets anders om de kayak ondersteboven op te kunnen laten rusten
Maskers tegen de zware verflucht
eventueel wat grondzeil

De totale kosten voor het schilderen van het onderschip van de kayak kost op deze manier rondom de 120,- Euro. Het opknappen van bestaande schilderwerk zal in de toekomst ongeveer een 32,- Euro kosten voor 1 pot Poly-urethane welke goed is voor twee lagen verf.

Het is wellicht ook een idee om een laag op te zetten met Poly-urethane en de boot af te werken met een mono-urethane omdat dit makkelijker verft. Poly-urethane laat de aanzetten sterk zien en is niet of nauwelijks te corrigeren in geval van druipers of overgeslagen ( niet dekkende ) gedeeltes.

De verf is verkregen bij Firma D. van Kalsbeek & Zn., Westerstraat 60, Enkhuizen, tel: 0228-312831

Een dealerlijst van de verf vind je op www.epifanes.nl

Weekend Lauwersmeer - Schiermonnikoog

2007-09-10T21:24:00.001+02:00

(Bekijk de foto's van dit weekend..)

We hadden het leuk in het hoofd maar dingen lopen soms anders dan gedacht. Het is leerzaam om je plannen aan te passen aan de omstandigheden en zodoende veel plezier te beleven aan het veilig uitoefenen van je hobby in ons geval het kajakken op groot water.

Wat was de bedoeling?

Met een kleine groep mensen een weekend te varen. Een dag op de Lauwersmeer langs de rand van het Nationaal Park en een dag oversteken naar Schiermonnikoog.

De start was goed op vrijdag 7 september vertrek ik met Ruud naar Oostmahorn om op een veldje in de Jachthaven Oostmahorn kamp op te slaan. Van alle gemakken voorzien en een restaurant in de buurt wat wil je nog meer.
Zaterdag druppelt de rest van de groep binnen en tegen 11.00 uur is iedereen vaar klaar. Het weer is op een enkele spat regen na goed, en de wind met een kracht 4 a 5 bft voegt net een extra dimensie toe. We steken van de jachthaven over naar de zuidelijke lob om via de Stroopersplaat zuidelijk te varen naar de Schildhoek. Het is een prachtig vogelrijk gebied.
Op een goed moment ontstaat er een discussie of die ene witte vogel nu een reiger is of een lepelaar. Volgens geraadpleegde experts blijken het reigers te zijn.
Op sommige plaatsen is het erg ondiep en schraapt je peddel zo nu en dan over de bodem en een paar meter verder blijkt het op de dieptemeter van Paul 3 meter diep te zijn. Langs de Blikplaat de Sennerplaat koersen we naar het Senneroog om in het haventje de benen even te strekken en te lunchen. Na een wel verdiende rust is het tegen de wind en de golven in werken. Hier houd ik van. Het water over je voordek en de spatten in je gezicht, heerlijk.
We onderbreken de terugtocht voor een bezoekje aan Esonstad. Een nieuw stadje met een
18 e eeuws karakter. Als we de haven uitvaren zien we een vloot tjalken die een wedstrijd aan het varen zijn, strak in de zeilen met opsparend boegwater, een enerverend schouwspel.
Bakboord uit en na 10 minuten varen we onze thuishaven voor dit weekend binnen.
De tochtlengte blijkt volgens de gps 18 km te bedragen dat is iets meer dan we verwacht hadden. Dan is het tijd voor een warme douche en gezellig napraten.
In de haven komen we een eenzame kajaker tegen. Ik kan alleen zijn voornaam nog herinneren, Hans. Hans is bezig met een rondje Nederland. Kajakers zijn toch bijzondere mensen. We nodigen hem uit om op zondag met ons mee te varen, hij neemt de uitnodiging graag aan zodat we op zondag met een man meer varen.

Tijdens het napraten worden de marifoon weerberichten voor de volgende dag beluisterd.
De berichten worden er niet beter op en dan met name we wind verwachting.

Zondag 9 september.
Vannacht is de wind aangetrokken tot een dikke 6 bft. Het ligt erg lekker in de warme slaapzak maar de plicht roept, we moeten varen.
Gezien de samenstelling van de groep en de weersvoorspelling is er maar één beslissing mogelijk, we moeten afzien van de oversteek naar Schiermonnikoog. Vandaag wordt het weer Lauwersmeer. Omdat we meer tijd hebben (we hoeven niet door de sluis en hebben niet te maken met het getij) kunnen we iets later vertrekken. Om tien uur staat iedereen te trappelen om te in te stappen. We koersen de haven uit naar de zuidelijke lob om vervolgens noord tegen de wind in te boxen. Dit is wederom geweldig, een trapje erger dan gisteren. We ronden De Rug om vervolgens de Robbenplaat te ronden. In de Noordergat haven zoeken we een plekje voor de lunch. We nemen even de tijd om naar de waddendijk te lopen en constateren dat we een goede beslissing genomen hebben. Er staan flinke schuimkoppen op zee. Het was een zware tocht geworden waarbij plezier en veiligheid in het geding waren gekomen.
We wilden op de terugtocht surfen maar omdat de wind iets meer naar het westen is omgegaan val dat niet mee. Toch loopt de snelheid flink op en al snel komt de thuishaven weer in zicht. Ruud is vandaag de tochtleider en al een paar keer hoorde ik hem over het uitvoeren van reddingen en het maken van rollen. Dit vooral in de golven. Hij kan het niet laten en al snel ligt de onderkant van zijn boot boven. We kunnen nu niet achterblijven, de jas dicht en rollen maar. José twijfelt nog, ze heeft de techniek nog maar pas onder controle. Door het enthousiasme van Ruud aangestoken wordt er een rol in gezet en met een brede grijns komt ze weer boven. Er klink applaus.
Na een tocht van 17km en een koele duik is het tijd om een warme douche op te zoeken.
Met dank aan een ieder die dit weekend tot een succes gemaakt heeft.

Brandingvaren 19 augustus 2007

2007-08-29T22:11:00.000+02:00

(bekijk de foto's van het brandingvaren ...)

Ik ben met Ruud 18 en 19 augustus Den Oever Noorderhaaks gaan varen dus de branding op de zondagavond was iets te veel van het goede. Tegen 15.00 uur zondag hadden we de tocht erop zitten. Tegen de avond komen de vaarkriebels alweer boven. Toch maar even naar het strand in Egmond, dit keer gaat de camera mee om de verrichtingen van de andere op de gevoelige plaat vast te leggen.
In de loop van de middag is de uit het zuiden staande wind gaan liggen. Er zijn dus geen goede branding condities. Als de groep niet gaat varen kunnen we in ieder geval een wandeling gaan maken. In tegenstelling tot wat ik vermoede, is er eenmaal bij zee aangekomen zowaar een tweede brandingslijn te onderscheiden met een redelijk hoge golf die tot aan de kust doorzet.
Voor de groep het ruime sop kiest is er eerst een korte instructie wat te doen als er een aanvaring dreigt en hoe er in en uitgevaren wordt.
Enthousiast gaat de groep in de boten en varen door de branding de zee op. Nog nooit heb ik zoveel mensen te gelijkertijd om zien gaan. Hier is dus iets aan de hand. Als de eerste zwemmend de kust bereiken komen te gelijkertijd de verhalen. De tweede branding blijkt behoorlijk hoog en zit er veel kracht in. Oefening baard kunst en al snel pakken er een paar een mooie surf . Ook de Bongo-slide met de lage steun wordt geoefend. Ik kan prachtige plaatjes schieten met een ondergaande zon op de achtergrond. Dan wordt mijn oog getrokken door Paul die vanuit zee een hoge golf pakt volop in de surf raakt en zijn boot perfect onder controle houdt. Stevenroer links snel overpakken naar rechts, prachtig om te zien, gelukkig staat mijn camera goed om een serie foto’s te maken en dit huzaren stukje vast te leggen voor het nageslacht.
Het weer is perfect, de zon kleurt de hemel rood dit is een prachtige avond om de varen en om plaatjes te schieten.

Den Over - Oudeschild - Bol (TKBN tocht)

2007-08-21T21:18:00.001+02:00

Jaja, wat een weekend. Ik heb er nu nog spierpijn van. Maar wel alle inspanningen waard!

Arie was zo aardig om de loggegevens toe te sturen

Het begon als weer een wisselvallige dag. De wind ZW wat een groot stuk ploeteren zou zijn. Het startpunt was de sluis bij Den Oever. We moesten geschut worden wat weleens een wachttijd van 1,5 uur zou kunnen zijn maar binnen een halfuur waren we al op het wad, een meevaller. Unaniem werd besloten dat ik als voorvaarder zou fungeren op de heenreis, met 10 mensen die mij dan braaf zouden volgen.

Bij de VG2 boei een korte pauze om te zien hoelaat het was en of we nog tijd hadden om naar Oudeschild te gaan. We waren als een speer vertrokken uit Den Oever en mede door de snelle schuttijd konden we nog wel een ommetje maken. Het doel werd een strandje ten noorden van Oudeschild bij een surfclub met verse koffie. Dit werd een knap staaltje navigatiewerk want we voeren niet langs boeien en hadden de stroming van de zijkant. De wind draaide al wat richting zuiden waardoor we enige tijd konden meesurfen op de golven naar het strandje. Na 23 kilometer en 3,5 uur varen zaten we aan de koffie.

Na de heerlijke uitstap kwam het laatste stuk, zo'n 15 kilometer varen tegen de wind in. Na een tijdje varen zwakte de wind wat af en konden we met knorrende magen in afwisselend water peddelen naar de hoge plek op Noorderhaaks waar Arie een waypoint had gezet (in zijn GPS).

Op het strand aangekomen werd het slepen met de loodzware kajaks om op het droge te komen. Maar dan heb je ook wat. Een prachtig uitzicht over de Noordzee, Den Helder en Texel. Een paar zeehonden die je met grote ogen aankijken. De tenten waren snel opgezet zodat we aan onze welverdiende maaltijd konden beginnen. Nico en ik hadden gezamelijk een culinair hoogstandje bedacht. Nico verzorgde de boerenkool en ik de worstjes die opgewarmd werden in een heerlijke vette jus.

's Avonds zaten we met de hele ploeg bij elkaar na te praten over de tocht en werd de overheerlijke overjarige zaanse kaas van Arie en Han rondgedeeld samen met bierworstjes en toastjes onder het genot van een glaasje wijn, wat een weelde. Aangezien de wekker rond 06:15 weer af zou gaan lagen we redelijk op tijd in bed, uiteraard eerst nog even rondkijken naar al die mooie lichtjes op het water.

En dan gaat de wekker want we moeten om 08:00 uur in de boot zitten willen we stroomvoordeel hebben. Even wat ontbijten, nog kort genieten van het uitzicht en dan alle tenten opruimen. Al dat zand dat schud ik er thuis wel weer uit. Ja, dat zand zit echt overal, zelfs in de slaapzak. Een enkeling had al zandvlooien in de tent zien rondspringen.

Precies om 08:00 uur waren we gereed om te vertrekken. Nu was Chris de voorvaarder. Na een oversteek van het Marsdiep waren we in veilig water zonder de grote schepen die we eerst moesten zien te ontwijken, wat gaan die dingen hard zeg. De wind was gedraaid naar ZO en daardoor hadden we nu continu tegenwind. In het begin was de stroom erg sterk zodat we soms 11 tot 12 km per uur gingen. Maar dat zwakte al snel weer af door de wind en de sterke getijdekromme. Bij opgaand water heb je maar heel even een sterke stroming.

Voor mij was de terugweg erg zwaar. De vermoeide dagen van de week ervoor begon zijn tol te eisen. Mijn spieren werden strammer en strammer. Doordat we steeds tegenwind hadden was er weinig variatie in het varen. Na wat klaagwerk over mijn conditie tegen Nico kreeg ik een enorme peptalk waardoor ik toch het eind wist te halen.

Een super tocht! Veel kilometers gemaakt, op zaterdag 38km en zondag 28km, waarbij op zaterdag het meest interessante water was.

Met dank aan alle supervaarders en Arie en Han.

Kijk voor alle foto's in het fotoalbum

TKBN opleidingstocht in de pen

2007-08-16T20:07:00.001+02:00

Druk in de weer met kaarten, stroomatlas en getijdetabellen hebben we ons gisteravond voorbereid op het tochtje Den Oever - Noorderhaaks wat a.s. weekend gevaren wordt. Dat wordt overnachten op de Bol.

Het interessante van deze tocht is dat we via Oudeschild gaan wat dus extra tijd kost waardoor we een vrij strak tijdsschema moeten aanhouden om niet tegen de stroom in te moeten varen. Rond 14:00 verwachten we op het Vissersgaatje te zitten en we moeten vóór 19:00 op de Bol zijn. We willen varen via het Vissergaatje, over het Vaarwater over de Bollen, oversteken op de Texelstroom om te belanden in Oudeschild. Daar hebben we ongeveer een halfuur om pauze te nemen om dan rond17:00 te beginnen aan het laatste stuk.

Als afsluiting van de dag zetten we de tenten neer op het eiland Noorderhaaks, ook wel de Bol genoemd. Geen gas, water en licht aanwezig dus alles is self supporting.

Een verslag volgt, als alles doorgaat, volgende week.

O, en dan hebben we als uitsmijter nog op zondagavond het brandingvaren met onze vereniging OSSA in Egmond aan Zee. Hopelijk kunnen de spiertjes dat nog hebben na twee dagen veel in de boot zitten.

Zeekamp 2007

2007-08-06T14:56:00.001+02:00

Wat een heerlijke peddelpraatweek was het. Van veel wind en regen tot weinig wind en prachtig weer. Alles zat er in. Onze locatie was Camping BKC in Anna Paulowna met perfecte accomedatie. In het begin van de week een lekkere wind en wat regen zo nu en dan. Op één nacht was het zelfs even 5 graden boven nul, brrr. Later werd dit steeds beter.

De tochten:
Dag 1: Den Helder - Noorderhaaks - Huisduinen - Den Helder <9nm,>
Dag 2: Den Helder - Den Oever - Den Helder <15nm,>
Dag 3: Brandingvaren in Egmond

Dag 4: Den Helder - Oudeschild (oefenstrandje vlak voor de IJzeren Kaap) <15nm,>
Dag 5: Rondje Noorderhaaks (vanaf Huisduinen) <

9Nm, nw2-4 bft>
Dag 6: Oefenen Kajak reddingstest op Noorderhaaks

Dag 7: Den Helder - Den Oever <

11Nm, zw 5-6 bft>

Het lukte helaas niet om gemakkelijk deze blog te updaten vanaf de camping. Met de mobiele telefoon was de verbinding erg langzaam.

De foto's van dit zeekamp heb ik in een fotoalbum gedaan

Ondanks het drukke programma, overdag varen en 's avonds theorie, was het een super week! Weer heel veel geleerd en ook een mooie tijd gehad met Nico, Rob, José, Bart en Ria. Erg gelachen en zeemansverhalen uitgewisseld.

Nico en ik zaten in de ZVE opleidingsgroep samen met Ton en Sjaak. Wij werden begeleid door Arie en Hanny Kreuk. Ieder van ons heeft een tocht moeten plannen en leiden en daarnaast zijn onze vaartechnieken onder de loep genomen en verbeterd. Een examen zat er helaas niet in omdat de weersomstandigheden niet goed waren maar hopelijk in oktober dat we het alsnog kunnen gaan doen. Wel hebben Bart, Ria, José en jawel......zelfs Rob hun KVT gehaald;-)

Mocht iemand nog meer fotoalbums weten van dit kamp dan kan je dat in de comments vermelden.

Zeekamp in aantocht

2007-07-12T20:02:00.002+02:00

Het jaarlijkse zeekamp van Peddelpraat is in aantocht waar we veel zin in hebben. Op de achtergrond ben ik bezig hier om een soort dagverslag ter plekke te kunnen maken en te uploaden naar deze blog.

Wat de moeite waard is om te kijken is de DVD "This is the sea III". Hier word je letterlijk weer vrolijk van:-)

Regen en nog eens regen

2007-06-26T19:23:00.001+02:00

24 Juni 2007 staan Nico en ik gereed voor een leuke uitdaging. 22 Mensen van Ypma Piano's begeleiden door de Wormer.
Als eerste hebben we een uitgebreide lunch gedaan in Jisp wat helemaal perfect was en daarna terug naar Arend Bloem waar de kano's gehuurd werden.

Hoe de weersomstandigheden zouden zijn die dag was zeer twijfelachtig. Het ene weerbericht sprak van opklaringen en de ander over zware regenbuien. We zijn van die eerste uitgegaan.

Geheel in stijl (Long John, zwemvest etc...) hebben we een korte uitleg gegeven over de route en de veiligheidsaspecten.En daarna met z'n allen instappen. Alles goed en wel verzameld en een korte demo hoe je het beste bochten kan draaien en vooruit varen. Dus wij peddelen met de hele sliert mensen. Na 5 minuten begon het al wat te miezeren, nog meer en uiteindelijk was het een hoosbui.

Even leek het erop dat het zou stoppen maar het bleef maar doorgaan. Op zich voor Nico en mij niet zo erg want wij hadden immers al onze zeekleding aan met spatzeil maar voor de rest was iedereen slechts gekleed in een trui of een regenjasje zonder spatzeil. Dus iedereen drijfnat binnen 10 minuten na het starten.

Ondanks deze tegenslag bleef we met z'n allen positief en zagen het als een uitdaging. Uiteindelijk hebben we toch nog 5 km gevaren door de dikke druppels. Zelfs vooruit kijken was lastig.

Na afloop omkleden in de perfecte ruimte van Arend Bloem. En natuurlijk even naar het restaurant de sterke verhalen uitwisselen. Super!

Eindelijk weer wat updates

2007-06-20T17:26:00.001+02:00

Het is erg druk geweest de laatste tijd. We hebben wel diverse tochten gevaren en het jaarlijkse zeekamp staat voor de deur. Vanaf heden zal er weer regelmatig een update plaatsvinden op onze weblog.

Als je automatisch op de hoogte wilt blijven (hoef je niet steeds naar deze pagina om te zien of er updates zijn) maak dan gebruik van de rss feed die deze pagina biedt. Je hebt verschillende manieren om de rss feed te zien namelijk in een online reader zoals www.google.com/reader (die gebruik ik zelf) of een losse software reader. Voordeel van online is dat je overal ter wereld op je google-account kan inloggen en even kan kijken of er nieuwtjes zijn binnen jouw feeds.

Voer deze koppeling http://zeekajakken.blogspot.com/feeds/posts/default in bij je reader om op de hoogte te blijven. Bij vragen geef even een comment.......

Alvast voorvaren Wijdenes Hoorn

2007-03-24T21:22:00.001+01:00

Vandaag met drie "die hards" de tocht voorbereiden op het IJsselmeer die we met onze club OSSA op 15 april gaan varen.

De tocht start in Wijdenes, koffie in Schardam, lunchen in Hoorn en weer terug naar Wijdenes. Totale lengte 13,5 Nm.

Om te starten hadden we een windkracht 5 tot 6 en we besloten om niet de oversteek te maken naar Schardam. In plaats daarvan gingen we de kleinere oversteek maken naar Hoorn.
Een prachtig mooie instap had Nico al eens bekeken na het werk. Heerlijk in de luwte.

Een mooie dag want we hebben alledrie een nieuwe boot om te testen. Nico een Fire, Rob een Qajariaq van Valley en ik een Explorer van NDK.

Direct voor de wind was geen probleem en zorgde zelfs voor enige surfs. Bij Nek de bocht om richting de haven van Hoorn. De golven kwamen langszij en het viel allemaal reuze mee.

Na anderhalfuur varen in de haven van Hoorn geland. Even zoeken naar een uitstapplek zodat we vanaf de kade een uitstapplek kunnen zoeken voor de eigenlijke tocht die we met ongeveer 10 mensen gaan varen.

Snel de lunch opeten om naar het visrestaurantje te gaan en wat kibbeling te eten, met dank aan Rob. Uiteindelijk hebben we een prachtige plek gevonden waar we volgende keer kunnen uitstappen. Perfect dus.

Terug het water op hoorden we op de marifoon dat de wind, tegen de verwachting in, gezakt was naar 4 tot 5. En zo langzamerhand werd het water steeds vlakker. Het zonnetje brak voorzichtig door en dat maakte het feest compleet. Volgens de kustwacht was de watertemperatuur 6,8 graden.
Na een heerlijke kop koffie thuis bij Rob liggen de boten weer in de loods.

Wildwater bij Dutch Water Dreams

2007-03-13T23:21:00.001+01:00

Eindelijk is het zover............ we gaan naar Dutch Water Dreams in zoetermeer om daar te ervaren hoe het is om in wildwater te kajakken.

Als eerste verzamelen bij de servicedesk om daar de details te horen over het reilen en zeilen. We waren dik op tijd en konden rustig betalen en onze gegevens invullen op de computer.

Er waren 9 vaarders en verder waren we met een flinke delegatie kijkers/fotografen. Dit spectakel moet natuurlijk vastgelegd worden.

Na het invullen op de pc moesten we naar de volgende balie alwaar de neopreenpakken werden uitgedeeld. Met een vernuftig systeem aan een rek verscheen automatisch de juiste maat pak.

Na ons in het pak gehesen te hebben nog een laatste meeting in de doucheruimte alvorens we de baan gaan bekijken. Aan onze gezichten kan je al zien dat we toch wel licht gespannen zijn.

Nu is het tijd om naar buiten te gaan en eerst even de zwemvesten en helmen aanpassen.

Een dolle boel zo:-)

De kajaks moesten op orde gemaakt worden en we konden daarna van start. Een korte loopronde langs de baan leerde dat de stroming wel heel erg sterk was. We gingen dan ook oefenen bij het uiteinde van de baan waar evengoed nog een flinke stroming stond. Het blijkt dat je precies anders moet steunen dan in de branding. Zo niet dan wordt dat gelijk afgestrafd met omvallen. Het lukte me gelukkig om direct weer boven te komen. Lukt dat niet dan moet je er als een speer uit gaan want anders kom je vast te zitten tegen de steiger aan. Dan red je het niet om op eigen kracht boven te komen. Helaas hadden we niet echt les gekregen waardoor je met wat experimenteren achter wat trucjes moest komen. Eigenlijk was deze dag daar wat te kort voor.

Na deze geweldige ervaring op naar de bar om wat na te praten. We hebben genoten en hebben er weer een ervaring erbij. Als je dit goed wilt beoefenen heb je er weer een hobby bij.